Ευρωομάδα «Σπαθί»
Το ότι δεν πολυσυμπαθούν ο ένας τον άλλον –ή στην καλύτερη αδιαφορούν– ήταν και είναι κοινό μυστικό από τον Ιούνιο του 2014, μετά τις ευρωεκλογές, όταν και εξελέγησαν οι τέσσερις που αποτελούν την ευρωομάδα του ΣΥΡΙΖΑ στις Βρυξέλλες. Στην περίπτωσή τους, πάντως, ισχύει η παροιμία «ήταν στραβό το κλήμα, το έφαγε κι ο γάιδαρος…».
Τα απανωτά επεισόδια στο κόμμα, οι ανοιχτές εμφύλιες συρράξεις, τα δημόσια ξεκατινιάσματα, τα εξώδικα, οι μηνύσεις, οι αποχωρήσεις, οι διασπάσεις και όλα όσα –άλλοτε ευτράπελα και τις περισσότερες φορές τραγικά– ζήσαμε μέσα σε 18 μήνες από ένα κόμμα που πρόσφατα κυβέρνησε με πλειοψηφίες του 37% και στη συνέχεια ήταν αξιωματική αντιπολίτευση με ποσοστό 32% ήταν αναμενόμενο ότι θα άφηναν στην αφάνεια το πραγματικό κλίμα που υπήρχε στην ευρωομάδα στις Βρυξέλλες.
Τελικά, το τελευταίο χρονικό διάστημα, η πολιτική ρευστότητα αφενός και οι πολιτικές ζυμώσεις αφετέρου έφεραν στην επιφάνεια την απογοητευτική εικόνα και της ευρωομάδας του κόμματος.
Ο Νίκος Παππάς, ο οποίος διαγράφηκε μετά το επεισόδιο με δημοσιογράφο, δήλωσε σχεδόν χαρούμενος για αυτό, ενώ ήταν γνωστό ότι μετά την αποχώρηση Κασσελάκη από τον ΣΥΡΙΖΑ αποτελούσε ξένο σώμα. Η Έλενα Κουντουρά, η οποία επίσης ήταν πολύ κοντά στον Στέφανο Κασσελάκη την προηγούμενη περίοδο, απουσιάζει ηχηρά από τα τεκταινόμενα εντός των συνόρων, ενώ οι πληροφορίες λένε ότι μπορεί και να αποσυρθεί μετά την ολοκλήρωση της θητείας της στην Ευρωβουλή.
Ο Νικόλας Φαραντούρης έχει από την αρχή αυτονομηθεί πλήρως, ακολουθώντας μια πορεία συγκλίσεων με τους Σοσιαλιστές, ενώ πολλές φορές έχει βρεθεί κοντά και στον Νίκο Δένδια σε ό,τι αφορά τα ευρωτουρκικά. Τελευταία βρέθηκε δίπλα στη Μαρία Καρυστιανού, ενώ καλωσόρισε και μια πιθανή πολιτική κίνηση από τη «μητέρα των Τεμπών».
Ο Κώστας Αρβανίτης, αντιπρόεδρος του Left, ζυγίζει τη δική του πορεία πότε κοντά στη σημερινή ηγεσία της Κουμουνδούρου και πότε βολιδοσκοπώντας την Αμαλίας, κρατώντας πάντοτε ανοιχτούς τους διαύλους διαλόγου με παλιούς συντρόφους του στη Νέα Αριστερά.
