Του
ΔΙΟΝΥΣΗ ΚΑΛΑΜΑΤΙΑΝΟΥ
πρώην Βουλευτή Ηλείας,
Στελέχους της Ελληνικής Αριστερής Συμπαράταξης
Η μικρομεσαία επιχειρηματικότητα είναι στυλοβάτης της παραγωγικής και κοινωνικής ζωής της χώρας. Είναι το μικρό κατάστημα της γειτονιάς, η οικογενειακή επιχείρηση, το εργαστήριο, η βιοτεχνία, ο ελεύθερος επαγγελματίας. Είναι οι εκατοντάδες χιλιάδες που καθημερινά αναλαμβάνουν το ρίσκο να δημιουργήσουν, επενδύοντας τις οικονομίες τους και αφιερώνοντας αμέτρητες ώρες εργασίας.
Οι άνθρωποι αυτοί δεν αγωνίζονται μόνο για να εξασφαλίσουν το εισόδημά τους. Την ίδια στιγμή, δημιουργούν και συντηρούν θέσεις εργασίας, στηρίζουν τις τοπικές κοινωνίες, τροφοδοτούν την αγορά με αγαθά, παρέχουν υπηρεσίες και συνεισφέρουν στα δημόσια έσοδα. Και όμως, σήμερα, αντί να λειτουργούν εντός ενός σταθερού και υποστηρικτικού περιβάλλοντος, βρίσκονται αντιμέτωποι με διαρκώς αυξανόμενες δυσκολίες.
Η πραγματικότητα δεν αφήνει περιθώρια για ωραιοποιήσεις, όπως αυτές που επιχειρεί να κάνει η κυβέρνηση. Οι υψηλές λειτουργικές δαπάνες, η φορολογική επιβάρυνση, η περιορισμένη ρευστότητα και ο αποκλεισμός πρόσβασης στον τραπεζικό δανεισμό δημιουργούν ένα ασφυκτικό πλαίσιο. Πλέον, για πολλές μεσαίες και μικρές επιχειρήσεις, η καθημερινότητα έχει μετατραπεί σε μια διαρκή προσπάθεια να καλυφθούν οι υποχρεώσεις του μήνα.
Ασφαλώς, όταν περιορίζεται η επιχειρηματική δραστηριότητα, οι συνέπειες δεν αφορούν μόνο την ίδια την επιχείρηση και τον ιδιοκτήτη της. Αγγίζουν άμεσα τους εργαζομένους που χάνουν τη δουλειά τους, τις οικογένειες που στερούνται εισόδημα, τις τοπικές αγορές που αποδυναμώνονται και την οικονομία που χάνει παραγωγικές δυνάμεις. Για αυτό και η στήριξη της μικρομεσαίας επιχειρηματικότητας πρέπει να συνιστά ζήτημα κοινωνικής και οικονομικής προοπτικής.
Επομένως, χρειαζόμαστε ένα αναπτυξιακό σχέδιο για να αξιοποιεί τη συμβολή και τις δυνατότητες της μικρομεσαίας επιχειρηματικότητας, να επιτρέπει την οικονομική βιωσιμότητά της και να εγγυάται τον επί ίσοις όροις ανταγωνισμό.
Στην κατεύθυνση αυτή, ο Αλέξης Τσίπρας και η ΕΛΑΣ έχουν θέσει στον δημόσιο διάλογο συγκεκριμένες προτάσεις για την ενίσχυση της πραγματικής οικονομίας. Μεταξύ άλλων, κρίσιμη είναι η δημιουργία ενός Εθνικού Ταμείου Σύγκλισης, με χρηματοδοτικούς πόρους 12 δισ. ευρώ σε βάθος τετραετίας και δυνατότητα –μέσω μόχλευσης– κινητοποίησης επενδύσεων που μπορούν να φτάσουν τα 25 δισ. ευρώ. Πρόκειται για μια παρέμβαση που φιλοδοξεί να κατευθύνει κεφάλαια εκεί όπου παράγεται πραγματική αξία: Στην παραγωγή, στην καινοτομία, στην περιφέρεια.
Εξίσου αναγκαία είναι μια γενναία ρύθμιση των οφειλών προς το Δημόσιο και τα ασφαλιστικά ταμεία, με έως 120 δόσεις, διαγραφή προστίμων και προσαυξήσεων και επιβράβευση των συνεπών επιχειρήσεων.
Επιπλέον, πρέπει να υπάρξει ουσιαστική φορολογική δικαιοσύνη. Η κατάργηση του τέλους επιτηδεύματος για τα νομικά πρόσωπα, η πλήρης εξάλειψη της προκαταβολής φόρου για τις ατομικές επιχειρήσεις και η μείωσή της για τα νομικά πρόσωπα είναι παρεμβάσεις που μπορούν να δώσουν πραγματική ανάσα στους ανθρώπους του επιχειρείν.
Τέλος, δεν πρέπει να αγνοούμε το υψηλότατο ενεργειακό κόστος. Οι επιχειρήσεις χρειάζονται προσιτές και σταθερές τιμές, όχι διαρκή αβεβαιότητα και πανάκριβη ενέργεια. Η δυνατότητα σύναψης μακροχρόνιων συμβολαίων απευθείας με παραγωγούς ΑΠΕ και εκτός Χρηματιστηρίου Ενέργειας υπάρχει ήδη στην εργαλειοθήκη της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και μπορεί να αξιοποιηθεί.
Το ζητούμενο, λοιπόν, είναι να αλλάξουμε τις προτεραιότητες της οικονομικής και αναπτυξιακής πολιτικής στη χώρα. Να σχεδιάσουμε και να υλοποιήσουμε ένα παραγωγικό μοντέλο που θα δίνει χώρο και ευκαιρίες σε περισσότερους ανθρώπους, αντί να συγκεντρώνει τις δυνατότητες και τους παρεχόμενους αναπτυξιακούς πόρους στα χέρια των λίγων και ισχυρών (όπως, δυστυχώς, έκανε η κυβέρνηση Μητσοτάκη με το Ταμείο Ανάκαμψης και Ανθεκτικότητας, ουσιαστικά αποκλείοντας από αυτό τη μικρομεσαία επιχειρηματικότητα). Έτσι θα οικοδομήσουμε μια οικονομία με υγιή ανταγωνισμό, ισχυρές μικρομεσαίες επιχειρήσεις, αξιοπρεπείς θέσεις εργασίας και πραγματικές προοπτικές για τη νέα γενιά.
Η πραγματική ανάπτυξη κρίνεται από το αν ένα μικρό κατάστημα και ένα γραφείο μπορούν να παραμείνουν ανοιχτά. Κρίνεται από το αν μια μικρομεσαία επιχείρηση έχει τη δυνατότητα να σχεδιάσει με ασφάλεια την επόμενη ημέρα. Κρίνεται από το αν οι άνθρωποι του επιχειρείν έχουν στο πλευρό τους ένα κράτος που θα εμπιστεύεται τις παραγωγικές δυνάμεις της χώρας και θα τις στηρίζει. Εκεί φαίνεται η πραγματική πρόοδος. Και αυτές πρέπει να είναι οι προτεραιότητές μας.