Η «ηθική της κλεψύδρας»: Ο χρυσός του «San Jose» και η ισπανική υποκρισία
Είναι πραγματικά αξιοθαύμαστο να παρακολουθεί κανείς την Ισπανία το 2026 να υψώνει το ανάστημα της «ηθικής» απέναντι στον Ντόναλντ Τραμπ. Με φόντο τη σύγκρουση στο Ιράν και τις απειλές για εμπορικό αποκλεισμό, η Μαδρίτη επιδίδεται σε ένα ρεσιτάλ ανθρωπισμού, κατηγορώντας τις ΗΠΑ για πόλεμο συμφερόντων και παραβίαση του διεθνούς δικαίου.
Όμως, την ίδια στιγμή που ο Πέδρο Σάντσεθ κουνάει το δάχτυλο στη διεθνή σκηνή, μιλώντας για αξίες, η κυβέρνησή του δίνει μια λυσσαλέα νομική μάχη για να βάλει στο χέρι έναν θησαυρό αξίας 20 δισ. δολαρίων. Πρόκειται για το φορτίο της γαλέρας «San Jose», που αναπαύεται στον βυθό της Κολομβίας.
Ο κλεμμένος πλούτος παρουσιάζεται ως εθνική κληρονομιά
Η υποκρισία φτάνει σε δυσθεώρητα ύψη, όταν η Ισπανία επικαλείται το διεθνές δίκαιο για να διεκδικήσει χρυσό, ασήμι και σμαράγδια που λεηλάτησε από τους λαούς της Λατινικής Αμερικής κατά την αποικιοκρατία.
Το επιχείρημα της Μαδρίτης: Το πλοίο ήταν κρατικό (state vessel), άρα ο θησαυρός ανήκει στο ισπανικό στέμμα. Η πραγματικότητα: Ο χρυσός αυτός εξορύχθηκε με το αίμα υποδουλωμένων ιθαγενών, όπως του έθνους των Qhara Qhara, οι οποίοι σήμερα παρακολουθούν τους πρώην δυνάστες τους να τσακώνονται για τα κλοπιμαία.
Είναι βολικό να το παίζεις υπέρμαχος της ειρήνης, όταν έχεις ήδη αρμέξει τον μισό πλανήτη για να χτίσεις τα παλάτια και τις υποδομές σου. Η Ισπανία απολαμβάνει σήμερα το status μιας ανεπτυγμένης ευρωπαϊκής χώρας χάρη στους πόρους που έχει υφαρπάξει επί αιώνες.
Η ασφάλεια των άλλων και η «ηθική του καναπέ»
Υπάρχει μια βαθιά ειρωνεία στον τρόπο που η Ισπανία και οι υποστηρικτές της αντιμετωπίζουν τις ΗΠΑ. Αρνούνται τη χρήση των βάσεων (Rota, Moron) για επιχειρήσεις, καταγγέλλοντας τον Τραμπ ως πολεμοχαρή, ενώ την ίδια στιγμή βασίζονται στο αμυντικό δίχτυ που παρέχουν οι ΗΠΑ για να διατηρείται το παγκόσμιο status quo.
Η στάση της Ισπανίας δεν είναι ζήτημα αρχών αλλά μια πολιτική marketing. Χρησιμοποιεί την αντι-Τραμπ ρητορική για να συσπειρώσει το εσωτερικό της ακροατήριο, ενώ στο παρασκήνιο λειτουργεί με τον πιο στυγνό υλισμό. Από τη μία «Όχι στον πόλεμο για τα συμφέροντα». Από την άλλη «Δώστε μας πίσω τα δισεκατομμύρια σε χρυσό που βυθίστηκαν ενώ τα μεταφέραμε από τις αποικίες μας».
Όταν η ηθική συγκρούεται με το ταμείο, η Ισπανία δείχνει το πραγματικό της πρόσωπο: Αυτό του αποικιοκράτη που απλώς άλλαξε κοστούμι, αλλά διατήρησε την ίδια απληστία.
