Γ. Γαβρήλος στο “Π”: Η επαναφορά της 13ης σύνταξης είναι κοινωνική αναγκαιότητα και απαίτηση
Του
ΓΙΩΡΓΟΥ ΓΑΒΡΗΛΟΥ
Βουλευτή ΣΥΡΙΖΑ – ΠΣ Αργολίδας,
Τομεάρχη Εργασίας και Κοινωνικής Ασφάλισης
Εδώ και έξι χρόνια, ενώ οι γαλάζιοι επιτήδειοι κάνουν πάρτι, οι Έλληνες και οι Ελληνίδες βιώνουν την υποβάθμιση του βιοτικού τους επιπέδου: βλέπουν τους μισθούς και τις συντάξεις τους να κατατρώγονται από τον ΦΠΑ, ιδίως στα βασικά είδη διατροφής. Ακούνε τη ΝΔ να μιλάει για δήθεν μέτρα ανάσχεσης των τιμών της ενέργειας, αλλά ακόμη πληρώνουν πανάκριβα την τιμή της λιανικής του ρεύματος, έστω και αν οι τιμές της χονδρικής έχουν μειωθεί. Δεινοπαθούν από την αισχροκέρδεια και τα καρτέλ των μεγάλων επιχειρήσεων και των τραπεζών, επειδή η κυβέρνηση έχει βάλει στόχο να πλουτίζουν οι τελευταίοι εις βάρος των εργαζομένων και των συνταξιούχων. Ακούνε συνεχώς για ανάπτυξη, αλλά ο μισθός και η σύνταξή τους δεν φτάνουν ούτε καν μέχρι τα μισά του μήνα.
Μέσα σε αυτό το σπιράλ φτωχοποίησης, κατάλυσης του κράτους δικαίου και βαθιάς πια διαφθοράς, που η κυβέρνηση έχει ονομάσει κανονικότητα και success story, η απλή λογική της ενίσχυσης των εισοδημάτων, με στόχο την τόνωση της αγοραστικής δύναμης και τη δημιουργία ενός διχτυού ασφαλείας για την αξιοπρεπή διαβίωση των πλατιών λαϊκών στρωμάτων, απουσιάζει εσκεμμένα και πλήρως από την ατζέντα του Κυριάκου Μητσοτάκη.
Αυτήν την εβδομάδα, την ώρα που η κυβέρνηση προσπαθούσε να διαχειριστεί το τσουνάμι αποκαλύψεων για μια σειρά από σκάνδαλα, προεξάρχοντος αυτό του ΟΠΕΚΕΠΕ, που εμπλέκουν το Μαξίμου και κορυφαίους υπουργούς και έχουν να κάνουν με τη συστηματική διασπάθιση του δημοσίου χρήματος σε γαλάζιους κομματικούς της φίλους, ο ΣΥΡΙΖΑ – ΠΣ και η Νέα Αριστερά, από κοινού, έφεραν μια σημαντική τροπολογία που επιχειρεί ένα και μόνο πράγμα: Να επιστρέψει η αξιοπρέπεια στις ζωές των πολιτών.
Αφού είχε προηγηθεί η σημαντική πρωτοβουλία για την επαναφορά του 13ου και 14ου μισθού για τους εργαζομένους του δημοσίου τομέα, κατατέθηκε η πρόταση για την επαναφορά της 13ης σύνταξης αλλά και την κατάργηση της προσωπικής διαφοράς και της εισφοράς αλληλεγγύης.
Η πρόταση βασίζεται σε πλήρως κοστολογημένα στοιχεία και θέτει τη ΝΔ προ των ευθυνών της, η οποία, αφού κατήργησε με λοιδορία τη 13η σύνταξη της κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ, υποσχέθηκε να φέρει μια γενναία ρύθμιση επαναφοράς των κομμένων συντάξεων, αλλά ουδέποτε το έκανε. Όταν υφάρπαξε τις ψήφους του ελληνικού λαού, υποσχόμενη καλύτερες μέρες, αναδρομικά για τους συνταξιούχους και κατάργηση όλων των μνημονιακών μειώσεων των συντάξεων, αλλά τελικά έφερε και άλλες έμμεσες περικοπές, κοροϊδία και ανασφάλεια.
Οι συνταξιούχοι αυτής της χώρας, που ήταν τα πρώτα θύματα των σκληρών μνημονιακών πολιτικών και που μέχρι σήμερα δεν αισθάνθηκαν καμία δικαίωση για τις θυσίες τους, έχουν δικαίωμα να ζουν με ψηλά το κεφάλι και όχι μέσα στον φόβο για την επιβίωση. Οι συγκεκριμένες ρυθμίσεις της τροπολογίας, που τα δύο πολιτικά κόμματα έφεραν στη Βουλή, για πρώτη φορά θέτουν στην κυβέρνηση το αυτονότητο ερώτημα: Πώς θα βοηθηθεί η κοινωνία προκειμένου να μείνει όρθια; Αν τώρα δεν πάρουμε μέτρα δίκαια για την ενίσχυση των εισοδημάτων των πολιτών, αν τώρα, που με την υπερφορολόγηση συγκεντρώθηκε υπερπλεόνασμα 6 δισ. στα Ταμεία, και πριν να είναι πολύ αργά, δεν προχωρήσουμε σε γενναία μέτρα αναδιανομής του παραγόμενου πλούτου και αν δεν στηρίξουμε τα στρώματα εκείνα που έχουν πληρώσει πολλαπλώς τις πρόσφατες κρίσεις, πότε θα το κάνουμε;
Η κατάθεση αυτής της τροπολογίας έχει πολλαπλά μηνύματα. Πρώτον, με συγκεκριμένους αριθμούς αποδεικνύει πως μια άλλη, κοινωνικά δίκαιη πολιτική είναι εκτός από απαραίτητη και εφικτή. Δεύτερον, ζητά ευθέως από την κυβέρνηση να απολογηθεί ενώπιον του ελληνικού λαού, και ειδικά των συνταξιούχων, γιατί αρνείται να πάρει μέτρα τα οποία υποσχέθηκε προεκλογικά και μετά, μέσα στο άγχος να «χαρτζιλικώσει» τους «φραπέδες και τους χασάπηδες» και όσους έχουν ευεργετηθεί με τις απευθείας αναθέσεις της, «ξέχασε» να στηρίξει την ίδια την κοινωνία. Τρίτον, ότι η ΝΔ έχει φτάσει πια στο σημείο όπου ενεργεί εις βάρους του λαού που την εξέλεξε και μόνο υπέρ συγκεκριμένων συμφερόντων, που στερούν από τη χώρα τις πραγματικές αναπτυξιακές πολιτικές που έχει ανάγκη. Και, τέλος, ότι τα κόμματα του προοδευτικού χώρου, σε ένα πλαίσιο συνεργασίας και στοχεύοντας στα πραγματικά προβλήματα της καθημερινότητας, μπορούν και έχουν τις λύσεις να δομήσουν μια ολοκληρωμένη κυβερνητική πρόταση, έτσι ώστε να ανατραπεί ο ζόφος και όσοι λυμαίνονται τα κοινωνικά κεκτημένα.
ΤΟ ΠΑΡΟΝ
