Άλλο μείγμα πολιτικής για να προληφθεί η καταιγίδα
Του
ΒΑΣΙΛΗ ΤΑΛΑΜΑΓΚΑ
Η πραγματικότητα που βιώνουν σήμερα ο εργαζόμενος, ο βιοπαλαιστής αγρότης και ο μικρός επαγγελματίας δεν αποτελεί μια τυχαία παρέκκλιση από την κανονικότητα ούτε είναι το αποτέλεσμα μιας «κακής συγκυρίας» ή κάποιου απρόβλεπτου εξωγενούς παράγοντα.
Αντίθετα, είναι η ωμή και συνεπής εφαρμογή μιας πολιτικής που τοποθετεί το κέρδος πάνω από τις ανάγκες των πολλών, μετατρέποντας την καθημερινότητα σε έναν διαρκή αγώνα επιβίωσης.
Σε μια εποχή που η τεχνολογική πρόοδος και η παραγωγικότητα έχουν φτάσει σε επίπεδα που θα μπορούσαν να εξασφαλίσουν την ευημερία για όλους, η πλειονότητα του λαού βυθίζεται στην ανασφάλεια και στην αβεβαιότητα.
Οι εξελίξεις που παρακολουθούμε, από την κλιμάκωση των πολέμων μέχρι την ανεξέλεγκτη ακρίβεια και τη συστηματική κρατική διαφθορά, δεν είναι μεμονωμένα περιστατικά κακής διαχείρισης αλλά αναπόδραστα προϊόντα των εσωτερικών αντιθέσεων ενός συστήματος που οξύνεται και σαπίζει.
Ο εργαζόμενος στον ιδιωτικό και δημόσιο τομέα βλέπει το εισόδημά του να εξανεμίζεται πριν καν τελειώσει ο μήνας, καθώς η ακρίβεια στα είδη πρώτης ανάγκης, στην ενέργεια και στα ενοίκια δεν είναι ένα φυσικό φαινόμενο αλλά το αποτέλεσμα της ασυδοσίας των καρτέλ, που λυμαίνονται την αγορά με την κάλυψη –για πολλούς– κρατικών πολιτικών.
Την ίδια στιγμή, ο αγρότης που μοχθεί στη γη του βρίσκεται αντιμέτωπος με το δυσβάσταχτο κόστος παραγωγής, τις χαμηλές τιμές παραγωγού και την πλήρη εγκατάλειψη από τις υποδομές προστασίας, την ώρα που οι μεσάζοντες και οι αλυσίδες εμπορίου θησαυρίζουν.
Ο επαγγελματίας και ο αυτοαπασχολούμενος συνθλίβονται ανάμεσα στην υπερφορολόγηση και τον αθέμιτο ανταγωνισμό, βιώνοντας μια διαρκή απειλή λουκέτου.
Αυτή η κατάσταση δεν είναι νομοτέλεια.
Ο πόλεμος που μαίνεται στην ευρύτερη περιοχή μας δεν είναι μόνο μια ανθρωπιστική καταστροφή αλλά και η κορυφαία έκφραση των ανταγωνισμών για το μοίρασμα των πλουτοπαραγωγικών πηγών και των δρόμων μεταφοράς ενέργειας, με τον κάθε λαό να καλείται πάντα να πληρώσει το τίμημα. Η κρατική διαφθορά, που συχνά παρουσιάζεται ως ζήτημα προσώπων, είναι στην πραγματικότητα η οργανική σύνδεση της πολιτικής εξουσίας με τα μεγάλα οικονομικά συμφέροντα, ένας μηχανισμός που διασφαλίζει ότι οι νόμοι και οι αποφάσεις είναι κάτι αδιαπραγμάτευτο.
Οι ραγδαίες εξελίξεις που πυροδοτούνται από αυτές τις αντιθέσεις φέρνουν τους πολίτες μπροστά σε ένα κρίσιμο δίλημμα, είτε να αποδεχθούν τη μοίρα που τους επιβάλλουν κάποια συμφέροντα ή να οργανώσουν την αντεπίθεσή τους.
Η αλήθεια είναι ότι καμία σωτήρια λύση δεν θα έρθει από εκείνους που δημιούργησαν το πρόβλημα.
Μπορεί να ακούγεται αρκετά κομμουνιστικό, αλλά η ελπίδα βρίσκεται στην κοινή δράση όλων, στην αναγνώριση ότι τα συμφέροντά τους ταυτίζονται απέναντι σε μια πολιτική που τους αντιμετωπίζει ως αναλώσιμο κόστος.
Η Ιστορία έχει δείξει ότι τίποτα δεν χαρίζεται, αλλά όλα κατακτώνται μέσα από τη συλλογική σύγκρουση με ό,τι πνίγει τις δημιουργικές δυνάμεις της κοινωνίας.
Η συνειδητοποίηση ότι η κρίση δεν είναι εξωγενής, αλλά δομική, είναι το πρώτο βήμα για τη ρήξη από το χρεοκοπημένο «σήμερα».
Είναι σαφές πια ότι χρειάζεται διαφορετικό μείγμα πολιτικής, σε παγκόσμιο επίπεδο, για να προληφθεί η καταιγίδα.
