Το «mea culpa» Σαμαρά που έκανε αρχηγό της ΝΔ τον Μητσοτάκη
Η Ιστορία θα γράψει ότι ο Αντώνης Σαμαράς υπήρξε μία από τις επιδραστικότερες πολιτικές προσωπικότητες της Μεταπολίτευσης, με αισθητό και μετρήσιμο αποτύπωμα στον δημόσιο βίο, σε χρόνια δύσκολα και φορτισμένα, που ουσιαστικά καθόρισαν τη διαδρομή του τόπου μέχρι σήμερα και επηρέασαν τις νεότερες γενιές.
Ο μεσσήνιος πολιτικός πρωταγωνίστησε σε μια σειρά από επιλογές με ιστορικό αποτέλεσμα. Το 1984, ως «πολιτικό παιδί» του Ευάγγελου Αβέρωφ, στήριξε τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη στη μάχη για την ηγεσία της Νέας Δημοκρατίας απέναντι στον Κωστή Στεφανόπουλο. Το 1993 επέλεξε να μην κάνει εκπτώσεις στη συνείδησή του, αποχώρησε από τη Νέα Δημοκρατία και ίδρυσε την Πολιτική Άνοιξη. Το 2004, αλλά και νωρίτερα, συντάχθηκε με το θυελλώδες ρεύμα πολιτικής αλλαγής υπό τον Κώστα Καραμανλή. Το 2010, ως αρχηγός της Νέας Δημοκρατίας πλέον, μπήκε απέναντι στα εθνοκτόνα Μνημόνια που έφερε στην Ελλάδα η κυβέρνηση του Γιώργου Παπανδρέου. Το 2012 πρωταγωνίστησε στον ιστορικό συμβιβασμό με το ΠΑΣΟΚ, συγκροτώντας την κυβέρνηση συνεργασίας με τον Ευάγγελο Βενιζέλο.
Μια στιγμή, ωστόσο, που… θέλει να ξεχάσει, για την οποία απολογείται ως… mea culpa, είναι η διά χειρός του ανάδειξη του Κυριάκου Μητσοτάκη στην ηγεσία της Νέας Δημοκρατίας τον Ιανουάριο του 2016, απέναντι στον Βαγγέλη Μεϊμαράκη. Ο Αντώνης Σαμαράς ήταν ουσιαστικά εκείνος που έκανε τον Κυριάκο Μητσοτάκη αρχηγό, στηρίζοντάς τον με πείσμα, και αφού νωρίτερα είχε κατευθύνει τον Απόστολο Τζιτζικώστα και τον Άδωνη Γεωργιάδη, τον οποίο επίσης είχε στηρίξει, να σταθούν δίπλα στον πολιτικό επίγονο του μητσοτακισμού, απέναντι στον Βαγγέλη Μεϊμαράκη, ο οποίος βρισκόταν πιο κοντά στον Κώστα Καραμανλή και στην Ντόρα Μπακογιάννη.
Νωρίτερα, την περίοδο 2012 – 2015, ο Αντώνης Σαμαράς είχε… υιοθετήσει ουσιαστικά τον Κυριάκο Μητσοτάκη, σε μια ξεκάθαρη στρατηγική επιδίωξη να «κοντύνει» την Ντόρα Μπακογιάννη, την οποία είχε κερδίσει το 2009 στη μάχη για τη διαδοχή του Κώστα Καραμανλή στην ηγεσία της Νέας Δημοκρατίας. Η Ντόρα Μπακογιάννη έκανε στη συνέχεια το δικό της κόμμα, ο Κυριάκος Μητσοτάκης, όμως, της γύρισε την πλάτη και παρέμεινε στο πλευρό του Αντώνη Σαμαρά. Οι μητσοτακικοί ψήφοι που πήρε στη Β’ Αθηνών, μάλιστα, πιθανόν έπαιξαν τον πιο κρίσιμο ρόλο για να παραμείνει το κόμμα της Ντόρας Μπακογιάννη οριακά εκτός Βουλής.
Ο Αντώνης Σαμαράς επιβράβευσε τον Κυριάκο Μητσοτάκη διορίζοντάς τον υπουργό Διοικητικής Μεταρρύθμισης στις κυβερνήσεις του και, παρόλο που ο τελευταίος έχασε την πρωτιά από τον Νίκο Δένδια στη Β’ Αθηνών, στις εκλογές του 2015, χάρη στην παθιασμένη στήριξη του μεσσήνιου πολιτικού, έγινε πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας και στη συνέχεια πρωθυπουργός.
Η επταετής διακυβέρνηση του τόπου από τον Κυριάκο Μητσοτάκη έχει ανοίξει βαθιές πληγές στη σχέση με την κοινωνία αλλά και με την παροδοσιακή βάση της Νέας Δημοκρατίας. Ο Αντώνης Σαμαράς λέει το δικό του «mea culpa» –όπως το είχε πει κάποτε ο Ανδρέας Παπανδρέου– δημιουργώντας το δικό του κόμμα, που θα στεγάσει όσους πλήγωσε με τις πολιτικές του ο Κυριάκος Μητσοτάκης και θα διασφαλίσει ότι ο σημερινός πρωθυπουργός δεν θα παραμείνει στο Μέγαρο Μαξίμου μετά τις εκλογές, ακόμη και με τη Νέα Δημοκρατία κορμό και ισχυρό πόλο μιας κυβέρνησης συνεργασίας, για την ηγεσία της οποίας θα αναζητηθεί, αναπόφευκτα, κάποιο άλλο, τρίτο πρόσωπο.
Ο Αντώνης Σαμαράς δεν περίμενε ποτέ ότι ο άλλοτε προστατευόμενός του θα παρέδιδε την ψυχή της Νέας Δημοκρατίας και τον πυρήνα της διακυβέρνησης του Μεγάρου Μαξίμου σε… σταγονίδια της αμαρτωλής εποχής Σημίτη, αλλά ούτε φυσικά και ότι η τελευταία επταετία θα είχε συνοδευτεί από τόσα πολλά σκάνδαλα και υποθέσεις διαφθοράς, που αλλοίωσαν και αμαύρωσαν τη διεθνή φήμη της χώρας, μετά και τις σχετικές διώξεις που έχει δρομολογήσει η Ευρωπαία Εισαγγελέας Λάουρα Κοβέσι.
Το κόμμα Σαμαρά θα μπορούσε να διαδραματίσει τον πλέον καθοριστικό ρόλο την επαύριον της επικείμενης εκλογικής αναμέτρησης, ώστε και να αποφευχθούν διαδοχικές εκλογικές αναμετρήσεις και να αποφευχθεί η περαιτέρω παραμονή του Κυριάκου Μητσοτάκη στην ηγεσία της Νέας Δημοκρατίας και στην πρωθυπουργία, από τη στιγμή, ειδικά, που η θητεία του συνοδεύεται από… γκρίζες στιγμές.
