–Η κατάρρευση μιας στρατηγικής, συστηματικής κωλυσιεργίας
Η απόφαση του δικαστηρίου του Άμστερνταμ να επιδικάσει αποζημίωση ύψους 111 εκατ. ευρώ (43 εκατ. ευρώ κύρια αποζημίωση και 68 εκατ. ευρώ σε τόκους) στη Ζυθοποιία Μακεδονίας Θράκης (ΖΜΘ) αποτελεί κομβικό σημείο στην πολυετή αυτή δικαστική διαμάχη.
Η ετυμηγορία δεν συνιστά απλώς μια οικονομική δικαίωση για μια ελληνική ζυθοποιία, αλλά μια θεσμική επιβεβαίωση της καταχρηστικής συμπεριφοράς που επέδειξε ο πολυεθνικός όμιλος στην ελληνική αγορά.
Παρά τη σαφήνεια της απόφασης και το μέγεθος των ευρημάτων, η άμεση αντίδραση της Heineken να προαναγγείλει άσκηση έφεσης αποκαλύπτει μια εταιρική κουλτούρα που αρνείται να αναλάβει την ευθύνη των πράξεών της.
Η επιχειρηματολογία της πολυεθνικής –ότι το ποσό είναι υπερβολικό λόγω του ύψους των τόκων υπερημερίας– παραγνωρίζει μία βασική πραγματικότητα: Το ύψος των τόκων είναι το ευθύ αποτέλεσμα της δικής της τακτικής καθυστέρησης.
Για περισσότερο από μία δεκαετία, ο όμιλος εξάντλησε κάθε διαθέσιμο δικονομικό μέσο, αμφισβητώντας ακόμη και τη δικαιοδοσία των δικαστηρίων ή την ευθύνη της μητρικής εταιρείας για τις πρακτικές της θυγατρικής της.
Στρατηγική εξάντλησης του αντιδίκου;
Η τακτική αυτή δεν συνιστούσε απλώς υπεράσπιση νομικών θέσεων, αλλά μια καταφανή στρατηγική εξάντλησης του αντιδίκου.
Βασίστηκε στην υπόθεση ότι μια ανεξάρτητη ελληνική ζυθοποιία δεν θα διαέθετε τους κεφαλαιακούς πόρους και την αντοχή να αντιμετωπίσει έναν πολυεθνικό κολοσσό σε ένα μακροχρόνιο δικαστικό αγώνα φθοράς.
Η επίκληση της Heineken περί «αυστηρής τήρησης των κανόνων εταιρικής διακυβέρνησης» έρχεται σε πλήρη αντιπαράθεση με την ουσία της υπόθεσης.
Όταν μια εταιρεία καταδικάζεται τελεσίδικα από τις αρχές ανταγωνισμού για συστηματικό στρεβλωτικό επηρεασμό της αγοράς και στη συνέχεια επιλέγει τη μακροχρόνια δικαστική αντιδικία αντί του έντιμου συμβιβασμού, η εταιρική κοινωνική ευθύνη μετατρέπεται σε κενό γράμμα.
Η καταδίκη των 111 εκατ. ευρώ στέλνει ένα σαφές μήνυμα: Η δικαστική τακτική της καθυστέρησης και της εξάντλησης του ασθενέστερου μέρους δεν μπορεί να ακυρώσει τις συνέπειες της αντι-ανταγωνιστικής συμπεριφοράς.
Όσες εφέσεις και αν ακολουθήσουν, η υπόθεση αυτή καταγράφεται ήδη ως παράδειγμα προς αποφυγή για την εταιρική ηθική και τη διακυβέρνηση των πολυεθνικών ομίλων.
