Δ. Νατσιός στο “Π”: Περί προϋπολογισμού και διαφθοράς
Του
ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΝΑΤΣΙΟΥ
Προέδρου της ΝΙΚΗΣ
Δασκάλου, Θεολόγου, Συγγραφέα
Παρουσιάσθηκε στη Βουλή το προσχέδιο του προϋπολογισμού για το 2026, το οποίο δεν είναι απλώς μια τεχνική πρόταση, αλλά το σχέδιο ζωής για την πατρίδα μας. Μια πατρίδα που οι αντοχές της δοκιμάζονται καθημερινά, που βλέπει τα παιδιά της να εξαθλιώνονται, να μεταναστεύουν και, ακόμη χειρότερα, να λιγοστεύουν. Διαπιστώνουμε πως ζούμε μια πολιτική και κοινωνική φάρσα, μια πραγματικότητα διπρόσωπη.
Από τη μια μεριά, οι κυβερνητικές κορώνες, γεμάτες υποσχέσεις, ποσοστά, προβλέψεις, ρυθμούς ανάπτυξης, και οι δείκτες αισιοδοξίας (!) για μία κοινωνία που κατατάσσεται δεύτερη παγκοσμίως σε ποσοστά κατάθλιψης. Από την άλλη, το άγχος των Ελλήνων να επιβιώσουν, να θρέψουν και να αναθρέψουν τα παιδιά τους και το άγχος των εργαζομένων, που μετατρέπονται επίσημα και θεσμικά πια σε μεταμοντέρνους είλωτες.
Παρουσιάζεται ένας «επιτυχημένος» προϋπολογισμός: Αύξηση του ΑΕΠ, σταθερότητα, περιορισμός πληθωρισμού, επενδύσεις και λοιπά ηχηρά παρόμοια. Πίσω από κάθε στατιστική γραμμή, τι θα συναντήσουμε; Μια οικογένεια που δεν τα βγάζει πέρα, ένα νέο παιδί που δουλεύει τρεις κακοπληρωμένες δουλειές, μια μάνα που μετράει τα ψώνια στο σούπερ μάρκετ πολύ προσεκτικά και έναν συνταξιούχο που κάνει τον Σταυρό του να τα βγάλει πέρα.
Η κυβέρνηση μιλά για αυξήσεις σε μισθούς και συντάξεις, αποκρύπτοντας επιμελώς ότι αυτές οι αυξήσεις δεν θα έχουν κανένα αντίκρισμα στην καθημερινότητα των ανθρώπων, αφού οι αυξήσεις στις τιμές των προϊόντων καλπάζουν.
Επίσης, προβάλλει τη μείωση της ανεργίας. Μόνο που η μείωση της ανεργίας δεν σημαίνει και αύξηση των εργαζομένων. Ένας στους πέντε νέους παραμένει άνεργος και όσοι εργάζονται δουλεύουν με μισθούς πείνας και σε συνθήκες που, με το πρόσφατο εργασιακό νομοσχέδιο, νομιμοποιείται η εξουθένωσή τους. Καταργήθηκε το οκτάωρο εργασίας, που έδινε στον εργαζόμενο τη δυνατότητα αξιοποίησης του ελεύθερου χρόνου –απαραίτητος για την ψυχική και σωματική του υγεία–, προκειμένου να μορφώνεται, να ψυχαγωγείται, να μεγαλώνει τα παιδιά του, να ενημερώνεται, να ξεκουράζεται. Τώρα, όσοι γλιτώνουν την ανεργία μετατρέπονται σε εργαλεία αδιάκοπης εργασίας, που φτάνει τις 13 ώρες.
Γι’ αυτό οι νέοι, δυστυχώς, εγκαταλείπουν μαζικά τη χώρα, γι’ αυτό δεν δημιουργούν οικογένειες, γι’ αυτό ρημάζουν τα σχολεία. Επτακόσια πενήντα σχολεία έκλεισαν φέτος σε όλη την επικράτεια, μια δημογραφική κατάρρευση κυριολεκτικά.
Πάνω σε τεντωμένο σκοινί μοιάζει να ισορροπεί και αυτός ο προϋπολογισμός. Υπόσχεται μείωση χρέους, αλλά βασίζεται σε πρωτογενή πλεονάσματα – δηλαδή, σε επιπλέον λιτότητα. Μιλάει για καταπολέμηση της φοροδιαφυγής, ενώ στηρίζεται στην υπεραπόδοση του ΦΠΑ, δηλαδή στα χρήματα που πληρώνουν οι μανάδες για το γάλα και το ψωμί των παιδιών τους. Μια φορολογική αιμορραγία μεταμφιεσμένη σε επιτυχία. Ένας προϋπολογισμός που πανηγυρίζει για τα νούμερα, ενώ η κοινωνία μετρά τις πληγές της. Μια οικονομία που εμφανίζεται νοικοκυρεμένη στα γραφήματα, με εξαντλημένα, όμως, τα νοικοκυριά της πατρίδας.
Το ισοζύγιο των συναλλαγών, απογοητευτικό: Από το 1% του ΑΕΠ το 2019 εκτινάχθηκε στο 10% και εξακολουθεί να βρίσκεται σε επικίνδυνα επίπεδα. Πίσω από αυτούς τους αριθμούς κρύβεται μια βαθιά διαρθρωτική αδυναμία. Η Ελλάδα εισάγει πολύ περισσότερα απ’ όσα παράγει. Η παραγωγική βάση της χώρας έχει αποδιαρθρωθεί, η βιομηχανία συρρικνώνεται, η αγροτική παραγωγή μαραζώνει. Και χωρίς πραγματική παραγωγή, χωρίς στήριξη της εγχώριας δημιουργίας και της εργασίας, καμία οικονομία δεν μπορεί να σταθεί.
Το προσχέδιο του προϋπολογισμού προβλέπει εντυπωσιακή αύξηση των επενδύσεων κατά 10,2% για το 2026, ποσοστό που μόνο σε σενάριο επιστημονικής φαντασίας θα ήταν ανεκτό και όχι σε επίσημες εξαγγελίες. Τα προηγούμενα χρόνια, οι ίδιες προβλέψεις αναθεωρήθηκαν διαρκώς προς τα κάτω. Από 8,7% που προβλεπόταν για το 2025 έπεσε στο 5,7%, ενώ το 2024 ο ρυθμός αύξησης υποχώρησε στο 4,5%. Διακηρύσσονται επενδυτικά άλματα, την ώρα που οι επιχειρήσεις είναι εγκλωβισμένες στο υψηλό ενεργειακό κόστος, στη γραφειοκρατία και στην απουσία σταθερού πλαισίου στήριξης.
Οι επενδύσεις δεν γεννιούνται από εσωτερική δυναμική, αλλά στηρίζονται σχεδόν αποκλειστικά στα κονδύλια του Ταμείου Ανάκαμψης, ενός εργαλείου με ημερομηνία λήξης, που μαζί του θα λήξει και η ψευδαίσθηση της ανάπτυξης. Αντί για ένα συνεκτικό σχέδιο παραγωγικής ανασυγκρότησης, επιλέγονται εξαγγελίες και νούμερα χωρίς περιεχόμενο. Οι επενδύσεις απαιτούν συγκρότηση, σχέδιο, σταθερότητα. Μόνο που η κυβέρνηση καταστρώνει καλά οργανωμένα σχέδια μόνο όταν πρόκειται για απάτες και συγκαλύψεις εγκλημάτων.
Εκεί αριστεύει. Όπως είπε και η κ. Κοβέσι, στα οικονομικά εγκλήματα φάνηκε «ένας πολύ συστηματικός και πολύ καλά οργανωμένος τρόπος». Έφτασε να μιλήσει για «κόπρο του Αυγεία». Και όλοι γνωρίζουμε πώς καθάρισε η κόπρος του Αυγεία. Με χειμάρρους. Και ο χείμαρρος λέγεται λαός. Θα μιλήσει οψέποτε με την ψήφο του.
Διασυρόμαστε από σωρεία σκανδάλων και κινδυνεύουμε πάλι να μας φορτώσουν τον ίδιο υποτιμητικό χαρακτηρισμό που μας απέδωσαν τον καιρό των Μνημονίων, αυτόν του «τεμπέλη και διεφθαρμένου Έλληνα». Μόνο που αυτήν τη φορά δεν θα είναι απλώς ένας χαρακτηρισμός, αλλά το αποτέλεσμα μιας κυβέρνησης που δεν νιώθει ντροπή, μιας κυβέρνησης που θεμελιώνει τη διαφθορά, προστατεύει τους ενόχους, εξαναγκάζει σε απεργία πείνας γονείς που έχασαν τα παιδιά τους, επειδή ζητούν το αυτονόητο. Μια κυβέρνηση που καλύπτει αντί να ελέγχει, αποδομεί αντί να χτίζει.
Η αδικία και η αδιαντροπιά έφτασαν πλέον στην κορυφή. Μια πολιτεία άδικη και αδιάντροπη δεν αξίζει σε έναν περήφανο λαό, όπως είναι ο ελληνικός λαός.
