Βλέπουμε με αγάπη και συμπάθεια όλους αυτούς τους ανθρώπους. Καταλαβαίνουμε την αγωνία τους. Τα βάσανα που έχουν περάσει. Και την προσπάθειά τους να φύγουν από την κόλαση. Να ζήσουν σαν άνθρωποι. Καμία αντίρρηση να βοηθήσουμε. Να τους στηρίξουμε. Να βρουν δουλειά! Να νιώσουν σίγουροι για το αύριο. Όμως με κάποιες προϋποθέσεις. Και όρους. Να έρθουν νόμιμα. Με χαρτιά! Να ξέρουμε ποιοι είναι. Να υπάρχει έλεγχος. Κι όχι ασυδοσία, που δημιουργεί την εγκληματικότητα. Όπως πρέπει σε κάθε ευνομούμενη χώρα. Όπως πήγαμε εμείς μετανάστες στην Αμερική, στον Καναδά, στην Αυστραλία, στην Αφρική, εργάτες στη Γερμανία.
Να δούμε όμως και πόσους μπορεί τούτη η χώρα να θρέψει. Να δώσει δουλειά. Να προστατευτεί το επίπεδο ζωής. Να μην οδηγήσει η παράνομη είσοδος μεταναστών σε αναρχία αλλά και σε ανεργία που τελικά θα την πληρώσουν οι γηγενείς.
Κυβέρνηση και αντιπολίτευση, δήμοι, συνδικαλιστές και φορείς του επιχειρηματικού κόσμου αλλά και της κοινωνίας θα πρέπει να κάτσουν να συζητήσουν χωρίς λαϊκισμούς, και ποιος θα κάνει τον καλό, που δεν στοιχίζει τίποτα. Το θέμα είναι να έχεις στη δούλεψή σου κι εσύ ξένους. Πρέπει να υπάρξει ένας σχεδιασμός για τον αριθμό μεταναστών που μπορεί να δεχθεί η χώρα, πριν γίνουμε άνω – κάτω. Και ξένοι στον τόπο μας…
