θΡΑΚΙΩΤΙΚΑ: Του καιρού γυρίσματα…

θΡΑΚΙΩΤΙΚΑ: Του καιρού γυρίσματα…

Μα, πού είναι εκείνα τα χρόνια, όταν το… κραταιό ΠΑΣΟΚ ήταν κάτι σαν… «πατερούλης» για το τουρκόφρονο κομμάτι της μειονότητας; Ουσιαστικά, εκεί, στα χρόνια της παντοδυναμίας του, καλλιεργήθηκε, ενδυναμώθηκε και… μεγαλούργησε αυτό το κομμάτι. Τότε που οι ψήφοι ήταν… αυτοσκοπός, που δημιούργησαν πόλους και πυρήνες εντός ελληνικής επικράτειας, για να διαμορφώσουν και να παγιώσουν, ουσιαστικά, αυτό το θέατρο του παραλόγου που ζούμε σήμερα στη Θράκη…

Γι’ αυτό –και ας έχουν περάσει σχεδόν 20 χρόνια– ακούγονται παράδοξα τα όσα αρθρώνονται από το ΠΑΣΟΚ σήμερα. Ο εγκέφαλος, που έχει συνηθίσει σε συγκεκριμένο… μάνιουαλ, κάπως «κλωτσάει». Όχι ότι μας κακοπέφτει, μα, ίσως να μην έχει και νόημα τώρα πια. Τουλάχιστον για τους πολίτες. Εντάξει, γι’ αυτό το «νέο» ΠΑΣΟΚ, που προσπαθεί να βρει τη θέση του στην πολιτική κλίμακα της χώρας, σίγουρα έχει…

Τα παραπάνω, με αφορμή όσα ακολούθησαν, κυρίως μετά την επίσκεψη του Νίκου Ανδρουλάκη στην Τένεδο, όπου παρέστη στα θυρανοίξια του Ιερού Ναού της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, χοροστατούντος του Οικουμενικού Πατριάρχη κ.κ. Βαρθολομαίου.

Στο πλαίσιο αυτής της επίσκεψης, ο κ. Ανδρουλάκης αναφέρθηκε στα εμπόδια που υψώνει η τουρκική κυβέρνηση όσον αφορά τα κληρονομικά δικαιώματα των Ελλήνων στο νησί, στην απουσία σχολείου και ακτοπλοϊκής σύνδεσης, επισημαίνοντας πως «το ξαναζωντάνεμα του Ιερού αυτού Ναού αποτελεί πράξη μνήμης αλλά και μέλλοντος», κάνοντας λόγο για απομακρυσμένες κοιτίδες του Ελληνισμού και της Ορθοδοξίας, που παραμένουν ζωντανές «χάρη στην επιμονή, την αγάπη, τις θυσίες και την προσήλωση των ανθρώπων».

Απέναντι σ’ αυτήν τη… μετάλλαξη δεν θα μπορούσε να μη βρίσκεται ένα… αναλλοίωτο στον χρόνο έντυπο της μειονότητας, το οποίο ανέλαβε να… περιποιηθεί τον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ για όσα… ανήκουστα είπε. Στην τελική, όλοι οι… εγκέφαλοι με τον ίδιο τρόπο λειτουργούν – «κλωτσούν» στα… ανάποδα.

Γι’ αυτό και στην ηλεκτρονική έκδοση της έντυπης «Μιλλέτ» ο εκδότης κ. Τζεγκίζ Ομέρ επιτέθηκε σφοδρά στον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης, κάνοντας λόγο ακόμα και… για ακροδεξιά ρητορική.

Σύμφωνα με τον συντάκτη, ο κ. Ανδρουλάκης μετέτρεψε τα θυρανοίξια «σε πολιτική σκηνή, που επισκίασε την πνευματική της διάσταση» (sic), τόνισε ότι οι δηλώσεις Ανδρουλάκη «εδράζονται στον… επεκτατισμό του Ελληνισμού» (το χοντραίνει) και ότι (οι δηλώσεις του) δεν ταιριάζουν με το προφίλ ενός αριστερού πολιτικού… Ανακατεύει τα πάγια αιτήματα των τουρκόφρονων και την υποχρεωτική γραμμή της τουρκικής κυβέρνησης περί «αμοιβαιότητας στα θρησκευτικά ζητήματα των μειονοτήτων ένθεν κακείθεν», βρίσκει την ευκαιρία να τον κατηγορήσει για… ασέβεια απέναντι στη θρησκευτική ελευθερία της μειονότητας και υπονοεί ότι ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ σχετίζεται με το κίνημα του Φετουλάχ Γκιουλέν.

Όχι, θα πρέπει να τσαντίστηκε πολύ άσχημα…

Ντόμινο…

Την… υπεράσπιση του αρχηγού του στη Ροδόπη κλήθηκε να αναλάβει ο βουλευτής Ιλχάν Αχμέτ, υπογραμμίζοντας τους «ιστορικούς δεσμούς του ΠΑΣΟΚ με τη μειονότητα» (θυμάται ο άνθρωπος), χαρακτηρίζοντας το δημοσίευμα ως μια «αήθη και αστήρικτη επίθεση»…

«Το ΠΑΣΟΚ έχει, όμως, ακατάλυτους ιστορικούς και πολιτικούς δεσμούς με την Μειονότητα και σχέσεις αμοιβαίας εμπιστοσύνης, που βασίζονται σε ένα πολύπλευρο έργο των κυβερνήσεων μας από τον Ανδρέα Παπανδρέου, τον Κώστα Σημίτη έως και τον Γιώργο Παπανδρέου», είπε μεταξύ άλλων, ρίχνοντας νερό στον μύλο των… παραδόξων, αν αναλογιστεί κάποιος απλώς πως εκείνος δεν είχε καμιά σχέση με το πάλαι ποτέ ΠΑΣΟΚ.

Οι «κλωτσιές» συνεχίστηκαν με τη δήλωση του εκπροσώπου Τύπου του ΠΑΣΟΚ Κώστα Τσουκαλά, με την οποία γίνεται λόγος για «θιασώτες του τουρκικού αναθεωρητισμού».

Βρε, πού φτάσαμε και πού έχουμε, ακόμη, να «πάμε»…

Ποιος είσαι εσύ…

Είναι γεγονός ότι μετά τη γνωστή ρήξη του κ. Ιλχάν Αχμέτ με το τουρκικό προξενείο και τη λυσσαλέα επίθεση που δέχτηκε από «φορείς και… αμφορείς» –παλιούς (;) ομοϊδεάτες του– έχει κυλήσει πολύ νερό στ’ αυλάκι. Η… μετατόπιση του κ. Αχμέτ προκάλεσε έκπληξη και φυσικά προβληματισμό για την πορεία ενός υψηλού προσώπου της μειονότητας, που ακολουθούσε τη «γραμμή», σε… όποιο κόμμα κι αν βρισκόταν (είναι κι αρκετά…).

Το… πού το πάει ο βουλευτής δεν μπορεί να απαντηθεί τώρα –καθώς και ο ίδιος φαίνεται να το σκέφτεται ακόμα–, ωστόσο, σύντομα θα πρέπει να… σταθεροποιηθεί. Προφανώς, δεν απαιτείται… δήλωση, αλλά απλώς ενέργειες με καθαρότητα – αν είναι δυνατόν.

Προς ώρας συνεχίζει να πηγαίνει… όπου μπορεί, όπως στο Φεστιβάλ Νεολαίας που διοργανώνεται σε οικισμό της Κομοτηνής. Πρόκειται για εκδήλωση που γίνεται εδώ και δέκα χρόνια (!), υπό την αιγίδα του Δήμου Κομοτηνής –άλλωστε, ο οικισμός Κάλχας ανήκει στα διοικητικά του όρια– και αποτελεί –ως… θεσμός– μια μάλλον… εσωτερική υπόθεση, αφού τα μειονοτικά και φιλοπροξενικά Μέσα προβάλλουν το Φεστιβάλ επιλεκτικά, ενώ τα πλειονοτικά… δεν το γνωρίζουν.

Φέτος, όπως και πέρυσι, στο πρόγραμμα και τις προσκλήσεις, η τουρκική γλώσσα υπερέχει χαρακτηριστικά της ελληνικής –κάτι που έχει υπογραμμιστεί επανειλημμένα, αλλά ποιος νοιάζεται–, ενώ οι προσκεκλημένοι καλλιτέχνες συνεχίζουν, στην πλειοψηφία τους, να έρχονται από την καλλιτεχνική αγορά της γείτονος…

Φερχάτ – Ζεϊμπέκ στο στόχαστρο…

Η νομική και θρησκευτική αναγνώριση των Μπεκτασήδων Αλεβιτών άργησε χαρακτηριστικά, αλλά, όπως λέει ο σοφός λαός, «κάλλιο αργά, παρά ποτέ»…

Ο… απορροφητήρας της Τουρκίας καλά κρατεί εντός της ελληνικής επικράτειας και η δουλειά που κάνει το τουρκικό προξενείο στην Κομοτηνή στέφεται με επιτυχία, όχι, φυσικά, μόνο σε ό,τι αφορά τις θρησκευτικές ομάδες αλλά και τις επιμέρους διαστάσεις αυτού που λέμε «μουσουλμανική μειονότητα» στη Θράκη.

Γι’ αυτό και ήταν αναμενόμενος ο «χαιρετισμός» που απηύθυνε ο Πανελλήνιος Σύλλογος Πομάκων, εκφράζοντας τη βαθιά του ικανοποίηση αλλά και τη στήριξη προς την Ελληνική Πολιτεία για τη διασφάλιση των θεσμικών δικαιωμάτων της συγκεκριμένης θρησκευτικής ομάδας, υπογραμμίζοντας πως η ίδια η Ελληνική Πολιτεία θα πρέπει, επιτέλους, να αναγνωρίσει τα πολιτιστικά και γλωσσικά δικαιώματα των Πομάκων, μιας πολιτισμικής ομάδας «η οποία πολέμησε για την πατρίδα και προσέφερε τα μέγιστα όχι μόνο στα βουνά της Ροδόπης αλλά και στο αλβανικό μέτωπο», όπως υπογραμμίζεται.

Ο Σύλλογος, πάντως, δεν… ξέχασε να εξαπολύσει σφοδρά πυρά κατά των βουλευτών της Νέας Αριστεράς, Οζγκιούρ Φερχάτ και Χουσεΐν Ζεϊμπέκ, κατηγορώντας τους για το ότι εγκατέλειψαν κάθε διάθεση υπεράσπισης των μειονοτικών δικαιωμάτων και «τάχθηκαν ανοιχτά στο πλευρό του πιο ακραίου και σκοτεινού πυρήνα του τουρκικού εθνικισμού», υιοθετώντας στάση που χαρακτηρίζεται «φασιστική».

Έλλη Μητακίδου


ΤΟ ΠΑΡΟΝ