Θυσία του Ισαάκ και του Σολωμού: Δεν ξεχνάμε απλώς, απεμπολούμε…
Ολόκληρο το περασμένο εικοσαήμερο, σε όποιο λιμάνι πήγαινε ένα κρουαζιερόπλοιο που μετέφερε ισραηλινούς τουρίστες γίνονταν συλλαλητήρια, φασαρίες, συμπλοκές μεταξύ αστυνομικών και διαδηλωτών, επειδή μια μικρή μερίδα πολιτών δεν ήθελε την παρουσία ισραηλινών τουριστών στη χώρα μας, επειδή το Ισραήλ αφανίζει Παλαιστίνιους και προσπαθεί να τους εκτοπίσει.
Βέβαια, δεν γνωρίζουμε κατά πόσο μερικές εκατοντάδες υπερήλικες Ισραηλινοί καθορίζουν την εξωτερική πολιτική του Νετανιάχου, αλλά οι διαδηλωτές έτσι νομίζουν, και αφού το νομίζουν αυτοί πρέπει να επιβάλουν τη γνώμη τους σε όλους, με απολύτως δημοκρατικές διαδικασίες.
Διαβάστε επίσης: Αντιλαϊκό παραλήρημα από την κυβέρνηση με τον ΦΠΑ
Την προηγούμενη Κυριακή, πριν από της Παναγίας, σε ολόκληρη τη χώρα είχαν γίνει διαδηλώσεις υπέρ της Παλαιστίνης και για συμπαράσταση στον παλαιστινιακό λαό. Αυτό ήταν κάτι δίκαιο και επιβεβλημένο, και το επικρότησαν όλοι, γιατί όλοι είμαστε στο πλευρό εκείνων που δοκιμάζονται. Γι’ αυτό και δεν αντέδρασε ούτε διαμαρτυρήθηκε κανένας. Ήταν κάτι καθολικά αποδεκτό. Γιατί είχε μια λογική βάση, ήταν μια δικαιολογημένη αντίδραση, την οποία όλοι αγκάλιασαν.
Συμπτωματικά, εκείνες τις μέρες, πριν από 30 περίπου χρόνια, στις 11 και 14 Αυγούστου του 1996, είχαν δολοφονηθεί από τα τουρκικά στρατεύματα κατοχής οι δύο κύπριοι εθνομάρτυρες Σολωμού και Ισαάκ, την ώρα που κατέβαζαν την τουρκική σημαία από τα ιερά χώματα της πατρίδας τους. Αυτήν την επέτειο, αυτήν τη θυσία, αυτό τον πατριωτισμό, αυτήν την ηρωική πράξη δεν τη θυμήθηκε κανένας. Μόνο σε μια πόλη της Κύπρου, στο Παραλίμνι, έγινε μια σεμνή τελετή για τα αποκαλυπτήρια των ανδριάντων των δύο ηρώων.
Εδώ, στην Ελλάδα, δεν τους θυμάται κανένας, δεν ασχολείται κανένας, δεν τους λογαριάζει κανένας. Για να μην πούμε ότι υπάρχουν και κάποιοι που λένε ότι πήγαιναν γυρεύοντας…
Εδώ μας απασχολούν τα Τέμπη, οι προανακριτικές, οι Παλαιστίνιοι, αλλά σε καμιά περίπτωση οι εθνομάρτυρες. Όποιος τολμήσει να αναφερθεί στη θυσία τους είναι… εθνικιστής, όποιος θελήσει να τιμήσει τη μνήμη τους θεωρείται… φασίστας.
Εδώ η δημοκρατία είναι α λα καρτ, η ευαισθησία κατ’ εντολήν, οι διαμαρτυρίες κατ’ επιλογήν, η… αγανάκτηση κατευθυνόμενη. Ο κόσμος έχει ξεχάσει πως υπάρχουν ήρωες, οι πολιτικοί επιδιώκουν να τα ξεχάσουμε όλα αυτά, γιατί όσο τα θυμόμαστε θα δυσκολευτούν στο ξεπούλημα, τα κομματικά επιτελεία αποκηρύσσουν μετά βδελυγμίας καθετί που κρατάει ζωντανό το έθνος, γιατί τους χαλάει τα σχέδια και δεν μπορούν να έχουν τον λαό σε… καταστολή.
Και έμεινε μόνη της η κόρη του Τάσου Ισαάκ να φωνάζει δραματικά και με ανείπωτο πόνο:
Δεν μπορούμε να δεχθούμε ότι η θυσία του Ισαάκ και του Σολωμού θα πάνε χαμένες, δεν δεχόμαστε να καπηλεύονται τα ονόματα των ηρώων, να οικειοποιούνται το φως τους για να φωτίσουν το δικό τους σκοτάδι…
Δεν απευθύνεται στους πολιτικούς αυτό. Απευθύνεται σε όλους μας. Γιατί όλοι ξεχάσαμε τους ήρωες, κάποιοι ηθελημένα, κάποιοι άθελά τους. Δικαιολογία, όμως, δεν υπάρχει για κανέναν.
Γιατί εκείνοι άνοιξαν τον δρόμο. Και εμείς δεν ακολουθήσαμε. Χαθήκαμε μεταξύ Τεμπών και Παλαιστίνης και ξεχάσαμε το δικό μας δράμα, τη δική μας τραγωδία.
Η Κύπρος πέφτει όντως μακριά. Πιο μακριά, όμως, είναι η εθνική μας συνείδηση, το φρόνημα που μας κράτησε όρθιους όλα αυτά τα χρόνια.
Και αυτό είναι το πιο ανησυχητικό. Γιατί δεν ξεχνάμε απλώς. Απεμπολούμε…
