Δεν είναι άνθρωποι οι οφειλέτες;
Τις τελευταίες μέρες, γίναμε μάρτυρες τριών διαφορετικών περιστατικών, με συνανθρώπους μας οι οποίοι βρέθηκαν ξαφνικά στον δρόμο εξαιτίας διαφόρων βίαιων περιστατικών, όπως τρομοκρατικές ενέργειες, καταρρεύσεις κ.λπ.
Βέβαια, δεν γίνονται κάθε μέρα θανατηφόρα τρομοκρατικά χτυπήματα ούτε καταρρέουν συχνά πολυκατοικίες, αλίμονο. Θα λέγαμε ότι σε αυτόν τον τομέα πάμε καλά, γιατί και ασφαλείς αισθανόμαστε και τα σπίτια είναι γερά.
Άλλωστε, έχουν γίνει αρκετοί σεισμοί στην Αθήνα και δεν είχαμε, αναλογικά, πολλά προβλήματα. Όμως, τις τελευταίες μέρες, είχαμε και μία κατάρρευση πολυκατοικίας στα Πετράλωνα, από λάθος εκτίμηση των μηχανικών, που είχαν σκάψει το διπλανό οικόπεδο για θεμέλια πολυκατοικίας που επρόκειτο να ανεγερθεί, αλλά και ένα θανατηφόρο τρομοκρατικό χτύπημα κατά πολιτευτών της ΝΔ στη Θεσσαλονίκη, στων οποίων τα σπίτια έβαλαν φωτιά με γκαζάκια οι αντιφρονούντες.
Υπήρξε και μία τρίτη περίπτωση, που αποτελεί τον κανόνα εδώ και δέκα χρόνια στη σύγχρονη ελληνική πραγματικότητα. Μία συνταξιούχος των 650 ευρώ εκδιώχθηκε από το σπίτι της από γνωστή εταιρεία «κοράκων», που είχε πάρει το σπίτι της σε πλειστηριασμό γιατί της είχαν… τριπλασιάσει το χρέος και της ζητούσαν να το ξεπληρώσει σε έναν χρόνο!
Και στις τρεις περιπτώσεις έτρεξαν όλοι να συμπαρασταθούν στους συνανθρώπους μας που έχασαν το έδαφος κάτω από τα πόδια τους, που βρέθηκαν ξαφνικά στον δρόμο, χωρίς σπίτι, χωρίς ρούχα, χωρίς φαγητό, χωρίς λεφτά, χωρίς τίποτα.
Στην πρώτη περίπτωση, οι οικογένειες, που ξεσπιτώθηκαν όταν έπεσε η πολυκατοικία στα Πετράλωνα, βρήκαν αμέσως ανταπόκριση από τον Δήμο Αθηναίων, καθώς τους έδωσε χώρο για να μείνουν τις πρώτες μέρες και στη συνέχεια το κράτος τους έδωσε χρήματα για να νοικιάσουν διαμερίσματα Airbnb, μέχρι να τους δώσουν στέγη οι υπεύθυνοι του έργου που έγινε αιτία να χάσουν τα σπίτια τους.
Στη δεύτερη περίπτωση, έτρεξε η ΝΔ, και προσωπικά ο πρωθυπουργός, ως πρόεδρος του κόμματος, να συμπαρασταθεί στους κομματικά ομογάλακτους που βρίσκονταν σε δύσκολη θέση και αμέσως έδωσε εντολή να αποκατασταθούν τα σπίτια των ανθρώπων που πήραν φωτιά από τους εμπρηστικούς μηχανισμούς των τρομοκρατών, για να στεγαστούν όσο πιο γρήγορα γίνεται.
Στην τρίτη περίπτωση, οι οργανώσεις του ΠΑΜΕ και ο δήμαρχος Πετρούπολης, που πρόσκειται στο ΚΚΕ, έτρεξαν στην εταιρεία που είχε βγάλει τη συνταξιούχο από το σπίτι της, έκαναν κινητοποιήσεις, διαμαρτυρίες, αποκλεισμούς και κατάφεραν να την κρατήσουν και να μην πεταχτεί στον δρόμο.
Έχουμε, λοιπόν, τρεις περιπτώσεις στις οποίες τα κόμματα και το κράτος έτρεξαν και βοήθησαν ανθρώπους που βρέθηκαν στον δρόμο από διαφορετικές αιτίες. Τους περιέθαλψαν, τους στέγασαν, έδειξαν με κάθε τρόπο την αλληλεγγύη τους.
Και, φυσικά, κάποιος που δεν γνωρίζει, που δεν ξέρει πόσο βρώμικο είναι το πολιτικό σύστημα στην Ελλάδα, θα χειροκροτούσε. Τέτοια ανθρωπιά, πια, μας ξεπερνάει…
Αν ήξερε, όμως, αυτός ο κάποιος πως αυτοί που έτρεξαν να πλειοδοτήσουν στην επίδειξη αλληλεγγύης για δέκα ανθρώπους και για επτά νοικοκυριά είναι οι ίδιοι που πετάνε στον δρόμο χιλιάδες ανθρώπους κάθε χρόνο, που ξεσπιτώνουν γέροντες και ανάπηρους, ενώ γνωρίζουν ότι δεν έχουν μαντίλι να κλάψουν και θα ζήσουν το υπόλοιπο της ζωής τους –όσο αντέξουν– στο πεζοδρόμιο, τι θα έκανε; Θα χειροκροτούσε ακόμα; Θα εξακολουθούσε να τους δίνει συγχαρητήρια για την… ανθρωπιά τους; Θα τους έλεγε μπράβο για τον αλτρουισμό τους;
Αλήθεια, σε τι Θεό πιστεύουν οι πολιτικοί και οι αυτοδιοικητικοί παράγοντες; Ποιους εξυπηρετούν, για ποιους δουλεύουν; Για τον λαό ή για τους κομματικούς τους φίλους, τους… δικούς τους ανθρώπους, τα άτομα της πολιτικής τους συνομοταξίας; Γιατί δεν είδαμε τον κ. Μητσοτάκη να πάει να σταματήσει έναν πλειστηριασμό σε σπίτι πολύτεκνης οικογένειας ή σε ένα δυαράκι φτωχών εργαζομένων.
Αλλά τι λέμε τώρα. Αυτός δεν είναι που διατηρεί σε ισχύ όλα τα νομοθετικά εκτρώματα, που δίνουν το δικαίωμα σε παράνομες εταιρείες της αλλοδαπής να φορτώνουν με υπέρογκα και εξωπραγματικά πανωτόκια φτωχούς δανειολήπτες, για να τους παίρνουν τα σπίτια αντί πινακίου φακής; Αυτός δεν είναι που παρακολουθεί, απαθής, τους δικαστές να απορρίπτουν σωρηδόν τις ενστάσεις των δανειοληπτών που προσπαθούν να σώσουν τα σπίτια τους;
Αυτός δεν είναι που κλείνει τα αυτιά του στις εκκλήσεις και στις οιμωγές εκείνων που πετιούνται στον δρόμο με τις ευλογίες και τις προτροπές της κυβέρνησής του;
Τώρα, ξαφνικά, έγινε… φιλάνθρωπος και έσπευσε να επισκευάσει τα σπίτια των κομματικών του στελεχών, που κάηκαν από τους τρομοκράτες, και μάλιστα με έξοδα του κόμματος, που προέρχονται από τα θαλασσοδάνεια, τα οποία κάποτε θα πληρώσουμε εμείς;
Τι είδους υποκρισία είναι αυτή; Δείχνουμε ανθρωπισμό και αλληλεγγύη σε όσους έχουν λεφτά, αλλά όσοι δεν έχουν πρέπει να πεθάνουν στον δρόμο;
Η ανθρωπιά και ο αλτρουισμός είναι προνόμιο μόνο εκείνων που δεν χρωστάνε; Αυτή είναι η κυβέρνηση όλων των Ελλήνων; Μήπως είναι η κυβέρνηση όσων δεν οφείλουν; Όσων δεν έχουν χρέη στις τράπεζες;
Τα ίδια ισχύουν και για τον δήμαρχο Πετρούπολης. Στο διάστημα της θητείας του σημειώθηκαν τουλάχιστον 64 περιπτώσεις ξεσπιτώματος δημοτών του, με τους πλέον πρόχειρους υπολογισμούς, αλλά μόνο στη μία ξεσηκώθηκε και έκανε φασαρία.
Στις υπόλοιπες περιπτώσεις πού ήταν; Οι υπόλοιποι δεν ήταν άνθρωποι ή μήπως και οι οφειλέτες έχουν… χρώμα; Πράσινοι, κόκκινοι, μπλε, και πάει λέγοντας…
Γιατί σίγουρα η κυβέρνηση έχει κάνει τον διαχωρισμό της. Έχει χωρίσει τους ανθρώπους σε οφειλέτες και μη οφειλέτες. Οι οφειλέτες δεν είναι πολίτες, δεν είναι άνθρωποι, δεν δικαιούνται συμπαράσταση, δεν πρέπει να έχουν σπίτι, δεν μπορούν να έχουν δίκαιες δικαστικές αποφάσεις, δεν λογαριάζονται στον πληθυσμό της χώρας. Υπάρχουν μόνο στη Στατιστική Υπηρεσία και στους εκλογικούς καταλόγους. Χρειάζονται για να εμφανίζει ένα ποσοστό οίκησης η χώρα και να παίρνει προγράμματα στήριξης και, φυσικά, για να ψηφίζουν.
Γι’ αυτό τους ανέχεται η κυβέρνηση. Η αντιπολίτευση όμως; Γιατί δεν βρέθηκε κανένας να στηρίξει τους ξεσπιτωμένους, γιατί δεν προτάθηκε κάποια ρύθμιση για να μη μένει στον δρόμο ο οφειλέτης; Γιατί κανένας δεν προστάτευσε ουσιαστικά την πρώτη κατοικία και όλοι σιγοντάρισαν τα ξένα και ντόπια «κοράκια», που έσπευσαν να αρπάξουν τα σπίτια των φτωχών και να τους πετάξουν στον δρόμο;
Και τώρα όλοι αυτοί έρχονται να μας… πουλήσουν φιλανθρωπία και αλτρουισμό, διασφαλίζοντας στέγη για τους κομματικούς τους φίλους;
Φτάνει πια η υποκρισία. Φτάνει πια το ψέμα και η κοροϊδία. Ο κόσμος καταλαβαίνει, νιώθει τον εμπαιγμό, αντιλαμβάνεται την αδικία. Και του ανακατεύονται τα άντερα με αυτά που βλέπει.
Η περιθωριοποίηση, ο αποκλεισμός, η αδικία, ο διαχωρισμός, η φιλετοποίηση της κοινωνίας, ανάλογα με τα χρέη του καθενός, απομακρύνουν τον κόσμο από την πολιτική, αδυνατίζουν τη δημοκρατία. Και αυτός είναι ο μεγαλύτερος κίνδυνος. Ανοίγει ο δρόμος για δύσκολες καταστάσεις, που δεν θέλουμε ούτε να τις σκεφτόμαστε.
Όσο κι αν παθαίνουν κάποιοι… αλλεργία με εκείνους που οφείλουν, ας προσπαθήσουν να τους αντιμετωπίσουν ως ανθρώπους και όχι ως… σκουπίδια, όπως οι τραπεζίτες και οι συνεργάτες τους από το εξωτερικό, που μύρισαν… ψοφίμι στην Ελλάδα και έτρεξαν.
Γιατί η διάρρηξη του κοινωνικού ιστού, η περιθωριοποίηση, ο κατατρεγμός θα μας οδηγήσουν σε περιπέτειες. Αξίζει τον κόπο να τα υποστούμε και να διακινδυνεύσουμε την ομαλότητα και την εσωτερική ηρεμία, για να κάνουμε το χατίρι των τραπεζών, που ούτως ή άλλως είναι πληρωμένες, και του ευρωπαϊκού οικονομικού κατεστημένου, που θέλει την Ελλάδα να μην μπορέσει να σηκώσει κεφάλι ποτέ;
Ας το σκεφτούν οι αρμόδιοι και ας αποφασίσουν. Εκείνοι έχουν το μαχαίρι, εκείνοι και το καρπούζι. Και την ευθύνη, βεβαίως, για ό,τι συμβεί στο μέλλον…
