Δήμος Πειραιά: Πετάνε λεφτά στις… τουαλέτες!
Απίστευτο και όμως αληθινό. Ο Δήμος Πειραιά… διέγνωσε ότι στην πόλη δεν υπάρχουν δημόσια ουρητήρια και αποφάσισε να εγκαταστήσει τρία για να εξυπηρετήσει τους διερχόμενους, τους επισκέπτες, τους τουρίστες κ.λπ. Μόνο που τα σημεία στα οποία θα τοποθετηθούν δεν έχουν σχέση με τον Δήμο αλλά με τον ΟΛΠ, ενώ το κόστος τους δεν είναι απλά εξωπραγματικό, αλλά… διαστημικό!
Δεν λέμε ότι είναι λάθος κίνηση, αντίθετα, είναι κάτι που έπρεπε να είχε γίνει νωρίτερα, γιατί οι επισκέπτες και οι διερχόμενοι από την πόλη έχουν πολλαπλασιαστεί.
Αν ρωτούσαμε, όμως, έναν Πειραιώτη να μας πει πού θα έπρεπε να τοποθετηθούν αυτές οι τουαλέτες, θα μας έλεγε το αυτονόητο: Εκεί που μαζεύεται ο περισσότερος κόσμος, δηλαδή, πλατεία Κοραή, Πασαλιμάνι κ.λπ.
Όμως, η εισήγηση της δημοτικής πλειοψηφίας, δηλαδή του δημάρχου, είναι να τοποθετηθούν στο Λιοντάρι, έναντι του Ναού της Ζωοδόχου Πηγής, στην Ακτή Μιαούλη, κοντά στην Παγόδα, και στην πλατεία Καραϊσκάκη, απέναντι από την Ακτή Τζελέπη.
Ο λόγος είναι για να εξυπηρετούνται οι επιβάτες των πλοίων, όμως, οι δύο τοποθεσίες αφορούν αποκλειστικά επιβάτες της κρουαζιέρας, γιατί στο Λιοντάρι και στην Παγόδα προσεγγίζουν αποκλειστικά κρουαζιερόπλοια.
Το ερώτημα λοιπόν είναι: Αφού ο Δήμος αποφάσισε να βάλει δημοτικά ουρητήρια, γιατί δεν τα βάζει σε χώρους που συχνάζουν άτομα που επισκέπτονται την πόλη, που έρχονται για να τη δουν και να τη θαυμάσουν, παρά θέλει να τα βάλει στους χώρους των επιβατών της ακτοπλοΐας και της κρουαζιέρας; Γιατί δεν φροντίζει να εξυπηρετήσει τον δικό του κόσμο, παρά θέλει να εξυπηρετήσει τον κόσμο της Cosco;
Και, σε τελευταία ανάλυση, γιατί ο κάθε φορέας δεν φροντίζει για τον δικό του κόσμο; Δηλαδή, να βάλει τουαλέτες σε δημόσιους χώρους του ο Δήμος και σε λιμενικούς χώρους ο ΟΛΠ. Γιατί δεν υποχρεώνουν τον ΟΛΠ να έχει υποδομές στους χώρους του, αλλά τρέχει ο Δήμος να τις δημιουργήσει;
Αυτό είναι το πρώτο σκέλος της υπόθεσης. Γιατί το τραγικό, το απίστευτο είναι το άλλο. Αυτές οι αυτοκαθαριζόμενες τουαλέτες, που θα έχουν διαστάσεις 4,5 επί 2,5 μέτρα, δηλαδή ένα… κουτάκι 10 τετραγωνικών η καθεμιά, θα στοιχίσουν όσο ένα διαμέρισμα, δηλαδή 180.000 ευρώ. Όλες μαζί 540.000 ευρώ!
Είναι, όμως, δυνατόν για τρία… κουτάκια να δώσει ο Δήμος πάνω από μισό εκατομμύριο; Τι θα περιέχουν οι τουαλέτες, χρυσές λεκάνες από το Ερμιτάζ ή καζανάκια που, αντί για νερό, θα βγάζουν… χρυσόσκονη;
Σε μια εποχή που ο κόσμος υποφέρει, που ο Δήμος τα φέρνει δύσκολα βόλτα, κατ’ ομολογία του ίδιου του δημάρχου, που δεν ξέρουμε τι μας ξημερώνει με τα καμώματα του Τραμπ, που έχουμε τρεις περιφερειακούς πολέμους σε εξέλιξη, που κοιτάμε να μη χάσουμε ούτε ένα ευρώ, πάμε να πετάξουμε 540.000 ευρώ σε τουαλέτες; Μιλάμε σοβαρά, ζούμε στο σήμερα ή σε μια εικονική πραγματικότητα που τρέχουν τα λεφτά απ’ τα μπατζάκια μας και δεν ξέρουμε πού να τα χαλάσουμε;
Αν περισσεύουν στον Πειραιά κάποια εκατομμύρια, ας πληρώσει τους εργαζομένους σε δημοτική επιχείρηση που τους χρωστάει δύο χρόνια λεφτά, βάσει συλλογικών συμβάσεων, ας κάνει πιο ουσιαστικές παρεμβάσεις στην καθημερινότητα των δημοτών, με την ανακατασκευή πολλών πεζοδρομίων, που είναι σε άθλια κατάσταση, και κάθε λίγο οι δημότες πέφτουν και τσακίζονται, και ας αφήσει τις λεκάνες και τους… μπιντέδες.
Είναι εποχή για σοβαρότητα και σύνεση. Δεν είναι εποχή για σπατάλες και φανφάρες. Και όσοι ψηφίζουν τέτοια θέματα θα λογοδοτήσουν στον πειραϊκό λαό για τις επιλογές τους. Ειδικά αν συνεχιστεί η πετρελαϊκή κρίση και περάσει ακόμα πιο δύσκολες μέρες ο κόσμος.
Να γίνουν οι τουαλέτες, δεν λέμε. Χρειάζονται. Αλλά να μην τις πληρώσουμε… χρυσές. Και μάλιστα από ίδιους πόρους του Δήμου, δηλαδή, χωρίς καμία επιδότηση ή ενίσχυση από κάποιον ευρωπαϊκό φορέα ή οργανισμό. Γιατί η δαπάνη από τη σπατάλη μπορεί να απέχουν δύο γράμματα, αλλά σε ουσία, δηλαδή σε χρήμα, έχουν… χαώδη απόσταση. Προσοχή, λοιπόν…
