Ακούμε τις τελευταίες μέρες ότι την έχει άσχημα η δήθεν γιατρίνα που κατηγορείται ως υπαίτια για τον θάνατο του Μαζωνάκη, ότι αναβαθμίζεται το κατηγορητήριο σε βάρος της και ότι με τις μέχρι στιγμής κατηγορίες που της αποδίδονται δεν θα αποφύγει τα ισόβια.
Και ενώ οι περισσότερες τηλεοπτικές εκπομπές και τα δελτία ειδήσεων ασχολούνται ακόμα με το θέμα και μας αναλύουν πόσο μεγάλες ευθύνες είχε η κατηγορούμενη, ο κόσμος δεν έχει την ίδια γνώμη. Σε ερωτήσεις που έγιναν τυχαία σε περαστικούς από τηλεοπτικό σταθμό, για λογαριασμό κάποιας εκπομπής, οι περισσότεροι –για να μην πούμε σχεδόν όλοι– εξέφρασαν τη βεβαιότητα ότι, μόλις η ιστορία ξεχαστεί, η κατηγορούμενη θα βγει από τη φυλακή. Είτε με βραχιολάκι, είτε με ανήκεστη βλάβη, είτε με οποιονδήποτε άλλον τρόπο, τη φυλακή, τον εγκλεισμό θα τον αποφύγει. Θα βρεθεί ένα… παραθυράκι, μία λεπτομέρεια, κάτι τέλος πάντων που θα είναι αρκετό για να αποφυλακιστεί.
Το χειρότερο, όμως, δεν είναι ότι βρέθηκαν δέκα άνθρωποι μπροστά σε ένα μικρόφωνο και είπαν πως δεν πιστεύουν ότι η κυρία αυτή θα μείνει στη φυλακή. Και ο Καραμανλής είχε πει για τα… πρωτοπαλίκαρα της χούντας ότι όταν λέμε ισόβια εννοούμε ισόβια, αλλά μόνο ένας πέθανε στη φυλακή, οι υπόλοιποι είχαν βγει νωρίτερα. Και αυτός που έμεινε θα μπορούσε να είχε βγει, αλλά δεν ήθελε ο ίδιος. Το χειρότερο είναι πως όποιον και να ακούσει κανείς να μιλάει για το θέμα αυτό θα καταλάβει ότι πιστεύει πως δεν πρόκειται η κατηγορούμενη να μείνει φυλακή, όποια ποινή και αν της επιβληθεί.
Γιατί, όμως, έχει αυτήν τη βεβαιότητα ο κόσμος; Γιατί έχει τόσο λίγη εμπιστοσύνη στη Δικαιοσύνη; Γιατί πιστεύει πως όσοι έχουν τα λεφτά και τα… κονέ καθαρίζουν με τη μία και δεν τους… ακουμπάει τίποτα;
Ποιος έδωσε δικαίωμα στον απλό πολίτη να πιστέψει ότι το κράτος, η πολιτεία δεν είναι γι’ αυτόν, αλλά για εκείνους που έχουν τον τρόπο να χειραγωγούν την εξουσία και να καταφέρνουν πάντα να γίνεται το δικό τους;
Μήπως εκείνοι που νομοθετούν και αφήνουν… παραθυράκια για να ξεφεύγουν ορισμένοι, που… συμπωματικά έχουν σχέση με τους εκάστοτε κρατούντες και κάνουν χρυσές δουλειές πίσω από την πλάτη μας;
Πρόσφατο είναι το περιστατικό με τους ΟΠΕΚΕΠΕδες, που ετοιμάζονται να γλιτώσουν με τη νομοθετική ρύθμιση περί κατάργησης της ισχύος των Δασικών Χαρτών την επίμαχη τετραετία 2018 – 2022. Γιατί το παράνομο της υπόθεσης ήταν ότι παρουσίαζαν δασικές εκτάσεις ως καλλιεργήσιμες ή ως βοσκοτόπια, για να παίρνουν τις επιδοτήσεις. Η δασική έκταση φαίνεται από τον χάρτη, όταν ο χάρτης ακυρώνεται, δεν μπορεί να στηριχθεί η κατηγορία της παρανομίας.
Έτσι… καθαρίζουν όλοι.
Επίσης, έχουμε το διαχρονικό σκάνδαλο με τα funds. Εταιρείες που ουσιαστικά είναι σφραγίδες παίρνουν τα σπίτια των ανθρώπων και τα δικαστήρια τις δικαιώνουν. Έχουμε τα σκάνδαλα των τραπεζών, που κάνουν κατασχέσεις ακόμα και για εξοφλημένα χρέη, όπως έχει καταγγελθεί πολλές φορές, χωρίς να τους λέει κανένας τίποτα.
Αυτά βλέπει ο κόσμος και λέει ότι αφού βρέθηκε τρόπος και γλίτωσαν αυτοί, γιατί να μη βρεθεί και για την κυρία του Κολωνακίου, που είχε αρκετούς κυβερνητικός παράγοντες ως πελάτες.
Αν η κυβέρνηση δίνει αυτά τα δικαιώματα, ο κόσμος τι θα σκεφθεί; Ότι οι θεσμοί λειτουργούν γι’ αυτόν ή για κάποιους άλλους; Και όταν ξέρει ότι δεν ανήκει σε αυτούς τους άλλους, τους… προνομιούχους, τους παρακοιμώμενους του συστήματος, πιστεύει, και με το δίκιο του, ότι το κράτος δεν είναι γι’ αυτόν. Αυτός είναι μόνο για να τρώει καρπαζιές και να ψηφίζει.
Ποιον να εμπιστευθεί, λοιπόν, και γιατί; Για να εισπράξει ακόμα μία απογοήτευση;
