Αυξημένη προσοχή, αλλά όχι πανικός για την πικροδάφνη – Η ιστορική διαδρομή
–ΤΑ ΜΕΤΡΑ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ ΣΕ ΣΧΟΛΕΙΑ ΚΑΙ ΣΕ ΔΗΜΟΣΙΟΥΣ ΧΩΡΟΥΣ ΜΕ ΠΑΙΔΙΑ
Του
ΑΡΗ ΜΠΕΡΖΟΒΙΤΗ
Μπορεί η πικροδάφνη (Nerium Oleander) να είναι πολύ γνωστή για τη χρήση της ως καλλωπιστικό φυτό σε κήπους, αυλές, πρανή δρόμων κ.λπ., ωστόσο, ο γαλακτώδης χυμός που υπάρχει σε όλα τα μέρη του φυτού είναι γεμάτος με πολλές τοξικές ουσίες.
Με ανακοίνωσή του, ο ΕΟΔΥ προειδοποιεί για την τοξικότητα και τους κινδύνους που κρύβει η πικροδάφνη και συστήνει μέτρα πρόληψης, έγκαιρης αναγνώρισης των συμπτωμάτων σε περίπτωση έκθεσης (επαφή, εισπνοή ή κατάποση), καθώς και σωστής αντιμετώπισης των περιστατικών. Αξίζει να σημειωθεί ότι ο ΕΟΔΥ δεν συστήνει ξερίζωμα του φυτού (για το οποίο οι περιβαλλοντικές οργανώσεις έσπευσαν να διαμαρτυρηθούν), αλλά σωστής ενημέρωσης και ιδιαίτερης προσοχής ειδικά σε σχολικά περιβάλλοντα και σε δημόσιους χώρους που μπορεί να παίζουν παιδιά και υπάρχουν πικροδάφνες.
Πρέπει να τονισθεί ότι, παρά τους κινδύνους που προκύπτουν από την έκθεση σε μεγάλες ποσότητες συστατικών της πικροδάφνης, η εμπειρία έχει δείξει ότι τα περιστατικά δηλητηριάσεων είναι λίγα και ελαφριάς μορφής.
Με βάση τα δεδομένα του Κέντρου Δηλητηριάσεων, από το 2020, κάθε έτος, υπάρχουν 15 – 20 περιπτώσεις παιδιών με δηλητηρίαση από πικροδάφνη, όμως, κανένα δεν εμφάνισε σοβαρό σύμπτωμα και δεν χρειάστηκε να λάβει αντίδοτο ή να νοσηλευθεί.
Η ιστορική διαδρομή της πικροδάφνης
Οι ρίζες της πικροδάφνης στην Ελλάδα χάνονται στα βάθη των αιώνων. Από την αρχαιότητα, το φυτό ήταν γνωστό για την ιδιαίτερη μορφολογία του, αλλά και για τον διττό του χαρακτήρα: ενώ κοσμούσε ναούς και δημόσιους χώρους, η τοξικότητά του ήταν ήδη διαπιστωμένη.
Αρχαία Ελλάδα: Οι αρχαίοι Έλληνες το ονόμαζαν «νήριον» (Nerium) και γνώριζαν καλά πως αν και γοητευτικό, ήταν επικίνδυνο. Ο Θεόφραστος, ο πατέρας της βοτανολογίας, αναφέρει τις ιδιότητές του στα συγγράμματά του.
Σύμβολο αντοχής: Λόγω της ικανότητάς της να ευδοκιμεί σε άνυδρα, βραχώδη εδάφη και να αντιστέκεται στο αλάτι της θάλασσας, η πικροδάφνη έγινε αναπόσπαστο κομμάτι του ελληνικού τοπίου, από τα νησιά του Αιγαίου μέχρι τις όχθες των ποταμών.
Λαϊκή παράδοση: Στη νεότερη Ελλάδα, η πικροδάφνη ταυτίστηκε με την ύπαιθρο και τη ζωή στο χωριό. Υπήρχε σε κάθε αυλή και σε κάθε ρέμα, ενώ η λαϊκή σοφία –συχνά μέσω των γιαγιάδων– προειδοποιούσε πάντα τα παιδιά να μην αγγίζουν τον «λευκό χυμό» της, δημιουργώντας ένα άτυπο αλλά αποτελεσματικό δίκτυο προστασίας.
Πλέον, η πρόκληση δεν είναι το ξερίζωμα αυτού του ιστορικού φυτού από τα σχολεία ή τα πάρκα, αλλά η σωστή ενημέρωση των νέων γενεών. Όπως οι πρόγονοί μας γνώριζαν να συνυπάρχουν με τη φύση, έτσι και σήμερα οφείλουμε να εκπαιδεύσουμε τα παιδιά μας να απολαμβάνουν την ομορφιά των «πικρών» ανθέων χωρίς να κινδυνεύουν από αυτά.
O ΕΟΔΥ επισημαίνει τα εξής:
Τα φύλλα, τα άνθη και οι μίσχοι των πικροδαφνών περιέχουν υψηλές συγκεντρώσεις τοξινών, κυρίως γλυκοσίδων, όπως η ολεανδρίνη (τριτερπενική γλυκοσίδη), η νεριίνη και η θεβαΐνη, καθιστώντας τις πικροδάφνες επικίνδυνες τόσο για τους ανθρώπους όσο και για τα ζώα. Οι γλυκοσίδες επηρεάζουν σημαντικά το καρδιαγγειακό σύστημα, προκαλώντας συμπτώματα που κυμαίνονται από ναυτία και κοιλιακό άλγος έως σοβαρές αρρυθμίες και αιφνίδιο καρδιακό θάνατο. Ακόμη και ο καπνός από πικροδάφνη που καίγεται είναι πολύ τοξικός. Οι πικροδάφνες περιλαμβάνονται συχνά στα πιο δηλητηριώδη φυτά στον κόσμο και είναι πολύ κοινές στην Ελλάδα.
Έκθεση
Η έκθεση του ανθρώπου στην πικροδάφνη (Nerium Oleander) μπορεί να προκληθεί από τυχαία ή εκούσια κατάποση, κατανάλωση για ιατρικούς σκοπούς και εγκληματική δηλητηρίαση, καθώς επίσης και μέσω δερματικής επαφής, εισπνοής, ή παρεντερικής έκθεσης.
1. Κατάποση: Αυτός είναι ο πιο συνήθης και επικίνδυνος τρόπος έκθεσης. Τα παιδιά μπορεί να καταπιούν κατά λάθος φύλλα, άνθη ή σπόρους, ελκυόμενα από τα έντονα χρώματα του φυτού. Οι ενήλικες μπορεί να το καταναλώσουν εν αγνοία τους μέσω φυτικών θεραπειών ή τσαγιών που παρασκευάζονται από το φυτό (χρησιμοποιούνται σε κάποιες χώρες ως μέρος της παραδοσιακής ιατρικής, αν και δεν είναι ασφαλές) ή μολυσμένων τροφίμων ή ποτών.
2. Δερματική επαφή: Το άγγιγμα του φυτού (φύλλα, μίσχοι, χυμός) μπορεί να προκαλέσει ερεθισμό του δέρματος, δερματίτιδα ή αλλεργικές αντιδράσεις σε ευαίσθητα άτομα. Οι κηπουροί που κλαδεύουν ή χειρίζονται το φυτό χωρίς προστατευτικά μέσα (π.χ. γάντια) διατρέχουν κίνδυνο.
3. Εισπνοή: Ο καπνός από την καύση πικροδάφνης απελευθερώνει τοξικές αναθυμιάσεις.
4. Παρεντερική (έγχυση ή τραύματα): Η τυχαία έκθεση ανοιχτών τραυμάτων ή βλεννογόνων (π.χ. μάτια) στον χυμό του φυτού μπορεί να οδηγήσει σε τοπικό ερεθισμό ή συστηματική απορρόφηση τοξινών.
Συμπτώματα
Η δηλητηρίαση από πικροδάφνη μπορεί να επηρεάσει πολλά μέρη του σώματος, συμπεριλαμβανομένων του καρδιαγγειακού, γαστρεντερικού και νευρικού συστήματος, καθώς επίσης το δέρμα και τους οφθαλμούς.
Η δηλητηρίαση από πικροδάφνη συνοδεύεται συχνά από καρδιαγγειακά συμπτώματα, λόγω των τοξικών καρδιακών γλυκοσίδων του φυτού, οι οποίες παρεμβαίνουν στη φυσιολογική λειτουργία της καρδιάς. Οι ασθενείς μπορεί να εμφανίσουν μια ποικιλία συμπτωμάτων που σχετίζονται με την καρδιά, συμπεριλαμβανομένης της βραδυκαρδίας ή της ταχυκαρδίας. Σε σοβαρές περιπτώσεις, αυτές οι αρρυθμίες μπορεί να εξελιχθούν σε πιο επικίνδυνες καταστάσεις, όπως κοιλιακή μαρμαρυγή ή καρδιακή ανακοπή. Για τον λόγο αυτό απαιτείται άμεση ιατρική φροντίδα και παρέμβαση.
Οι γαστρεντερικές εκδηλώσεις είναι επίσης συχνές σε περιπτώσεις δηλητηρίασης από πικροδάφνη, που συχνά εμφανίζονται αμέσως μετά την κατάποση. Τα συμπτώματα συνήθως περιλαμβάνουν ναυτία, έμετο και διάρροια, τα οποία προκύπτουν από τις ερεθιστικές επιδράσεις του φυτού στο πεπτικό σύστημα. Αυτά τα συμπτώματα μπορούν να οδηγήσουν σε αφυδάτωση και ηλεκτρολυτικές ανισορροπίες, εάν δεν αντιμετωπιστούν έγκαιρα.
Νευρολογικά και δερματολογικά συμπτώματα είναι επίσης συχνά σε περιπτώσεις δηλητηρίασης από πικροδάφνη, αν και είναι λιγότερο συχνά από τα καρδιαγγειακά και γαστρεντερικά συμπτώματα. Νευρολογικά, οι ασθενείς μπορεί να παρουσιάσουν σύγχυση, υπνηλία ή ακόμα και επιληπτικές κρίσεις, αντανακλώντας την επίδραση του φυτού στο νευρικό σύστημα. Δερματολογικά, η επαφή με τον χυμό πικροδάφνης μπορεί να οδηγήσει σε ερεθισμό του δέρματος ή δερματίτιδα, ιδιαίτερα σε ευαίσθητα άτομα.
Αυτά τα συμπτώματα μπορούν να περιπλέξουν την κλινική εικόνα και να δημιουργήσουν δυσκολίες στη διάγνωση, ειδικά όταν εξετάζονται άλλες αιτίες νευρολογικών ή δερματικών εκδηλώσεων.
Η σοβαρότητα της δηλητηρίασης από πικροδάφνη επηρεάζεται από την προσλαμβανόμενη δόση, τον τρόπο κατάποσης και τους ειδικούς παράγοντες του ασθενούς. Ενώ η πλειονότητα των δηλητηριάσεων δεν είναι θανατηφόρες, η θνησιμότητα παρατηρείται κυρίως σε περιπτώσεις σκόπιμης κατάποσης, καθυστερημένης ιατρικής παρέμβασης και σοβαρής υπερκαλιαιμίας.
Η κλινική εξέλιξη της θανατηφόρας δηλητηρίασης από πικροδάφνη ακολουθεί ένα ξεχωριστό πρότυπο. Τα αρχικά γαστρεντερικά συμπτώματα, συμπεριλαμβανομένης της ναυτίας, του εμέτου και της διάρροιας, εμφανίζονται συνήθως εντός δύο ωρών από την κατάποση. Αυτές ακολουθούνται από καρδιακές δυσρυθμίες, υπερκαλιαιμία και προοδευτική καταστολή του κεντρικού νευρικού συστήματος εντός 12 – 24 ωρών. Εάν δεν αντιμετωπιστούν, οι ασθενείς συνήθως υποκύπτουν σε καρδιακή ανακοπή εντός 24 – 48 ωρών.
Σε περίπτωση επαφής ή κατάποσης, επικοινωνήστε άμεσα με το Κέντρο Δηλητηριάσεων (τηλ. 2107793777) ή τον γιατρό σας.
Αντιμετώπιση
Όταν υπάρχει υποψία έκθεσης, η διακοπή της περαιτέρω κατάποσης και η απομάκρυνση οποιουδήποτε φυτικού υλικού από το στόμα αποτελεί προτεραιότητα. Το ξέπλυμα του στόματος με νερό και το πλύσιμο του δέρματος που έχει έρθει σε επαφή με σαπούνι και νερό μπορεί να βοηθήσει στη μείωση της δερματικής απορρόφησης. Η πρόκληση εμέτου δεν συνιστάται λόγω κινδύνων εισρόφησης. Ο έμετος εμφανίζεται λόγω των γαστρεντερικών ερεθιστικών επιδράσεων της ολεανδρίνης και ο αναγκαστικός έμετος μπορεί να επιδεινώσει τη βραδυκαρδία, τους κινδύνους εισρόφησης και τις ηλεκτρολυτικές ανισορροπίες.
Οι ιατρικές παρεμβάσεις επικεντρώνονται στην υποστηρικτική φροντίδα, την πλύση στομάχου και την αντιδοτική θεραπεία.
Κίνδυνοι σε σχολικά περιβάλλοντα και σε δημόσιους χώρους που μπορεί να υπάρξουν παιδιά
Το σχολικό περιβάλλον αλλά και οι δημόσιοι χώροι όπου μπορεί να υπάρξουν παιδιά, όπως πάρκα αναψυχής, παιδικές χαρές, πεζοδρόμια, κήποι σπιτιών, μπορεί να ενέχουν κινδύνους για πιθανή έκθεση στο φυτό της πικροδάφνης για τους παρακάτω λόγους:
1. Ύπαρξη ευαίσθητου πληθυσμού: Τα παιδιά είναι πιο ευάλωτα λόγω του χαμηλότερου σωματικού βάρους και της μεγαλύτερης πιθανότητας τυχαίας κατάποσης ή επαφής.
2. Αυξημένη πιθανότητα επαφής λόγω ελκυστικότητας φυτού: Η πικροδάφνη επιλέγεται συχνά ως φυτό σε εξωτερικούς χώρους (π.χ., κήπους, αυλές, προαύλιους χώρους) επειδή έχει φωτεινά (ροζ ή λευκά) άνθη και απαιτεί ελάχιστη συντήρηση. Ωστόσο, αυτά τα χαρακτηριστικά μπορεί να προσελκύσουν μικρά παιδιά, τα οποία είναι εκ φύσεως περίεργα και είναι πιο πιθανό να εκτεθούν κατά τη διάρκεια δραστηριοτήτων σε εξωτερικούς χώρους, όπως να μαζεύουν τα άνθη ή τα φύλλα. Είναι επίσης πιθανό να δοκιμάσουν ή να μασήσουν μέρη του φυτού ή να τρίψουν τα μάτια ή το στόμα τους μετά την επαφή με το φυτό.
3. Κίνδυνος εισπνοής καπνού: Ο καπνός από την πιθανή καύση των φυτών πικροδάφνης (π.χ. κλαδιά) στον χώρο του σχολείου ή σε άλλους δημόσιους χώρους από προσωπικό καθαρισμού απελευθερώνει τοξικές αναθυμιάσεις και η εισπνοή του καπνού μπορεί να προκαλέσει ερεθισμό του αναπνευστικού συστήματος.
4. Ανεπαρκής ενημέρωση και επισήμανση: Οι εκπαιδευτικοί, το προσωπικό καθαρισμού και συντήρησης κήπων, σχολικών προαύλιων χώρων, παιδικών χαρών ενδέχεται να μη γνωρίζουν τους κινδύνους που ενέχει η παρουσία της πικροδάφνης. Επιπλέον, είναι πιθανό να μην υπάρχει επισήμανση των φυτών στους χώρους αυτούς.
