Σ. Αρναούτογλου στο “Π”: Η Νέα Δημοκρατία φοράει τα ρούχα του ΠΑΣΟΚ, αλλά όχι την ψυχή του
Του
ΣΑΚΗ ΑΡΝΑΟΥΤΟΓΛΟΥ
Ευρωβουλευτή ΠΑΣΟΚ
Στην πολιτική, το να δανείζεσαι ιδέες μπορεί να είναι δείγμα θαυμασμού. Όταν, όμως, αυτό γίνεται μόνο για να κερδίσεις ψήφους και χωρίς πραγματική πρόθεση να τις εφαρμόσεις, τότε μετατρέπεται σε επικίνδυνη τακτική. Αυτό παρατηρούμε τον τελευταίο καιρό από τη Νέα Δημοκρατία και από τα υπόλοιπα δεξιά ευρωπαϊκά κόμματα.
Ξαφνικά μιλούν για κοινωνικό κράτος, για δικαιοσύνη, για στήριξη των αδύναμων, σαν να ανακάλυψαν έναν νέο εαυτό. Όμως, όποιος γνωρίζει την πολιτική τους πορεία ξέρει καλά ότι αυτά τα λόγια έρχονται σε πλήρη αντίθεση με το ιδεολογικό τους DNA.
Το παράδοξο είναι ότι πολλοί πολίτες αρχίζουν να πιστεύουν πως το ΠΑΣΟΚ ακολουθεί τη Νέα Δημοκρατία, ενώ στην πραγματικότητα συμβαίνει το αντίθετο. Η Νέα Δημοκρατία και τα συγγενικά της κόμματα στην Ευρώπη δανείζονται τις λέξεις και τις ιδέες του ΠΑΣΟΚ και των Σοσιαλιστών για να προσελκύσουν εκείνους που διψούν για κοινωνική δικαιοσύνη. Στην πράξη, όμως, οι επιλογές τους συνεχίζουν να εξυπηρετούν τους λίγους και ισχυρούς, αφήνοντας τους πολλούς να παλεύουν μόνοι τους. Και δεν χρειάζεται να ψάξουμε μακριά για παραδείγματα. Στον νέο προϋπολογισμό της Ευρωπαϊκής Ένωσης συζητήθηκαν προτάσεις που θα έφερναν μεγαλύτερη στήριξη στα νοικοκυριά με χαμηλά εισοδήματα, ώστε να αντέξουν το κόστος της ενέργειας και της πράσινης μετάβασης. Περισσότερα κονδύλια για τα νοσοκομεία και τη δημόσια υγεία. Στήριξη για τους αγρότες και τις τοπικές οικονομίες, που κρατούν ζωντανή όχι μόνο την ύπαιθρο της Ελλάδας αλλά και την περιφέρεια ολόκληρης της Ευρώπης. Και όμως δυνάμεις της Κεντροδεξιάς –στην Ελλάδα και σε όλη την Ευρώπη– έσπευσαν να μπλοκάρουν ή να περιορίσουν αυτές τις ενισχύσεις.
Πιο πρόσφατα, μάλιστα, είδαμε περικοπές στους πόρους του ΕΣΠΑ και του Ταμείου Συνοχής – χρήματα που έκαναν τη διαφορά σε χιλιάδες περιοχές της χώρας. Όλα αυτά αποκαλύπτουν πόσο εύκολα χάνονται οι μεγάλες υποσχέσεις, όταν δεν υπάρχει βαθιά πίστη σε αυτές. Μέσα στις κοσμογονικές αλλαγές που ζούμε –μεταναστευτικές ροές, κλιματική κρίση, αυξανόμενες ανισότητες, τεχνολογίες που μετασχηματίζουν την εργασία–, οι πολίτες αναζητούν σταθερότητα και δίκαιες λύσεις. Όταν οι προοδευτικές δυνάμεις αδυνατίζουν ή σιωπούν και όταν άλλες υπόσχονται εύκολες, αλλά απρογραμμάτιστες λύσεις, το κενό το καλύπτουν ακροδεξιές φωνές με επικίνδυνα συνθήματα.
Γι’ αυτό, η Σοσιαλδημοκρατία –στην Ελλάδα με το ΠΑΣΟΚ και στην Ευρώπη με τους Σοσιαλιστές– δεν είναι απλώς μια πολιτική επιλογή. Είναι η πιο ρεαλιστική ασπίδα απέναντι στην κοινωνική ανασφάλεια και στον λαϊκισμό. Και ας μην ξεχνάμε κάτι κρίσιμο. Τα εξοπλιστικά προγράμματα που αποφασίζονται σήμερα και κοστίζουν δισεκατομμύρια δεν αρκεί να τα κλειδώνουμε πίσω από βαριές πόρτες και να εφησυχάζουμε. Γιατί οι βαριές πόρτες κάποτε ανοίγουν. Και τότε πρέπει να είμαστε βέβαιοι ότι πίσω τους δεν θα βρεθούν άνθρωποι που αντιλαμβάνονται τη δύναμη ως μέσο εκδίκησης ή φόβου.
Η Ιστορία μάς διδάσκει πως ό,τι σήμερα θεωρούμε δεδομένο αύριο μπορεί να γίνει απειλή, αν δεν υπάρχει σοβαρή και προοδευτική ηγεσία. Και, αλήθεια, αν υπερισχύσουν οι φωνές που σήμερα αντιστέκονται σε κάθε θεσμική θωράκιση, ποιος μπορεί να εγγυηθεί ότι τα ακροδεξιά κόμματα, που κερδίζουν έδαφος στην Ευρώπη –με ανακρίβειες και εύκολες υποσχέσεις–, δεν θα αξιοποιήσουν αυτά τα εξοπλιστικά για άλλες σκοπιμότητες, ακόμα και ενδοευρωπαϊκές;
Το ΠΑΣΟΚ, με όλη του την πορεία, δεν υπήρξε ποτέ φορέας αδικίας ή αναξιοκρατίας. Τα λάθη που στιγμάτισαν περιόδους του παρελθόντος δεν ήταν έργο του συνόλου, αλλά επιλογές συγκεκριμένων προσώπων που πρόδωσαν τις αρχές του. Οι αρχές αυτές όμως –η ισότητα ευκαιριών, η κοινωνική συνοχή, η στήριξη του αδύναμου– παραμένουν ζωντανές, καθώς είναι βαθιά ριζωμένες στην ελληνική κοινωνία. Και σήμερα, όσο ποτέ άλλοτε, φαίνεται καθαρά ότι αυτή η πολιτική σχολή είναι η μόνη που μπορεί να εγγυηθεί ισορροπία ανάμεσα στην ανάπτυξη και στην κοινωνική δικαιοσύνη. Είναι σαν να βλέπεις κάποιον να φορά το κουστούμι σου και να κοιτιέται αυτάρεσκα στον καθρέφτη, πιστεύοντας ότι έγινε εσύ.
Όμως, το κουστούμι, χωρίς την ψυχή που το γέμιζε, δεν μπορεί να σταθεί. Όπως και οι λέξεις του ΠΑΣΟΚ δεν μπορούν να σταθούν, όταν βγαίνουν από στόματα που δεν πιστεύουν σε αυτές. Το ΠΑΣΟΚ δεν χρειάστηκε ποτέ να κλέψει ιδέες. Τις δημιούργησε. Και αυτός είναι ο λόγος που όσοι σήμερα παίζουν με τις λέξεις του το φοβούνται. Γιατί όσο το ΠΑΣΟΚ δυναμώνει ξανά τη φωνή του τόσο περισσότερο οι πολίτες θα θυμούνται ποιος πραγματικά πάλεψε για τους εργαζομένους, τους νέους, τον αγρότη και τον μικρομεσαίο. Και τότε τα δανεικά κουστούμια θα ξεγυμνώσουν αυτούς που τα φόρεσαν. Μέχρι τότε, ας θυμόμαστε όλοι κάτι απλό: Άλλο να λες πασοκικές λέξεις και άλλο να τις εννοείς.
ΤΟ ΠΑΡΟΝ
