Στο πυρ το εξώτερον οι συνδικαλιστικές ελευθερίες στην Ελλάδα
Μία από τις παραμέτρους που αναδείχθηκε από τη δημοσιογραφική έρευνα για το πρόσφατο δυστύχημα στο εργοστάσιο της Βιολάντα, ως στοιχείο ενδεικτικό της κατάστασης που είχε διαμορφωθεί εκεί εργασιακά και οδήγησε στην τραγική κατάληξη, ήταν και η κατ’ ουσίαν απαγόρευση στα συνδικαλιστικά σωματεία να δραστηριοποιούνται και, κατ’ επέκταση, στους εργαζομένους να ασκούν τα συνδικαλιστικά τους δικαιώματα.
Και αν κάποιοι σπεύδουν να σχολιάσουν πως πρόκειται για μία μεμονωμένη περίπτωση, και δη ιδιωτική, αποκαλύπτουμε σήμερα πως τις επόμενες ημέρες η Ελληνική Δικαιοσύνη, και συγκεκριμένα το Διοικητικό Εφετείο Αθηνών, καλείται να βάλει φρένο σε μια επικίνδυνη κερκόπορτα που έχει επιχειρήσει να ανοίξει η κυβέρνηση υπογείως, στο πλαίσιο της γνωστής από τον Δεκέμβριο του 2021 υπόθεσης απομάκρυνσης 78 στελεχών της ΕΥΠ, ως ανεπιθύμητων για το Μαξίμου.
Ειδικότερα, πέρασε στα ψιλά της δημοσιότητας το γεγονός ότι μεταξύ των βιαίως μεταταγέντων από την ΕΥΠ στην ΕΛΑΣ συγκαταλέγονταν τα μέλη του ΔΣ του συνδικαλιστικού σωματείου των υπάλληλων της ΕΥΠ (Πανελλήνια Ένωση Υπαλλήλων ΕΥΠ «Οδυσσέας», το καταστατικό επικυρώθηκε με την υπ’ αριθμ. 450/4-11-2021 διάταξη του Ειρηνοδικείου Αθηνών), το οποίο είχε συσταθεί δύο μήνες νωρίτερα, και μάλιστα είχε προλάβει να δώσει δείγματα γραφής με κάποιες αιχμηρές και άκρως καταγγελτικές ανακοινώσεις για την καταχρηστική συμπεριφορά της τότε διοίκησης Παναγιώτη Κοντοθεί την επομένη της δίωξης των μελών του, για να αναγκαστεί εντέλει, υπό το φως των αποδείξεων, να ανακαλέσει και να παραδεχθεί εγγράφως την αλήθεια! λέοντα.
Όλα αυτά ενώ έχουν προβλεφθεί συνταγματικά οι συνδικαλιστικές ελευθερίες των εργαζομένων (άρθρα 23 & 1 Συντάγματος) και προστατεύεται η ακώλυτη άσκηση των συνδικαλιστικών δικαιωμάτων των μελών που μετέχουν στη Διοικούσα Επιτροπή αλλά και των 21 πρώτων ιδρυτικών μελών ενός σωματείου, σύμφωνα και με πλούσια νομολογία του Συμβουλίου της Επικρατείας (απαγορεύεται η μετακίνηση μελών του ΔΣ και των 21 πρώτων ιδρυτικών μελών ενός συνδικαλιστικού φορέα δίχως τη σύμφωνη γνώμη τους, πόσω μάλλον η μετάταξη σε άλλη υπηρεσία).
Χαρακτηριστικό είναι πως κατά την πρώτη φάση εξέτασης της ακυρωτικής προσφυγής κάποιων υπαλλήλων, η διοίκηση Κοντολέοντα είχε υποστηρίξει αναληθώς ότι το σωματείο είχε συσταΤο σίγουρο είναι πως τις επόμενες ημέρες η Δικαιοσύνη θα κληθεί να αποφασίσει για το μέλλον των στελεχών που έχουν προσφύγει για δεύτερη φορά κατά της ακούσιας μετάταξής τους και παράλληλα να βάλει φρένο σε τυχόν νομιμοποίηση –εν είδει νομολογίας– αντισυνταγματικών πρακτικών, όπου εφεξής ο κάθε διοικών μια δημόσια υπηρεσία και ο κάθε επιχειρηματίας θα μπορεί να μεταχειρίζεται εκδικητικά, κατά βούληση και χωρίς συνέπειες τα μέλη του συνδικαλιστικού κινήματος. Το διακύβευμα είναι μείζον και το παράδειγμα της Βιολάντα είναι η μεγαλύτερη απόδειξη.
ΤΟ ΠΑΡΟΝ
