Οι πολιτικοί άλλοτε και τώρα
• Κάποτε, στο μακρινό παρελθόν της ελληνικής πολιτικής ιστορίας, ο πολιτικός θεωρούσε τιμή και υποχρέωσή του να προσφέρει στη χώρα του ό,τι μπορούσε, ό,τι είχε, έδινε κάθε ικμάδα του εαυτού του, κάθε δυνατότητα που είχε, για να υπηρετήσει την Ελλάδα.
Ακόμα και από την προσωπική περιουσία του παραχωρούσε τμήματα για να βοηθήσει όπου μπορούσε και θεωρούσε τιμή του που μπορεί και κάνει πράγματα για την πατρίδα του. Αυτός ο πολιτικός δεν μπορούσε να διανοηθεί ότι θα είχε την ευκαιρία να πλουτίσει από την πολιτική, να έχει έσοδα από την ενασχόλησή του με τα κοινά. Θεωρούσε ότι οποιοδήποτε αξίωμα καταλάμβανε με την ψήφο του λαού ήταν θέση ευθύνης, η όποια καρέκλα του δινόταν ήταν… ηλεκτρική, η όποια εξουσία αποκτούσε αποτελούσε ύψιστη τιμή αλλά και βαθιά υποχρέωση.
Διαβάστε επίσης: Το φθινόπωρο των εξόδων για τους πολίτες και η ακρίβεια που εξοργίζει
Γι’ αυτό οι πολιτικοί εκείνης της εποχής έμπαιναν στην πολιτική πλούσιοι και έβγαιναν φτωχοί. Είχαν στο μυαλό τους να προσφέρουν, να δώσουν και όχι να πάρουν.
Δυστυχώς, η νοοτροπία αυτή δεν υπάρχει σήμερα. Οι σημερινοί πολιτικοί βγαίνουν πλούσιοι ή πάμπλουτοι από την πολιτική τους διαδρομή. Μάλιστα, αν δεν… πιάσουν κάποια οικονομικά στάνταρτ στη διάρκεια της θητείας τους το θεωρούν αποτυχία.
Ο πολιτικός σήμερα δεν θεωρεί ότι κατέχει έναν επίζηλο τίτλο, έναν τίτλο τιμής, που του δημιουργεί πρόσθετες ευθύνες και υποχρεώσεις. Θεωρεί τον πολιτικό στίβο θέση ευθύνης που πρέπει να πληρώνεται καλά, να αποζημιώνεται πλουσιοπάροχα. Πέρα, λοιπόν, από τους παχυλούς μισθούς και τις διάφορες διευκολύνσεις, έχουν περίπου θεσμοθετηθεί πρόσθετες απολαβές, με διάφορες δικαιολογίες, από διεκπεραιώσεις έργων μέχρι συμμετοχές σε προγράμματα και μελέτες.
Οι πολιτικοί του τότε ήταν πολιτικοί της προσφοράς, του δοσίματος, της ανιδιοτέλειας. Δεν σήκωναν μύγα στο σπαθί τους, δεν ανέχονταν την προσβολή, δεν μπορούσαν να ζήσουν αν δεν ήταν ικανοποιημένοι από τον εαυτό τους.
Οι σημερινοί πολιτικοί δεν έχουν τέτοια… κολλήματα. Έχουν γερό στομάχι, καταπίνουν πολλά και έχουν μάθει να ελίσσονται. Ακόμα και σε βαθμό παρεξηγήσεως. Αυτό δεν είναι κατ’ ανάγκην κακό, όμως, είναι κάτι που δεν θα το έκαναν ποτέ οι παλιοί πολιτικοί.
Γι’ αυτό και στις μέρες μας βλέπουμε όλο και περισσότερους πολιτικούς να περνάνε την πόρτα του εισαγγελέα, να κάθονται στο εδώλιο και κάποιοι να περνάνε το κατώφλι της φυλακής. Και ο κόσμος απορεί που δεν έχουν πάει και άλλοι. Τόσο πολύ έχει πέσει το επίπεδο, τόσο χαμηλά έφτασε ο πήχης της πολιτικής ζωής.
Και αυτό είναι το χειρότερο απ’ όλα. Γιατί ο κόσμος δεν έχει πλέον τους πολιτικούς σε υπόληψη, δεν τους εμπιστεύεται, δεν τους υπολογίζει. Τους θεωρεί λίγους για να διαχειριστούν τις τύχες του, να εξασφαλίσουν ένα ρόδινο μέλλον για τον τόπο. Γι’ αυτό και τους γυρίζει την πλάτη, δεν πάει να ψηφίσει, τους σέρνει τα εξ αμάξης στο διαδίκτυο.
Στην εποχή μας έχουν ψευτίσει όλα, έχουν χάσει τη λάμψη τους, το τοπίο παράγινε θολό. Από τον γενικό κανόνα της μετριότητας, της παραίτησης δεν θα μπορούσαν να ξεφύγουν οι πολιτικοί. Έτσι, φτάσαμε στο σημερινό επίπεδο, στο τελευταίο σκαλοπάτι.
Δεν υπάρχει δικαιολογία για κανέναν, αλλά ούτε και άλλοθι. Γιατί εδώ που φτάσαμε δεν φτάσαμε μόνοι μας. Κάποιοι μας άνοιξαν τον δρόμο, κάποιοι μας έσπρωξαν στον γκρεμό.
Και αυτοί έχουν, σε τελική ανάλυση, την υποχρέωση να μας δώσουν ένα χέρι για να σηκωθούμε. Αν, βεβαίως, έχουν καταφέρει προηγουμένως να σηκωθούν οι ίδιοι…
Διαβάστε επίσης: Φθινόπωρο 2025 στην Ελλάδα: Οικονομική δυσπραγία, ακρίβεια και σκάνδαλα
