Έφυγε από τη ζωή ο στιχουργός Μιχάλης Μπουρμπούλης
Εάν σέ βρεί μιά συμφορά βοήθεια μήν ζητήσεις η Εφορία είναι εκεί καί θά μετανοήσεις
Ξεκίνησε ο «πηγαιμός» ο Κόσμος τό γνωρίζει οι γάτες νιαουρίζουνε κι ο σκύλος μου γαυγίζει
Ήταν τά χρόνια βάρβαρα χρόνια μέ χειροπέδες τό αίμα κατρακύλαγε σ’ οδούς καί καμπινέδες
Εκεί πού ζούσαν κάποτε τά πρώτα τους τά χρόνια οί πρώτοι Βασιλιάδες μας κί εμείς, πού λές, τά…
Είδες, βρέ, τόν Λεωνίδα εκείνον μέ κοτσίδα; όπου σφάγιαζε τούς Πέρσες –μήν μού πείς ότι «είδα»
Οι φράσεις οι πολύλογες δέν έχουν σημασία μήν τίς ακούς, Συνέλληνα ψάξε γιά τήν ουσία
Είπα πάμπολλες φορές ότι μέ λένε Έλλην καί ξαφνικά ευρέθηκα είς ποντικών αγέλην
Δέν βρίσκω δρόμο νά διαβώ τράπεζα νά περάσω έχω μονάχα πυρετό καί τώρα πού θά φτάσω
Ήταν βράδυ αλλόκοτο γεμάτο τό φεγγάρι καί κάτι αστυφύλακες ψάχναν γιά τό τομάρι
Τώρα αλλάζουν οι καιροί είναι ευλογημένοι θά ζούμε τσάμπα, γελαστοί χρήμα μάς περιμένει
Βαρέθηκα τά ψέματα πού μέ αλήθειες μοιάζουν οι υπηρέτες πειθαρχούν κι όταν μιλήσεις κράζουν
Αλίμονό μας, Έλληνες έρχεται τραγωδία καί όσοι μείνουν ζωντανοί θά ‘χουν μιά μελωδία
Δέν θά χαράξει ο ουρανός πάντα θά σκοτεινιάζει κανένας δέν σκοτίζεται κανέναν δέν τόν νοιάζει
Πρέπει νά βρούμε ουρανό νά πούμε δύο λόγια ίσως εκεί ανύπαρκτα νά είναι τά λαμόγια