Ξεχάστηκε η Μάχη των Θερμοπυλών
– 20 Αυγούστου ήταν η επέτειος των 2.505 χρόνων, αλλά δεν αναφέρθηκε πουθενά…
Γράφει ο
Νίκος Παρασκευάς
Επειδή σε αυτήν τη χώρα έχουμε μια μοναδική μανία να… ξεχνάμε ιστορικά γεγονότα, ανδραγαθήματα ή επιτεύγματα των προγόνων μας που συγκλόνισαν τον κόσμο, είναι πολύ φυσικό που δεν έγινε πουθενά, σε κανένα Μέσο, η παραμικρή αναφορά στη Μάχη των Θερμοπυλών, η επέτειος της οποίας συμπλήρωσε στις 20 Αυγούστου, δηλαδή, 2.505 χρόνια.
Εκεί που ο ηρωισμός σμιλεύτηκε με τα ανώτερα ιδανικά της αγάπης προς την πατρίδα και της ευθύνης για την υπεράσπιση των εδαφών της, της θρησκείας της και της ελευθερίας των κατοίκων της. Εκεί που ο σπαρτιάτης βασιλιάς Λεωνίδας, με 300 άνδρες από την πόλη του και 700 Θεσπιείς, υπό τον Δημόφιλο, απάντησε στον Ξέρξη, που ζήτησε να του παραχωρήσει γη και ύδωρ, δηλαδή τα πάτρια εδάφη, με τη φράση-σύμβολο της ανδρείας, της πίστης στα ιδεώδη της φυλής και της αποφασιστικότητας. Το περίφημο «Μολών Λαβέ», που στη νεοελληνική σημαίνει «έλα να τα πάρεις». Αν έχεις τα κότσια, τη δεξιότητα, την πολεμική αρετή…
Αν ο Λεωνίδας το έλεγε σε έναν στρατό ισοδύναμο, θα ήταν κάτι φυσιολογικό. Αλλά το είπε έχοντας απέναντί του έναν στρατό χίλιες φορές μεγαλύτερο από τον δικό του. Οι 1.000 υπερασπιστές των Θερμοπυλών και οι 400 Θηβαίοι που ήταν μαζί τους είχαν να αντιμετωπίσουν την περσική στρατιά των 110.000 πάνοπλων μαχητών. Δεν δίστασαν, όμως, να πουν το «Μολών Λαβέ», δεν σκέφτηκαν ότι είναι λίγοι. Είχαν βαθιά στην καρδιά τους τη σιγουριά πως όταν πολεμάς υπέρ βωμών και εστιών, για την πατρίδα σου, για την τιμή σου, υπάρχει η νίκη ή ο θάνατος.
Επί τρεις μέρες, οι Έλληνες πολεμούσαν σαν λιοντάρια και σταμάτησαν τους Πέρσες. Και δεν θα έχαναν ποτέ αυτόν τον πόλεμο, δεν θα περνούσαν ποτέ οι Μήδοι από τις Θερμοπύλες, αν δεν υπήρχε ο, πανταχού παρών στη φυλή μας, προδότης Εφιάλτης, που έδειξε στους Πέρσες τον δρόμο για να βρεθούν πίσω από τους Έλληνες και να τους περικυκλώσουν. Τότε ο αρχηγός, ο Λεωνίδας, είπε πως όποιος ήθελε μπορούσε να φύγει για να σωθεί, γιατί όποιος έμενε ήταν καταδικασμένος. Οι Θηβαίοι έφυγαν, αλλά οι Θεσπιείς έμειναν, όπως, φυσικά, και οι Σπαρτιάτες, που δεν είχαν καν αντιμετωπίσει τέτοιο δίλημμα, γιατί το «ή ταν ή επί τας» ήταν στάση ζωής γι’ αυτούς.
Και φυσικά σκοτώθηκαν όλοι, μέχρις ενός. Έγραψαν, όμως, μια ολόχρυση ιστορία, για την οποία συζητά ακόμα με δέος η ανθρωπότητα, και έδειξαν πως η δόξα και η τιμή δεν αρμόζουν μόνο στους νικητές, αλλά, ενίοτε, και στους ηττημένους. Σε εκείνους που έχασαν τη μάχη, έχασαν τη ζωή τους, αλλά κέρδισαν την αιωνιότητα. Και τον παγκόσμιο σεβασμό, μαζί με την καθολική εκτίμηση και αναγνώριση.
Το επίγραμμα που κοσμεί τον Τύμβο των πεσόντων στις Θερμοπύλες τα λέει όλα: Ω ξειν, αγγέλλειν Λακεδαιμονίοις ότι τήδε κείμεθα, τοις κείνων ρήμασι πειθόμενοι.
Δηλαδή, εσύ, ξένε, που περνάς από εδώ, να πεις στους Σπαρτιάτες ότι είμαστε εδώ, έχουμε δώσει τη ζωή μας, γιατί υπακούσαμε στις εντολές τους και στα ιδανικά της φιλοπατρίας και του αυτοσεβασμού που μας δίδαξαν.
Αυτά τα ιδανικά, αυτή η έννοια της πατρίδας, της υπευθυνότητας, της γενναιότητας φαίνεται ότι είναι ενοχλητική στην εποχή μας. Αν ο κόσμος σκεφτόταν όπως ο Λεωνίδας και οι 300 του, όπως όλοι οι αρχαίοι πρόγονοί μας αλλά και οι νεότεροι, του 1821 και του 1940, δεν θα μπορούσαν οι εκάστοτε κυβερνήτες να υπογράψουν συνθήκες που παραχωρούν εθνικά εδάφη, που κονταίνουν τη χώρα μας, που απεμπολούν κυριαρχικά μας δικαιώματα, που εκχωρούν το όνομα της Μακεδονίας, που… γκριζάρουν τα Ίμια.
Γι’ αυτό, ίσως, τέτοιες επέτειοι εξαφανίζονται, θάβονται, ξεχνιούνται.
Υπό την έννοια αυτή, δεν μας κάνει εντύπωση που δεν αναφέρθηκε πουθενά η επέτειος της Μάχης των Θερμοπυλών. Όλοι την… ξέχασαν. Από εθνικιστές και δεξιούς μέχρι κεντρώους, σοσιαλιστές και αριστερούς. Κανέναν δεν βολεύει να ξυπνήσουν στον λαό οι ιδέες και τα ιδανικά του Λεωνίδα. Γι’ αυτό τα θάβουν όπως μπορούν. Πριν από δύο εβδομάδες, η χώρα είχε ξεσηκωθεί για τους Παλαιστίνιους, επί πέντε χρόνια έχουμε απεργίες, εκδηλώσεις, πορείες στην επέτειο των Τεμπών. Για τους ήρωες των Θερμοπυλών δεν υπάρχει χώρος.
Ο Λεωνίδας πέθανε ένδοξος και τιμημένος στο πεδίο της μάχης, ο Εφιάλτης, όμως, φαίνεται ότι παρέμεινε ζωντανός, για να μας κόβει τα φτερά, μαζί με το νήμα που μας συνδέει με το ένδοξο παρελθόν μας…
