Σ. Αρναούτογλου στο “Π”: Δεν είναι μόνο να τα βγάζεις πέρα, αλλά να μπορείς να ζεις
Του
ΣΑΚΗ ΑΡΝΑΟΥΤΟΓΛΟΥ
Ευρωβουλευτή του ΠΑΣΟΚ
Δεν είναι μόνο το πόσο κοστίζει η ζωή. Είναι αν αντέχεται. Μπορεί να μιλάμε κάθε μέρα για την ακρίβεια, για τους μισθούς, για τους λογαριασμούς, για τα νούμερα που ανεβαίνουν και δεν κατεβαίνουν. Μπορεί να γεμίζουν οι ειδήσεις με ποσοστά και συγκρίσεις. Όμως η πραγματικότητα δεν μετριέται έτσι. Μετριέται αλλιώς. Μετριέται τη στιγμή που στέκεσαι στο ταμείο και σκέφτεσαι τι θα αφήσεις πίσω. Μετριέται όταν λες «δεν πειράζει, θα το κάνουμε μια άλλη φορά». Μετριέται όταν αρχίζεις να κόβεις όχι τα περιττά, αλλά αυτά που κάποτε θεωρούσες αυτονόητα.
Κάπου εκεί αλλάζει κάτι μέσα σου. Δεν είναι μόνο ότι πιέζεσαι οικονομικά. Είναι ότι κουράζεσαι ψυχικά. Γιατί η ζωή δεν γίνεται απλώς πιο ακριβή. Γίνεται πιο δύσκολη, πιο βαριά, πιο περιορισμένη και αυτό δεν φαίνεται σε καμία στατιστική. Δεν είναι μόνο το ρεύμα ή το ενοίκιο. Είναι ότι διστάζεις να κάνεις σχέδια. Είναι ότι φοβάσαι να πάρεις αποφάσεις. Είναι ότι η έννοια της άνεσης αρχίζει να μοιάζει με κάτι που δεν σε αφορά.
Και τότε αλλάζει κάτι ακόμα πιο βαθύ. Αλλάζει ο τρόπος που βλέπεις το μέλλον. Όταν κάθε μέρα είναι μια προσπάθεια να τα βγάλεις πέρα, σταματάς να κοιτάς μπροστά. Δεν σχεδιάζεις, δεν ονειρεύεσαι, δεν ρισκάρεις. Μαθαίνεις απλώς να αντέχεις. Και μια κοινωνία που μαθαίνει να αντέχει σιγά σιγά ξεχνά να προχωρά.
Εδώ είναι το σημείο που πρέπει να σταθούμε με ειλικρίνεια. Το πρόβλημα δεν είναι μόνο οικονομικό, είναι ζήτημα ποιότητας ζωής, είναι ζήτημα αξιοπρέπειας. Γιατί ο πολίτης δεν συγκρίνει μόνο μισθούς, συγκρίνει ζωές, συγκρίνει αν μπορεί να νιώσει ασφάλεια, αν μπορεί να στηρίξει μια οικογένεια, αν μπορεί να ελπίζει ότι τα πράγματα θα πάνε καλύτερα, αν αξίζει να μείνει και να προσπαθήσει εδώ.
Και αυτή η σύγκριση γίνεται πλέον κάθε μέρα, πιο συνειδητά από ποτέ. Δεν είναι τυχαίο που όλο και περισσότεροι άνθρωποι δεν σκέφτονται μόνο πώς θα τα βγάλουν πέρα, αλλά αν αξίζει να συνεχίσουν εδώ. Όχι από θυμό, όχι μόνο από απογοήτευση, αλλά από μια ήρεμη, βαθιά ανάγκη για μια καλύτερη ζωή.
Αυτό είναι ίσως το πιο κρίσιμο σημείο της εποχής μας. Γιατί όταν ο πολίτης αρχίζει να σκέφτεται τη ζωή του αλλού, τότε το πρόβλημα δεν είναι πια συγκυριακό, είναι δομικό. Και εκεί η πολιτική δεν μπορεί να απαντήσει με αριθμούς. Πρέπει να απαντήσει με πραγματικές αλλαγές.
Η Ευρώπη έχει αρχίσει να καταλαβαίνει ότι η οικονομία χωρίς κοινωνική ισορροπία δεν στέκεται, ότι η ανάπτυξη δεν έχει νόημα, αν δεν φτάνει μέχρι τον πολίτη, ότι η σταθερότητα δεν είναι μόνο δημοσιονομική αλλά και κοινωνική. Και για την Ελλάδα αυτό είναι μια μεγάλη ευκαιρία αλλά και μια μεγάλη ευθύνη.
Γιατί δεν αρκεί να λες ότι τα πράγματα πάνε καλύτερα. Πρέπει ο άνθρωπος να το νιώθει στη ζωή του, στη δουλειά του, στο σπίτι του, στην καθημερινότητά του. Γιατί στο τέλος της ημέρας ο πολίτης δεν ζει μέσα σε δείκτες, ζει μέσα σε συνθήκες. Και αν αυτές οι συνθήκες τον πιέζουν διαρκώς, κάποια στιγμή θα αναζητήσει διέξοδο, είτε με μια απόφαση ζωής είτε με μια πολιτική επιλογή.
Γι’ αυτό και το πραγματικό στοίχημα δεν είναι απλώς να μειώσεις το κόστος. Είναι να ξαναδώσεις αξία στη ζωή. Να δημιουργήσεις μια χώρα όπου δεν θα μαθαίνεις απλώς να αντέχεις, αλλά θα μπορείς να ζεις με αξιοπρέπεια, με ασφάλεια, με προοπτική.
Γιατί, τελικά, το ζητούμενο δεν είναι απλώς να αντέχεις. Είναι να μπορείς να προχωράς μπροστά με σιγουριά.
