Τα σύνορα ποιος θα τα φυλάει;
Από τις πρώτες μέρες της Μεταπολίτευσης τα πολιτικά κόμματα είχαν επιδοθεί σε έναν αγώνα για το ποιο από όλα θα πλειοδοτούσε στο θέμα της μείωσης της στρατιωτικής θητείας, καθώς ήταν το θέμα των ημερών τότε.
Ο κόσμος, κουρασμένος από την πολύμηνη θητεία που είχε επιβάλει το καθεστώς της χού ντας, ήθελε πάση θυσία μείωση της θητείας, ως ένα σημάδι εκδημοκρατισμού. Τα κόμματα, επειδή διεκδικούσαν την ψήφο των νέων, που εκείνη την εποχή τη μονοπωλούσαν το ΠΑΣΟΚ και το ΚΚΕ, έσπευσαν να συμπεριλάβουν στο εκλογικό τους πρόγραμμα ή να ζητάνε μείωση της θητείας, εκτός φυσικά από το κόμμα που ήταν στην κυβέρνηση και γνώριζε πως η άμυνα δεν έχει σχέση με τις… κορώνες που ακούγονται προεκλογικά αλλά με το πόσο ικανός και έτοιμος είσαι να διαφυλάξεις τα σύνορά σου.
Επειδή, όμως, η δύναμη αποτροπής απαιτεί ικανό έμψυχο υλικό, οι εκάστοτε κυβερνήσεις ήταν διστακτικές στη μείωση της θητείας. Μέχρι που πέρασε ο καιρός και μπόρεσε η χώρα να διαθέσει τα απαιτούμενα κονδύλια για να έχει πολλούς επαγγελματίες οπλίτες, γεγονός που της επέτρεψε να μειώσει δραστικά τον χρόνο της θητείας.
Αυτό, όμως, δεν λειτούργησε όπως έπρεπε, γιατί με τα Μνημόνια και τις οικονομικές κρίσεις που περάσαμε η χώρα δεν είχε τη δυνατότητα να συ ντηρεί τους επαγγελματίες στρατιώτες που απαιτούνται. Στις γενικότερες περικοπές που έγιναν συμπεριελήφθησαν και εκείνες των επαγγελματιών στρατιωτών, με αποτέλεσμα να δημιουργηθούν κενά, καθώς είχε γίνει στο μεταξύ και η μείωση της θητείας.
Βέβαια, με την ανάκαμψη τα κενά μειώθηκαν, αλλά εξακολουθούν να παραμένουν. Από παραμεθόριες περιοχές ακούγονται επισημάνσεις του φαινομένου και γίνο νται διαβήματα για να βρεθεί τρόπος να καλυφθούν τα κενά. Σαφώς και ο υπουργός Άμυνας θα γνωρίζει το θέμα, ωστόσο, θα πρέπει να το επιλύσει αμέσως, γιατί επιβάλλεται η εξώπορτα της χώρας να είναι ερμητικά κλειστή.
Όταν, όμως, θέματα Άμυνας γίνονται πεδίο κομματικής αντιπαράθεσης, όταν στη Βουλή δεν μπορούν να συμφωνήσουν αν χρειαζόμαστε φρεγάτες, υποβρύχια ή F-35, πώς έχουμε την απαίτηση να υπάρχει… γρανιτένια και συμπαγής άμυνα; Αν δεν μπορούμε να συμφωνήσουμε στο τι χρειαζόμαστε, τι μας λείπει, τι μπορούμε να κάνουμε για να έχουμε το καλύτερο αποτέλεσμα, τι περιμένουμε; Οι ακρίτες, οι αρμόδιοι υπουργοί, οι πολιτικοί, οι στρατηγοί φωνάζουν, από την Αθήνα τους ακούνε; Τελικά, μήπως θα πρέπει να αφήσουμε στην άκρη το πολιτικό κόστος και να δούμε την πραγματικότητα όπως είναι;
Και, μετά τα αεροπλάνα και τις φρεγάτες, να δούμε πώς θα ενισχύσουμε το έμψυχο υλικό των Ενόπλων Δυνάμεων; Είτε με οικονομικά κίνητρα, είτε με θεσμικά, είτε ακόμα και με την αύξηση της θητείας; Τα δεδομένα έχουν αλλάξει, οι συνθήκες έχουν διαφοροποιηθεί και οι καταστάσεις είναι τόσο ρευστές, που δεν τις προλαβαίνουμε.
Γι’ αυτό ας είμαστε έτοιμοι για όλα. Χωρίς παρωπίδες, χωρίς ιδεοληψίες, χωρίς κομματικές αγκυλώσεις. Δεν κινδυνολογούμε, δεν μεμψιμοιρούμε, αλλά καλό είναι να είμαστε έτοιμοι για κάθε ενδεχόμενο. Να φυλάμε τα ρούχα μας, που λέει και η παροιμία…
