Σαν… αυτόκλητοι ήρωες στο γνωστό θεατρικό έργο «Έτσι είναι αν έτσι νομίζετε», το Κοινοβούλιο της Λιβύης με την κύρωση του τουρκολιβυκού μνημονίου δήλωσε απλώς ότι… Κρήτη, Κάσος, Κάρπαθος, Ρόδος δεν υπάρχουν…
Διότι η αλήθεια και η πραγματικότητα δεν είναι μία και… αντικειμενική, αλλά κατασκευάζεται από τον ατομικό νου και το συμφέρον (κύριε Πιραντέλο μου).
Βέβαια, εδώ δεν έχουμε να κάνουμε με τέχνη, αλλά με τη γνωστή χυδαιότητα, όπως κατάντησε η πολιτική – και πολύ φοβάμαι πάντα τέτοια ήταν, εγχώρια και διεθνής…
Ο Γεραπετρίτης θα πρέπει να έπεσε σε μέγα «βάθος», καταλαβαίνοντας ότι «πιάστηκε κότσος» όλο αυτόν τον καιρό, που διέρρεε τα περί «διαύλων επικοινωνίας» και ισορροπιών με το Χαφταρέικο…
Και να ’μαστε, τώρα, όλοι εμείς να κλαίμε (κατόπιν εορτής) μια «Αραβική Άνοιξη» (ας ήταν πίτα, τουλάχιστον…) και να κοιτάμε τα… ποιήματα που αραδιάστηκαν (και μάλλον με τη σειρά) από Ευρωπαϊκή Επιτροπή και Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, αλλά και Ισραήλ, για το άδικο και το παράνομο της πράξης ταύτης, με άδεια μάτια.
Αλλά με τι μάτια να κοιτάξεις «εκείνη που οι άλλοι νομίζουν ότι είναι»;
NAVTEXίτιδα…
Από τίποτα δεν κινδυνεύει το Αιγαίο, πλην της παραπάνω… ασθένειας. Αυτή θα συντροφεύει και νερά και πατρίδες («γαλάζιες» και άχρωμες) και νεύρα το επόμενο διάστημα (εικάζω).
Και το πράγμα εγκαινιάστηκε ήδη. Την ώρα που κύρωνε η Βεγγάζη, η Τουρκία κλιμάκωνε την κατάσταση στο πεδίο, εκδίδοντας, λέει, τη NAVTEX 1032/26 για γεωφυσικές έρευνες του πλοίου «Kobi Ruegg» σχετικά με το υποθαλάσσιο καλώδιο οπτικών ινών East to Med Data Corridor (EMC), επικαλούμενη συντονισμό με τις Τουρκικές Αρχές εντός της… τουρκικής υφαλοκρηπίδας, που μόνη της τη δήλωσε, μόνη της τη… χαίρεται.
Και μπορεί τώρα, σαν άλλες… Φον ντερ Λάιεν και Κάλας, να αναφωνήσουμε μαζί –και να καταγγείλουμε– ότι αυτό είναι αυθαίρετο και παράνομο και σε κάποια άλλη περίπτωση και… καταχρηστικό.
Ταυτοχρόνως, ωστόσο, τι τη νοιάζει την Τουρκία; Αυτό που έχει αποφασίσει, σχεδιάσει, εκφράσει και ενημερώσει όλο αυτό το διάστημα λαμβάνει σάρκα και οστά, και μάλιστα στο σωστό τάιμινγκ.
Όλα ρολόι για τον Ερντογάν, που με τη συγκεκριμένη… πριμοδότησε τις προετοιμασίες της Αθήνας για την επανεκκίνηση των ερευνών της ηλεκτρικής διασύνδεσης Ελλάδας – Κύπρου…
Όλα βάσει σχεδίου…
Και για να μην ξεχνιόμαστε, ολοκληρώθηκαν οι εργασίες της 12ης ετήσιας συνάντησης της Ομάδας Εργασίας Τουρκικών Μειονοτήτων και Κοινοτήτων (TAG) της Ομοσπονδιακής Ένωσης Ευρωπαϊκών Εθνοτήτων – FUEN (πιο μακρινάρι, κοιμάσαι), η οποία πραγματοποιήθηκε με τοπικούς οργανωτές το Δημοκρατικό Κόμμα Τούρκων (TDP) και την ένωση μη κυβερνητικών οργανώσεων Matusiteb.
Όπως είχαμε αναφέρει, στη συνάντηση συμμετείχαν εκπρόσωποι 13 οργανώσεων από χώρες της Νοτιοανατολικής και Ανατολικής Ευρώπης, περιλαμβάνοντας σχήματα που κινούνται γύρω από τη Θράκη, τα Δωδεκάνησα, τα Βαλκάνια και την περιοχή της Μαύρης Θάλασσας, «με κεντρικό άξονα τον καθορισμό κοινής στρατηγικής και δράσεων για τη διετία 2026 – 2027».
Μια… χαρά πήγε το «πρόγραμμα», με τον Χαλίτ Χαμπίπογλου, ο οποίος είναι εκπρόσωπος της FURN TAG, στα καλύτερά του… Επίσκεψη στον… τούρκο πρέσβη στα Σκόπια (τι πρωτότυπο!) και στη συνέχεια συνάντηση με τον πρώτο αντιπρόεδρο της κυβέρνησης και υπουργό Ευρωπαϊκών Υποθέσεων Μπεκίμ Σαλί, που άνοιξε τις πόρτες και σε άλλα κυβερνητικά γραφεία, και οι… εντυπώσεις (μαζί με τον Χαμπίπογλου) έκαναν πάρτι.
Τα «παιδιά» φρόντισαν, ωστόσο, να κρατήσουν στο κάδρο, πέραν της Θράκης, και τα Δωδεκάνησα. Και να που στο παρεάκι βρέθηκε και αντιπροσωπεία των αυτοαποκαλούμενων «Τούρκων Ρόδου και Κω», που ίσως είναι και οι μόνοι που θεωρούν τους εαυτούς τους Τούρκους –με το αζημίωτο πάντα–, καθώς οι υπόλοιπες ψυχές μουσουλμάνων σε Ρόδο και περίχωρα, αν μη τι άλλο, δεν έχουν προσεγγιστεί για να χρηματιστούν…
Πάντως, ο Χαμπίπογλου έφερε τον… κολλητό του, Μουσταφά Καϊμακτσί, που αποτελεί και το… υποκατάστημα στην εν λόγω περιοχή, για να αποδείξει το… αυτονόητο, όπως όμως το εννοεί ο Πιραντέλο, που δεν χρειάζεται αυτοί να ξέρουν τον ρόλο που διαδραματίζουν, αρκεί που η τέχνη μιμείται τη ζωή – ακόμα και ας… είχε προηγηθεί.
Να υπενθυμίσουμε ότι αυτό το ντουετάκι εκμεταλλεύεται με σύστημα όλους τους διεθνείς οργανισμούς και έχει κατασκευάσει εκ του μηδενός ζήτημα «τουρκικής μειονότητας στα Δωδεκάνησα». Φυσικά, και τα μέλη των διεθνών φόρουμ και οργανισμών αδιάβαστα είναι και προφανώς παντελώς άσχετα… Διότι αν διάβαζαν και καμιά συνθήκη, θα μάθαιναν ότι «βάσει του διεθνούς δικαίου και της Συνθήκης Ειρήνης των Παρισίων του 1947, οι Έλληνες Μουσουλμάνοι της Δωδεκανήσου απολαμβάνουν πλήρη ισονομία και ισοπολιτεία ως ισότιμοι Έλληνες και Ευρωπαίοι πολίτες, χωρίς να υφίσταται καμία νομική ή συμβατική βάση για μειονοτικό καθεστώς, το οποίο σύμφωνα με τη Συνθήκη της Λωζάννης αφορά αποκλειστικά και μόνο τη Μουσουλμανική Μειονότητα της Θράκης».
Αλλά τι να σου κάνουν και αυτά… τα παλιόπαιδα. Η ζωή είναι ωραία όταν κάνεις το φιλοθεάμων κοινό και πληρώνεσαι κιόλας, αδρά…
Η αναγνώριση του Σερίφ…
Τον παλιό του εαυτό φαίνεται ότι βρήκε, ύστερα από το πένθος, ο ψευδομουφτής από την Κομοτηνή Ιμπραήμ Σερίφ, καθώς συμμετείχε στο 3ο Διεθνές Βαλκανικό Συμπόσιο που διοργανώθηκε από το Πανεπιστήμιο Τεκιρντάγκ (τη Ρεδαιστό, ντέ) και έδειχνε σε… φόρμα.
Μιλώντας, λοιπόν, στη συνάντηση, ο κ. Σερίφ έδωσε έμφαση στον… «αγώνα για την ταυτότητα των ‘‘Τούρκων της Δυτικής Θράκης’’», επισημαίνοντας «τη σημασία της ιστορικής και πολιτιστικής κληρονομιάς της περιοχής, καθώς και τις εμπειρίες των ‘‘Τούρκων της Δυτικής Θράκης’’ και την ανάγκη να μεταδοθούν αυτές οι εμπειρίες στις μελλοντικές γενιές».
Επίσης… αυτοθαυμάστηκε, εμμέσως βέβαια, καθώς αναφέρθηκε στην έλλειψη γνώσης σχετικά με τη «Δυτική Θράκη» στην Τουρκία και στα Βαλκάνια πριν από 50 χρόνια και στη δραστικά αλλαγμένη εικόνα σήμερα.
Μοιράστηκε, μάλιστα, και μια ιστορία του, που δείχνει και την… ποιότητα του αγωνιστή. Σημείωσε πως, όταν συστήθηκε ως… φοιτητής (τι φοιτητής, όπως… ψευδομουφτής;) από τη «Δυτική Θράκη» στην Ελλάδα, «ένας φίλος με ρώτησε εάν είμαι… χριστιανός»…
Δεν ξέρουμε τι απέγινε εκείνος ο φίλος, ο Σερίφ, όμως, θα πρέπει να το έφερε λίαν βαρέως, για να το θυμάται ακόμα…
Έλλη Μητακίδου
