Εκεί έχουμε φτάσει… Κατά τα άλλα, βγήκαμε από τα Μνημόνια. Τίποτε, όμως, δεν έχει αλλάξει στην πράξη. Στην ίδια ρότα συνεχίζουν οι φορολογικοί και οι ασφαλιστικοί μηχανισμοί, με τους φορολογουμένους και τους συνταξιούχους να είναι επί ξύλου κρεμάμενοι… Και τα άλλοτε «περήφανα γηρατειά» έχουν φτάσει κυριολεκτικά στο σημείο να ζητιανεύουν αυτό που δικαιούνται, για το οποίο δούλεψαν μια ζωή, καταβάλλοντας προκαταβολικά το μερίδιο που τους αναλογεί για να έχουν μια σύνταξη που να καλύπτει τις βασικές ανάγκες επιβίωσης.
Αυτήν τη στιγμή, στα συρτάρια του ΕΦΚΑ βρίσκονται πάνω από 200.000 αιτήσεις συνταξιοδότησης, που είναι σε καθυστέρηση πάνω από δύο χρόνια, με το… γκουβέρνο να λέει ότι δεν είναι πάνω από 40.000 – αριθμός που δεν έχει καμία… επαφή με την πραγματικότητα. Ακόμη κι αν δεχθούμε, όμως, ότι αυτός είναι ο αριθμός των εκκρεμών συντάξεων, δεν υπάρχει καμία ανακοίνωση από το υπουργείο για το πότε θα πάρει στα χέρια του τη σύνταξή του ο συνταξιούχος, ο οποίος δυσκολεύεται να αγοράσει ακόμη και τα στοιχειώδη που χρειάζεται για να ζήσει.
Και επειδή το υπουργείο Εργασίας θα επιχειρήσει για άλλη μια φορά να πει το δικό του παραμύθι, παραθέτουμε την παρακάτω επιστολή, την οποία έστειλε στην «Καθημερινή» ο πολιτικός μηχανικός Χρήστος Λαμπρόπουλος.
«Μετά την αποδοχή της εισήγησης του Αλ. Τσίπρα για τον κατώτατο μισθό, μήπως θα μπορούσε η υπουργός Εργασίας να αποδεχθεί και το αίτημα 200.000 συνταξιούχων για τη χορήγηση συντάξεων που εκκρεμούν πέραν της διετίας; Ειδικά όταν η ίδια έχει διαβεβαιώσει ότι οι συντάξεις θα χορηγούνταν αρχικά τον Δεκέμβριο του 2017, μετά την άνοιξη του 2018 και τέλος τον Αύγουστο του 2018».
