Απίστευτο σενάριο για ελληνικά Mirage στην Ουκρανία
–Θα τα στείλουμε στο Κίεβο και θα τα αντικαταστήσουμε με Rafale
Στο παρασκήνιο της διπλωματίας και των αμυντικών εξοπλισμών, πολλές φορές οι διαψεύσεις δεν είναι παρά ο προθάλαμος μιας πολύ πιο σύνθετης πραγματικότητας. Όταν ακούς ότι η Ελλάδα, μια χώρα που επενδύει τα μέγιστα στην αεροπορική της κυριαρχία, ίσως βρεθεί να αποχωρίζεται ένα μέρος του στόλου των Mirage της για χάρη της Ουκρανίας, το ένστικτο σου λέει ότι πρόκειται για σενάριο επιστημονικής φαντασίας.
Και όμως, όσο το Μέγαρο Μαξίμου και το υπουργείο Άμυνας σπεύδουν να βάλουν φρένο στις φήμες, κάνοντας λόγο για ανυπόστατες πληροφορίες, ο γαλλικός Τύπος επιμένει να χτυπά το καμπανάκι, επαναφέροντας το θέμα στο προσκήνιο με επίμονη συχνότητα. Είναι αλήθεια πως σε αυτό το ιδιότυπο παιχνίδι των εντυπώσεων, η «Les Echos» και η «Le Parisien» δεν γράφουν απλώς για να γεμίσουν σελίδες, αλλά φωτογραφίζουν μια στρατηγική επιδίωξη που ξεπερνά τα σύνορα της Αθήνας.
Η ουσία του ζητήματος δεν είναι απλώς τεχνική, είναι γεωπολιτική. Στο Παρίσι βλέπουν την ανάγκη να ενισχυθεί το Κίεβο με συστήματα που οι ουκρανοί πιλότοι θα μπορούν να διαχειριστούν σχετικά γρήγορα, και τα Mirage 2000 ταιριάζουν γάντι σε αυτόν τον σχεδιασμό.
Από την άλλη, προσφέρουν ένα δέλεαρ που δύσκολα αφήνει κάποιον ασυγκίνητο: Την απόκτηση σύγχρονων Rafale σε προνομιακή τιμή και με όρους που θα αναβάθμιζαν κατακόρυφα την ισχύ της ελληνικής αεροπορίας. Πρόκειται για μια πρόταση που, αν την κοιτάξεις στο χαρτί, μοιάζει με ευκαιρία. Αν, όμως, την κοιτάξεις μέσα από το πρίσμα της ασφάλειας του Αιγαίου, τα πράγματα περιπλέκονται επικίνδυνα. Η Αθήνα έχει κάθε λόγο να είναι διστακτική. Τα Mirage 2000-5 δεν είναι απλώς παλιά αεροσκάφη, είναι οι φύλακες των ουρανών μας και οποιαδήποτε σκέψη για αποδυνάμωσή τους προκαλεί ρίγη ανησυχίας, ειδικά όταν η γειτονική Τουρκία παραμονεύει.
Είναι προφανές ότι η γαλλική πλευρά ασκεί πίεση επιδιώκοντας να δημιουργήσει έναν ευρωπαϊκό συνασπισμό μαχητικών. Για τον Εμανουέλ Μακρόν, η ενίσχυση της Ουκρανίας είναι το απόλυτο στοίχημα, και η Ελλάδα, ως στρατηγικός εταίρος, αποτελεί κρίσιμο κρίκο σε αυτήν την αλυσίδα. Ωστόσο, η ελληνική κυβέρνηση κινείται σε ένα τεντωμένο σχοινί. Από τη μία οφείλει να δείξει αλληλεγγύη προς το ευρωπαϊκό οικοδόμημα και να διατηρήσει τις εξαιρετικές σχέσεις με το Παρίσι και από την άλλη οφείλει να διασφαλίσει ότι η άμυνα της χώρας δεν θα μείνει εκτεθειμένη ούτε για μία ημέρα. Το χρονοδιάγραμμα, μάλιστα, που βάζει ο γαλλικός Τύπος –μεταφορά των Mirage πριν από το τέλος του καλοκαιριού– ακούγεται εξαιρετικά φιλόδοξο, αν όχι ανέφικτο, δεδομένων των ρυθμών παραγωγής της Dassault.
Ίσως το πιο ενδιαφέρον κομμάτι σε όλη αυτήν την ιστορία είναι ο παράγοντας του χρόνου. Η σύμβαση τεχνικής υποστήριξης των Mirage λήγει το 2027, γεγονός που καθιστά το θέμα αναπόφευκτο. Είτε το θέλουμε είτε όχι, κάποια στιγμή τα Mirage θα πρέπει να αντικατασταθούν. Το ερώτημα είναι αν αυτή η αντικατάσταση θα γίνει με τους όρους που επιθυμεί η Ελλάδα, μέσα από τον σχεδιασμό του «Agenda 2030», ή αν θα επισπευσθεί λόγω των αναγκών του πολέμου στην Ανατολική Ευρώπη.
Οι διαψεύσεις της Αθήνας, αν και απαραίτητες, για να καθησυχαστεί η κοινή γνώμη, δεν αλλάζουν το γεγονός ότι πίσω από τις κλειστές πόρτες των συναντήσεων το θέμα συζητιέται και επανέρχεται. Ίσως η όλη φιλολογία να μην είναι μια απλή φήμη, αλλά η προετοιμασία του εδάφους για μια συμφωνία που, παρά τις αντιδράσεις, ίσως αποδειχθεί αναγκαία για το μέλλον της ελληνικής αεροπορίας. Μέχρι τότε, παραμένουμε σε μια κατάσταση αναμονής, όπου ο καπνός που βλέπουμε στον ορίζοντα, είτε είναι πραγματική φωτιά είτε απλώς το αποτέλεσμα των γαλλικών επιθυμιών, υπογραμμίζει πόσο ρευστά είναι τα πράγματα στη σκακιέρα της ευρωπαϊκής άμυνας.
Φωτό: Πολεμική Αεροπορία
