Η γέφυρα… των διαφορών
Όταν ακούω στη Βουλή ή βλέπω στα τηλεπαράθυρα εκπροσώπους της κυβέρνησης και της αντιπολίτευσης, στο μυαλό μου έρχεται το… παλιό Ρίο – Αντίρριο.
Δύο εκ διαμέτρου αντίθετα μέρη, το ένα απέναντι στο άλλο.
Χωρίς σημείο επαφής.
Μαύρο ο ένας, άσπρο ο άλλος. Το σωστό του ενός, λάθος του άλλου. Πώς γίνεται αυτό; Πραγματικά μυστήριο. Ίσως το μέγα μυστήριο της δημοκρατίας μας. Άλλο να λες, άλλο να εννοείς κι άλλο να είναι.
Όλοι έχουν λόγο… διπλής όψεως. Σαν τα νομίσματα. Γράμματα, ας πούμε, όταν είναι στην κυβέρνηση, κορόνα όταν είναι στην αντιπολίτευση. Έτσι, ό,τι κι αν κάτσει… μέσα είναι!
Τελικά κερδισμένος –νομίζει ότι– βγαίνει όποιος είναι καλύτερος στο… στρίψιμο.
Όποιος μπορεί να «τα στρίβει» πιο αριστοτεχνικά, πιο ταχυδακτυλουργικά.
Μερικοί, μάλιστα, πολιτικοί μας έχουν αναπτύξει τόση επιδεξιότητα, που σε κάνουν να πιστεύεις ότι δεν ζεις τη συγκεκριμένη πραγματικότητα.
Ποιο το πρόβλημα; Ότι οπωσδήποτε πρέπει να έχουμε πρόβλημα!
Όταν είσαι αντιπολίτευση, το πρόβλημα το έχει η κυβέρνηση, και όταν γίνεσαι κυβέρνηση, αυτό αυτομάτως μεταφέρεται στην αντιπολίτευση.
Γιατί το πρόβλημα είναι σαν τους βαρβάρους του Καβάφη. Το ίδιο είναι μια κάποια λύση.
Χωρίς αυτό, ποια η διαφορά του ενός κόμματος από το άλλο;
Και χωρίς αυτήν τη φτιαχτή διαφορά, πώς θα ψηφίσουν εμένα και όχι εσένα; Αν λέμε όλοι τα ίδια, πώς θα ξεχωρίσω εγώ;
Διαφωνώ, λοιπόν, μαζί σου και κάνω τη διαφορά.
Βέβαια, το ότι αυτό που υποστηρίζω σήμερα είναι αυτό που αρνιόμουνα χθες έχει τη δικαιολογία ότι το ίδιο που αρνείσαι εσύ σήμερα είναι αυτό ακριβώς που δεχόσουνα χθες!
Φαύλος κύκλος.
Έτσι προκύπτει το χάσμα, η απόσταση… το «Ρίο – Αντίρριο» της πολιτικής!
Έτσι η αντιπαράθεση έχει γίνει τρόπος ζωής. Τρόπος της πολιτικής μας ζωής.
Έτσι πάμε από το κακό στο χειρότερο.
Δεν συνειδητοποιεί κανένας ότι έχουμε φτάσει στον πάτο. Στον πάτο που όσο πάει και βαθαίνει επικίνδυνα. Πάει τόσο βαθιά, που πραγματικά δεν θα μπορούμε σε λίγο να βρούμε στέρεο έδαφος για να ρίξουμε τα πέδιλα, να υψώσουμε τους πυλώνες και να ρίξουμε, εν τέλει, μια γέφυρα καλύτερη από αυτή στο Ρίο – Αντίρριο.
Μια εθνική γέφυρα που θα γεφυρώνει, τουλάχιστον, τα αυτονόητα.
Στην άλλη όχθη, δεν είναι το άλλο κόμμα. Δεν είναι ο πολιτικός σας αντίπαλος.
Είναι ο ίδιος ο λαός.
Γεφυρώστε το χάσμα.
Βρείτε κοινό τόπο και ρίξτε τώρα μια γέφυρα, όσο είναι καιρός.
Γάμα Σίγμα
