ΠΟΙΟΙ ΚΑΘΟΡΙΖΟΥΝ τις εξελίξεις στη ΝΔ
–Ο ΡΟΛΟΣ ΤΗΣ «ΚΛΕΙΣΤΗΣ ΟΜΑΔΑΣ» ΣΤΟ WHATSAPP ΚΑΙ Η ΣΧΕΣΗ ΤΗΣ ΜΕ ΤΑ ΙΣΤΟΡΙΚΑ ΣΤΕΛΕΧΗ ΤΟΥ ΚΟΜΜΑΤΟΣ
–ΠΟΙΟΙ ΛΕΝΕ «ΑΣ ΦΤΑΣΕΙ Η ΝΔ ΣΤΟ 20%, ΑΡΚΕΙ ΝΑ ΤΗΝ ΕΛΕΓΧΟΥΜΕ»
Στους διαδρόμους της εξουσίας, εκεί όπου η επίσημη πολιτική συναντά τους άτυπους μηχανισμούς λήψης αποφάσεων, οι ψίθυροι για μία συγκεκριμένη ομάδα στο WhatsApp έχουν αρχίσει να παίρνουν διαστάσεις αστικού μύθου, αν και για πολλούς πρόκειται για την πιο απτή πραγματικότητα της σημερινής διακυβέρνησης.
Δεν πρόκειται για μια απλή συνομιλία μεταξύ φίλων αλλά για ένα ψηφιακό στρατηγείο όπου η ιδεολογική ταυτότητα της Νέας Δημοκρατίας αναδιαμορφώνεται καθημερινά, μακριά από τα παραδοσιακά όργανα του κόμματος και τις συνεδριάσεις της Πειραιώς. Εκεί, στην καρδιά αυτής της κλειστής ομάδας –οι πληροφορίες τη θέλουν να αριθμεί πάνω από 60 μέλη–, βρίσκονται οι εκπρόσωποι αυτού που ονομάζουμε «ακραίο Κέντρο», άνθρωποι που δεν γαλουχήθηκαν στις τοπικές οργανώσεις της ΝΔ, αλλά μεταπήδησαν στον σκληρό πυρήνα της εξουσίας μεταφέροντας μαζί τους την ατζέντα της παλιάς «Δράσης» και ενός τεχνοκρατικού φιλελευθερισμού που συχνά συγκρούεται με τις ρίζες της κεντροδεξιάς παράταξης.
Ο κεντρικός πόλος αυτού του δικτύου φαίνεται να περιστρέφεται γύρω από πρόσωπα που απολαμβάνουν την απόλυτη εμπιστοσύνη του Μαξίμου, με τον Άκη Σκέρτσο να αποτελεί τον συνδετικό κρίκο μεταξύ της τεχνοκρατικής αποτελεσματικότητας και της πολιτικής κατεύθυνσης.
Δίπλα του, ο Αρίστος Δοξιάδης, ένας άνθρωπος με βαθιά επιρροή και στενή φιλική σχέση με τον πρωθυπουργό, μοιάζει να είναι ο πνευματικός καθοδηγητής μιας στρατηγικής που δίνει προτεραιότητα στον εκσυγχρονισμό έναντι της παράδοσης.
Η ομάδα συμπληρώνεται από πρόσωπα όπως η Ειρήνη Αγαπηδάκη και ο Θόδωρος Σκυλακάκης, στελέχη που μοιράζονται μια κοινή πολιτική καταγωγή και μια κοσμοθεωρία που ξενίζει τους «Παλαιονεοδημοκράτες».
Αυτή η παρέα των «εκσυγχρονιστών» δεν ενδιαφέρεται τόσο για τις εσωκομματικές ισορροπίες όσο για τη μετάλλαξη του κράτους, δημιουργώντας ένα ομοιογενές μέτωπο που καθορίζει τις εξελίξεις πριν καν αυτές φτάσουν στο Υπουργικό Συμβούλιο.
Η πιο σοκαριστική αποκάλυψη που κυκλοφορεί στους κύκλους των γνωριζόντων αφορά μία φράση που φέρεται να ειπώθηκε εντός της ψηφιακής αυτής ομάδας σε μια στιγμή ειλικρίνειας: «Ας φτάσει η ΝΔ στο 20%, αρκεί να ελέγχεται πολιτικά». Αυτή η πρόταση, αν και ακραία, συμπυκνώνει όλη τη φιλοσοφία της συγκεκριμένης ομάδας. Για τους «ακροκεντρώους», το κόμμα δεν είναι ένας ζωντανός οργανισμός με ιστορική μνήμη αλλά ένα όχημα εφαρμογής συγκεκριμένων πολιτικών. Η εκλογική συρρίκνωση θεωρείται ένα ανεκτό τίμημα, αρκεί ο έλεγχος του μηχανισμού να παραμείνει στα χέρια εκείνων που πιστεύουν στον απόλυτο μετασχηματισμό της χώρας. Αυτή η νοοτροπία έχει προκαλέσει, και εν όψει του συνεδρίου της ΝΔ, εντεινόμενη ανησυχία στη βάση, καθώς γίνεται αντιληπτό ότι η ιδεολογική καθαρότητα του «Κέντρου» ιεραρχείται πάνω από τη μαζικότητα της παράταξης.
Η επιρροή αυτής της ομάδας έγινε παραπάνω από εμφανής κατά τη διάρκεια της κρίσης που προκάλεσε το νομοσχέδιο για τα ομόφυλα ζευγάρια.
Ήταν η στιγμή που η «ομάδα του WhatsApp» βγήκε μπροστά, πρωτοστατώντας στην επιχειρηματολογία και πιέζοντας για μια μεταρρύθμιση που συγκρούστηκε με τα συντηρητικά αντανακλαστικά πολλών βουλευτών και ψηφοφόρων.
Η στάση τους δεν ήταν απλώς πολιτική, ήταν σχεδόν… ιεραποστολική. Το ίδιο μοτίβο παρατηρήθηκε και στην αμέριστη στήριξη προς την πρώην Πρόεδρο της Δημοκρατίας Κατερίνα Σακελλαροπούλου, η οποία αποτελούσε το σύμβολο αυτής της νέας, υπερκομματικής, αλλά ταυτόχρονα βαθιά ιδεολογικής σύγκλισης που επιδιώκουν οι «εκσυγχρονιστές». Για αυτούς, η κ. Σακελλαροπούλου ήταν η γέφυρα προς έναν κόσμο πέρα από τη Δεξιά, μια επιλογή που επιβεβαίωνε την κυριαρχία τους στο πολιτικό σκηνικό.
Στον αντίποδα αυτής της ομάδας βρίσκονται τα «κάστρα» της παραδοσιακής Νέας Δημοκρατίας, οι άνθρωποι που βλέπουν με καχυποψία, αν όχι με οργή, τη διολίσθηση του κόμματος προς έναν άχρωμο τεχνοκρατισμό.
Ο Προκόπης Παυλόπουλος, ο Αντώνης Σαμαράς και ο Κώστας Καραμανλής αποτελούν τους φυσικούς εχθρούς αυτού του κύκλου. Για τους «ακροκεντρώους», οι πρώην πρωθυπουργοί εκπροσωπούν ένα παρελθόν που πρέπει να ξεπεραστεί, μια εποχή «δεξιάς ορθοδοξίας», που εμποδίζει την προσαρμογή στις απαιτήσεις της νέας εποχής. Η σύγκρουση δεν είναι προσωπική, είναι βαθιά δομική. Από τη μία πλευρά η παραδοσιακή βάση, που ζητά τις αρχές του Κωνσταντίνου Καραμανλή, και από την άλλη οι «άνθρωποι της Δράσης», που ονειρεύονται μια Ελλάδα-εταιρεία, διοικούμενη από ικανούς managers και ψηφιακές πλατφόρμες.
Αυτή η εσωτερική διελκυστίνδα καθορίζει το μέλλον της κυβέρνησης και της ίδιας της χώρας. Όσο η κρυφή ομάδα του WhatsApp συνεχίζει να έχει το πάνω χέρι, η Νέα Δημοκρατία θα απομακρύνεται από τα παραδοσιακά της ακροατήρια, αναζητώντας νέους συμμάχους σε ένα ρευστό Κέντρο.
Ωστόσο, η Ιστορία έχει δείξει ότι, όταν οι ρίζες ενός δέντρου ξεραίνονται, κανένας τεχνοκρατικός «καλλωπισμός» δεν μπορεί να το κρατήσει όρθιο για πολύ. Η μάχη μεταξύ των «ακροκεντρώων» και των παραδοσιακών στελεχών δεν είναι απλώς μια διαφωνία για ένα νομοσχέδιο ή μια υποψηφιότητα, αλλά μια υπαρξιακή πάλη για το ποιος κρατά το τιμόνι της κυβερνητικής παράταξης και, κατ’ επέκταση, προς ποια κατεύθυνση κινείται σήμερα η Ελλάδα. Το ερώτημα που παραμένει αναπάντητο είναι αν η στρατηγική του «20% και ελέγχου» θα αποδειχθεί μια ευφυής πολιτική κίνηση ή η αρχή μιας μη αναστρέψιμης φθοράς, που θα οδηγήσει σε πολιτική απομόνωση. Προς το παρόν, τα μηνύματα στο WhatsApp συνεχίζουν να πέφτουν βροχή, και μαζί τους οι αποφάσεις που διαμορφώνουν το αύριο.
