Θα ακούσουμε το καμπανάκι αυτήν τη φορά;
Η αυτοκτονία των δύο 16χρονων κοριτσιών, πριν από πέντε μέρες, στην Ηλιούπολη, οι οποίες έπεσαν από την ταράτσα εξαώροφης πολυκατοικίας, δεν είναι κάτι που πρέπει να προσπεράσουμε ή να… καταπιούμε αβασάνιστα.
Αντίθετα, είναι κάτι που πρέπει να μας προβληματίσει, γιατί αποτελεί τη συνέχεια –ή την κορύφωση, αν θέλετε– της τραγωδίας που βιώνει η σύγχρονη νεολαία, νομίζοντας ότι είναι απελευθερωμένη, αυτεξούσια και απαλλαγμένη από τα… βαρίδια του παρελθόντος ή, τέλος πάντων, αυτά που η ίδια θεωρεί αναχρονισμούς που εμποδίζουν την πρόοδό της.
Τα δύο κορίτσια έκαναν απολύτως συνειδητά αυτό που έκαναν, με σχεδιασμό και μελέτη, για να μην υπάρχει περιθώριο να γλιτώσουν.
Ήθελαν να πεθάνουν και να μην αφήσουν ούτε χαραμάδα αποφυγής του μοιραίου, που το αποφάσισαν τα ίδια ως κύκνειο άσμα της άγουρης ακόμα ζωής τους.
Το ένα κορίτσι υπέκυψε αμέσως στα τραύματά του και το άλλο χαροπαλεύει.
Για να φτάσουν, όμως, δύο νέα παιδιά να διαπιστώσουν από τα 16 χρόνια τους ότι αυτή η ζωή δεν τους πρέπει, δεν τα γεμίζει, δεν γεννά ελπίδες και προοπτικές, κάτι έφταιξε. Κάτι άδειασε τις ψυχές τους, κάτι θόλωσε το μυαλό τους, κάτι χάλασε την ύπαρξή τους.
Στο σημείωμα που άφησαν μιλούσαν για την αγωνία της αποτυχίας στις εξετάσεις για τα ΑΕΙ, για το μέλλον που δεν θα είχαν, για τη μίζερη ζωή που πίστευαν πως τους περίμενε.
Η πράξη τους ήταν μια κραυγή, ένα καμπανάκι, μια γροθιά στο στομάχι της κοινωνίας μας, που όσο πιο γρήγορα πάρει το μήνυμα των δύο κοριτσιών τόσο πιο γρήγορα θα αντιδράσει.
Γιατί η συγκεκριμένη πράξη είναι συνέχεια της αυτοκτονίας της 15χρονης στον Ισθμό, της παραβατικότητας των ανηλίκων, του βρασμού που επικρατεί στη νεολαία.
Έχουμε ασχοληθεί πολλές φορές με το θέμα και έχουμε επισημάνει τις παραμέτρους που έχουν φέρει τα παιδιά σε απόγνωση, που τα κάνουν αγρίμια, που τα οδηγούν στην αυτοκτονία.
Τα παιδιά, οι νέοι, έχουν ένα δικό τους κριτήριο να συλλαμβάνουν τα μηνύματα, να αντιλαμβάνονται τι συμβαίνει. Αυτό το κριτήριο τα κάνει επιθετικά, απρόβλεπτα και ενίοτε μελαγχολικά, με αυτοκτονικές τάσεις. Γιατί βλέπουν μια κοινωνία σε αποσύνθεση, ρημαγμένη, ανίκανη να τους προσφέρει οτιδήποτε και πανικοβάλλονται, ψάχνουν διεξόδους, αλλά πέφτουν σε τοίχους, προσπαθούν να πετάξουν, αλλά διαπιστώνουν ότι δεν έχουν φτερά. Και αντιδρούν αναλόγως. Πότε επιθετικά, πότε παραβατικά, πότε μελαγχολικά, με τάσεις αυτοχειρίας.
Τα παιδιά βλέπουν την κοινωνία που δεν βλέπουμε, βιώνουν την αδικία, που είναι διάσπαρτη και δεν την αντέχουν, ζουν καταστάσεις που δεν ανέχονται. Και φτάνουν στο σημείο μηδέν, αποφασίζοντας να δώσουν τέρμα στη ζωή τους.
Γι’ αυτό λέμε πως η πράξη των δύο κοριτσιών είναι καμπανάκι. Γιατί μας πάει στο επόμενο βήμα της αντίδρασης, της απογοήτευσης, του πεσιμισμού.
Πλέον τα παιδιά, αν δεν είναι ατίθασα, παραβατικά, ζόρικα, θα περνάνε στην απέναντι όχθη. Θα είναι καταθλιπτικά και θα προετοιμάζουν τον θάνατό τους.
Θα φεύγουν μια και καλή από έναν κόσμο που δεν θέλουν, που δεν βρίσκουν τίποτα καλό, που τους πνίγει.
Γιατί, όμως, τα βλέπουν όλα μαύρα τα παιδιά; Ποιος τους κρύβει τον ήλιο; Ποιοι τους στέρησαν την ελπίδα;
Τις απαντήσεις λίγο – πολύ τις γνωρίζουμε. Την κοινωνία που μαυρίζει τις ψυχές των παιδιών εμείς τη δημιουργήσαμε. Εμείς, δηλαδή, διαμορφώσαμε ένα πλαίσιο τόσο αποκρουστικό και απαίσιο, που τα παιδιά μας δεν το αντέχουν, και αν δεν αισθάνονται δυνατά για να το ανατρέψουν, φεύγουν, το εγκαταλείπουν, αυτοκτονούν.
Τα δύο κορίτσια από την Ηλιούπολη μας έδειξαν την επόμενη μέρα. Μας έδειξαν την αυριανή καθημερινότητα, την εικόνα της επόμενης μέρας.
Τα παιδιά με κάθε τρόπο μας δείχνουν ότι ακολουθούμε λάθος πορεία, ότι κατευθυνόμαστε στον γκρεμό.
Μέχρι τώρα δεν ίδρωσε το αυτί κανενός. Δεν πήραμε το μήνυμα.
Άραγε, τώρα, που τα παιδιά μας γυρίζουν την πλάτη και αποχωρούν από τον κόσμο στον οποίο τα φέραμε, θα συγκινηθούμε; Θα αλλάξουμε κάτι ή θα μείνουμε στο ίδιο έργο θεατές και θα βλέπουμε τα παιδιά μας να χάνονται λόγω της απάθειας και της αποκτήνωσης, με τις οποίες έχουμε μπολιάσει την κοινωνία μας;
Φωτό: freepik
