Περιβαλλοντική πολιτική ή ευκαιρία για νέα αφαίμαξη του κόσμου;
Ένα θέατρο του παραλόγου παίζεται τις τελευταίες δεκαετίες από τους ισχυρούς της Γης και τις εκάστοτε κυβερνήσεις, που παίρνουν συνέχεια μέτρα δήθεν για το… καλό μας, για την προστασία του περιβάλλοντος, υποτίθεται, αλλά με ουσιαστικό στόχο να πάρουν τα ελάχιστα οικονομικά μέσα που μας απέμειναν, για να συσσωρεύσουν τον πλούτο σε λίγους και συγκεκριμένους.
Στο θέατρο αυτό, αρνητικοί πρωταγωνιστές είμαστε εμείς οι ίδιοι, αλλά μάλλον δεν το έχουμε αντιληφθεί.
Θα το αντιληφθούμε όμως σύντομα, καθώς η Ευρωπαϊκή Ένωση, συμπλέοντας με εκείνους που κινούν τα νήματα της παγκόσμιας καταστροφής, για το συμφέρον τους, βγάζει συνέχεια οδηγίες και υποχρεώνει τα μέλη της να τις ακολουθούν, αδιαφορώντας για το αν μπορούν οι λαοί να σηκώσουν κι άλλα βάρη.
Ο λόγος που επικαλούνται για να μας φορτώνουν συνεχώς με νέες υποχρεώσεις είναι η ενίσχυση της προστασίας του περιβάλλοντος, δηλαδή, μας λένε πως πρέπει να πληρώσουμε για να γίνονται αλλαγές στην καθημερινότητά μας, προκειμένου να μην επιβαρύνουμε άλλο το περιβάλλον και να μην αντιμετωπίσουμε προβλήματα.
Αυτή είναι η μεγαλύτερη υποκρισία και η μεγαλύτερη παγίδα για τον απλό κόσμο. Σαφώς και είναι ευθύνη και υποχρέωση όλων μας να προστατεύουμε το περιβάλλον. Σαφώς και πρέπει να συνεισφέρουν όλοι στην προσπάθεια αυτή.
Σαφώς, όμως, θα πρέπει να ακολουθηθεί και η οδηγία «ο ρυπαίνων πληρώνει», γιατί εδώ πληρώνουμε όλοι, εκτός από εκείνους που ρυπαίνουν. Και όταν λέμε ότι ρυπαίνουν, δεν εννοούμε εκείνους που ανάψανε ένα τζάκι ή δεν βάζουν καθαρή βενζίνη στα αυτοκίνητα, αλλά εκείνους που ευθύνονται για την τρύπα του όζοντος, για την υπερθέρμανση του πλανήτη κ.λπ. Εκείνοι κάνουν τη ζημιά και μετά στέλνουν τον… λογαριασμό σε εμάς, για… το καλό μας, για να μην επιβαρύνουμε κι άλλο το περιβάλλον που εκείνοι χάλασαν.
Τα παραδείγματα είναι πολλά, άλλα η λογική τα καλύπτει όλα, σε σημείο που δεν χρειάζεται να τα αναφέρουμε. Κάθε λίγο και λιγάκι η ΕΕ βγάζει περιβαλλοντικές οδηγίες, κοστοβόρες τις περισσότερες φορές, αν όχι όλες, για να αντιμετωπιστεί η επιβάρυνση της ατμόσφαιρας.
Σωστά πράττει, αλλά ουσιαστικά κάνει μια τρύπα στο νερό. Γιατί άντε οι ευρωπαϊκές χώρες να πάρουν μέτρα για το περιβάλλον, ο υπόλοιπος κόσμος, όμως, τι κάνει; Ποιος έλεγχος για την προστασία του περιβάλλοντος γίνεται στην Αφρική, στη Νότια Αμερική, στην Κίνα, στη Σιβηρία, στην Ασία κ.λπ.;
Αν παίρνει μέτρα μόνο η Ευρώπη και μερικές άλλες χώρες, δεν… σώζεται η παρτίδα. Αν δεν ληφθούν μέτρα –τα οποία θα εφαρμόζουν όλοι– από έναν πραγματικά ανεξάρτητο Παγκόσμιο Οργανισμό Περιβάλλοντος, που να μπορεί να ελέγχει και να κατευθύνει, δεν πρόκειται να γίνει τίποτα.
Αφού, όμως, ένας τέτοιος οργανισμός δεν πρόκειται να γίνει, δεν μπορεί να γίνει, γιατί μας φορτώνουν κάθε λίγο με νέα, δυσβάσταχτα οικονομικά μέτρα για το περιβάλλον; Γιατί πληρώνουμε πάντα εμείς, οι απλοί πολίτες, τις ρυπογόνες βιομηχανίες, τα καυσαέρια, τις αστοχίες ενδεχομένως των μεγάλων; Μήπως γιατί είμαστε ο εύκολος στόχος, το συνηθισμένο υποζύγιο, επειδή είμαστε εγκλωβισμένοι από το σύστημα και δεν μπορούμε να αντιδράσουμε;
Κατήργησαν εν μία νυκτί τον λιγνίτη, για να αξιοποιηθούν οι Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας, αλλά η τιμή του ρεύματος, αντί να πέσει, τουλάχιστον σε εμάς, που έχουμε άφθονο αέρα και ήλιο, περίπου διπλασιάστηκε.
Μας πιέζουν να αντικαταστήσουμε τα αυτοκίνητα με ηλεκτρικά, χωρίς να υπάρχουν οι υποδομές αλλά και η ανάλογη αποθήκευση ρεύματος για να τα φορτίζουμε, γιατί επικεντρωθήκαμε στην παραγωγή καθαρής ενέργειας, χωρίς να έχουμε βρει τρόπο να την αποθηκεύουμε. Μάλιστα, δεν υπολογίζουν την περιβαλλοντική επιβάρυνση που προκαλεί η κατασκευή ενός ηλεκτρικού αυτοκινήτου, ενώ δεν έχουν δοκιμαστεί επαρκώς τα συγκεκριμένα οχήματα, για να δούμε τι προβλήματα βγάζουν και τι επιβάρυνση θα προκαλέσουν αυτά τα προβλήματα στην τσέπη μας.
Τώρα έρχεται και η σειρά των κτιρίων.
Προγράμματα επί προγραμμάτων για ανακαίνιση, ενεργειακή αναβάθμιση κ.λπ., αλλά φαίνεται πως δεν μάζεψαν τα χρήματα που υπολόγιζαν. Γιατί όλες οι ανακαινίσεις, αναβαθμίσεις κ.λπ. δεν έγιναν… τσάμπα. Στοίχισαν πολλά και ο κόσμος πλήρωσε τα περισσότερα. Κερδισμένοι ήταν μόνο οι προμηθευτές και τα κράτη, που εισέπραξαν διπλό φόρο. Γιατί έκοβε τιμολόγιο ο εργολάβος για να μπορεί να εισπράξει την επιδότηση ο ιδιοκτήτης, οπότε υπήρχε ένας φόρος εκεί, ενώ όλα τα υλικά τα αγόραζε με ΦΠΑ, ο οποίος κατέληγε πάλι στο κράτος. Εκεί είχαμε τον διπλό φόρο.
Και εκεί που λέγαμε ότι ξεμπερδέψαμε με τα κτίρια και νομίζαμε ότι θα ομαλοποιηθεί η αγορά τόσο στις αγοραπωλησίες όσο και στα ενοίκια, έρχεται μια δεύτερη οδηγία, η 1275/2024 της ΕΕ –η χώρα μας θα πρέπει να απαντήσει έως το τέλος του μήνα για το αν θα την ενσωματώσει–, που εισάγει τον όρο ΔΥΠ στα κτίρια (Δυναμικό Υπερθέρμανσης Πλανήτη), ο οποίος θα αφορά κάθε κτίσμα.
Για να καλύπτεται ο όρος, θα πρέπει τα κτίρια να έχουν πιστοποιητικό ενεργειακής κλάσης Ε μέχρι το 2030. Αν δεν έχουν τέτοιο πιστοποιητικό, δεν θα μπορούν να πωληθούν ή να ενοικιαστούν.
Αν η κυβέρνηση αποφασίσει να ενσωματώσει την οδηγία, αντιλαμβάνεστε τι έχει να γίνει. Τα μισά σπίτια δεν θα μπορούν να ενοικιαστούν και τα υπόλοιπα δεν θα πωλούνται. Και, ξαφνικά, τα περισσότερα σπίτια θα τα πάρουν αντί πινακίου φακής οι έχοντες και κατέχοντες, που έλεγε ο Σημίτης, γιατί θα μπορούν να τα διαμορφώσουν στις απαιτήσεις της οδηγίας, ενώ τα υπόλοιπα θα μείνουν στα χέρια των μικροϊδιοκτητών, οι οποίοι δεν θα μπορούν ούτε να τα αξιοποιήσουν ούτε να τα εκμεταλλευθούν.
Παράλληλα, επειδή τα προς ενοικίαση σπίτια θα μειωθούν, τα ενοίκια θα ανέβουν στα ύψη και το πρόβλημα της στέγης θα γίνει οξύτατο.
Ελπίζουμε να μην κάνει τίποτα τέτοιο η κυβέρνηση, γιατί θα βάλει… φουρνέλο στα ακίνητα και θα καταστήσει… γόρδιο δεσμό το θέμα της στέγης.
Όλα αυτά, όμως, γίνονται για… το καλό μας. Για να βελτιώσουμε το περιβάλλον που ζούμε, για να μην έχουμε κλιματικές αλλαγές κ.λπ. Εμείς θα τα κάνουμε αυτά, εμείς θα τα πληρώσουμε, εμείς θα υποφέρουμε για να τα καταφέρουμε.
Τι να καταφέρουμε, όμως; Όταν ο μισός και πλέον πλανήτης δεν ξέρει τι σημαίνει περιβάλλον, όταν η ρύπανση είναι καθεστώς σε ορισμένες ηπείρους, όταν βιομηχανίες, διυλιστήρια, δραστηριότητες κάθε είδους επιβαρύνουν στη νιοστή το περιβάλλον, ό,τι και να κάνουμε εμείς, όσα περιβαλλοντικά τέλη και αν πληρώσουμε, η τρύπα του όζοντος θα είναι εκεί και το φαινόμενο El Ninio θα γίνεται πιο απειλητικό και θα μας επισκέπτεται όλο και συχνότερα.
Τα μέτρα για την προστασία του περιβάλλοντος μόνο για το περιβάλλον δεν λαμβάνονται. Απλώς, καταπώς φαίνεται, αξιοποιούνται για να αυγατίζουν κάποιοι τα πλούτη τους και να κυκλοφορεί το χρήμα. Γιατί ο απλός πολίτης, είτε έχει στεγανό παράθυρο είτε όχι, ελάχιστα επηρεάζει το περιβάλλον. Αν δεν ληφθούν μέτρα για να σταματήσουν οι πραγματικές αιτίες, δεν θα γίνει τίποτα και θα κοροϊδευόμαστε μεταξύ μας.
Να συνεισφέρει και ο πολίτης, δεν λέμε, αλλά, όταν έχεις δέκα φουγάρα να… ξερνάνε ρύπους στην ατμόσφαιρα, εκείνα θα κυνηγήσεις και όχι την… γκαζιέρα του οικογενειάρχη.
Αν πραγματικά νοιάζεσαι για το περιβάλλον. Όλα τα υπόλοιπα είναι δικαιολογίες και αφορμές για να ξεζουμίζουν τον κοσμάκη. Για το… καλό του πάντα, για να μην ξεχνιόμαστε…
