– Το τελευταίο διάστημα, πολλές οικογένειες ανθρώπων που γεννήθηκαν και μεγάλωσαν στις συνοικίες φεύγουν από τον Πειραιά
Απαυδισμένοι και αηδιασμένοι από την ασφυκτική κατάσταση που έχει διαμορφωθεί στον Πειραιά και ιδιαίτερα σε ορισμένες γειτονιές που προορίζονται για γκέτο Αφρικανών και Κινέζων, οι άνθρωποι που γεννήθηκαν, μεγάλωσαν και σταδιοδρόμησαν επαγγελματικά σε αυτές ρίχνουν μαύρη πέτρα και φεύγουν.
Γράφει ο ΝΙΚΟΣ ΠΑΡΑΣΚΕΥΑΣ
Η βίαιη μεταβολή που επιχειρείται στη γειτονιά τους, η απροκάλυπτη αλλοίωση του πληθυσμού και της φυσιογνωμίας της προκαλούν ασφυξία στους ντόπιους, στους γηγενείς Πειραιώτες, σε εκείνους που ζουν επί δύο και τρεις γενιές σε αυτές, με αποτέλεσμα να υποχρεώνονται να φύγουν. Αναγκάζονται να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους, τις πατρογονικές εστίες τους, τον μικρόκοσμό τους, που λειτούργησε ως… κουκούλι και ασπίδα τους γενεές επί γενεών, και να μετακομίσουν σε άλλες γειτονιές, όπου θα αισθάνονται λιγότερο ξένοι από τον τόπο τους, από τη γειτονιά τους, από την περιοχή που γεννήθηκαν και αγάπησαν όσο τίποτε άλλο.
Κάποιος θα μπορούσε να σκεφτεί πως όλα αυτά αποτελούν λαϊκίστικες κορώνες, όταν, όμως, τα γράφουν άνθρωποι σαν κι αυτούς που παίρνουν τα μάτια τους και φεύγουν και οι οποίοι αντιμετωπίζουν σοβαρά το ενδεχόμενο να τους ακολουθήσουν, σε ένα δεύτερο κύμα εσωτερικής μετανάστευσης, αποτελούν αναμφισβήτητα την εφιαλτική πραγματικότητα που βιώνουν σήμερα κάποιες περιοχές του Πειραιά.
Από τις οικογένειες που εγκατέλειψαν την πόλη, κάποιες πήγαν στον Κορυδαλλό, λιγότερες στον Ταύρο και η μία επέστρεψε στον τόπο καταγωγής των προγόνων της.
Όλες οι οικογένειες έφυγαν από την περιοχή των Καμινίων και της Παλαιάς Κοκκινιάς, που έχουν μπει στο στόχαστρο των κάθε είδους… επενδυτών, οι οποίοι με τις ευλογίες της δημοτικής αρχής υλοποιούν σχέδια ανέγερσης χιλίων και πλέον κατοικιών, που προορίζονται για αλλοδαπούς εργαζόμενους, κυρίως Κινέζους, Αιγύπτιους, Νιγηριανούς και Ινδούς. Σε μια γειτονιά που έχει δεχθεί ήδη στους κόλπους της τα προηγούμενα 30 – 35 χρόνια πολλούς Πακιστανούς και Αλβανούς, εκ των οποίων οι περισσότεροι αφομοιώθηκαν, δεδομένου ότι ήταν και αρκετοί ελληνικής καταγωγής, δηλαδή Βορειοηπειρώτες, τώρα θα της φορτώσουν και 5.000 – 8.000 Αφρικανούς και Ασιάτες, οι οποίοι είναι δύσκολο να ενταχθούν γιατί έχουν διαφορετική θρησκεία, διαφορετική νοοτροπία και διαφορετικές καταβολές, που τους καθιστούν μη προσαρμόσιμους. Με τόσους αλλοεθνείς που θα τους… πνίξουν, τι θα κάνουν οι δόλιοι Έλληνες, που θα γίνουν ξαφνικά μειοψηφία;
Κατά συνέπεια, η βίαιη αλλαγή του χαρακτήρα της γειτονιάς και η τρομακτική πληθυσμιακή της αλλοίωση έχουν προκαλέσει σοκ στους αυτόχθονες κατοίκους, που επιλέγουν τον δρόμο της φυγής.
Το χειρότερο είναι πως θα τους ακολουθήσουν και άλλοι, γιατί τις τελευταίες μέρες στα Καμίνια το μόνιμο θέμα συζήτησης είναι πώς θα καταφέρει ο κόσμος να φύγει και πού θα πάει. Οι περισσότεροι, δηλαδή, αντιμετωπίζουν σοβαρά το ενδεχόμενο να εγκαταλείψουν τον Πειραιά.
Αν αυτό συνέβαινε σε μια άλλη πόλη, θα λέγαμε ότι είναι κάτι φυσιολογικό. Όπου δεν μπορεί να ζήσει κάποιος, σηκώνεται και φεύγει. Στον Πειραιά όμως αυτό είναι αδιανόητο. Γιατί οι Πειραιώτες είναι πολύ δεμένοι με τον τόπο τους, με την κάθε γωνιά του, τον κάθε δρόμο του. Για να σηκωθεί και να φύγει ο Πειραιώτης, κάτι πολύ σοβαρό συμβαίνει. Ή κάτι πολύ σοβαρό εγκυμονείται.
Και αυτό που εγκυμονείται, με τη συνεργασία του κράτους, του Δήμου και των μεγαλοκαρχαριών που έχουν περικυκλώσει την πόλη, φαίνεται ότι τρομάζει τους γηγενείς, τους κανονικούς Πειραιώτες και τους υποχρεώνει να φύγουν.
Εμείς ρωτήσαμε τον κ. Κώστα Ο., από την περιοχή κοντά στον Απόλλωνα, γιατί εγκαταλείπει την πόλη που γεννήθηκε τόσο ο ίδιος όσο και ο πατέρας του και μας είπε: «Αυτό που ζούμε δεν είναι Πειραιάς κι αυτό που περιμένει όσους παραμείνουν δεν θα ταιριάζει σε Πειραιώτες. Φεύγουμε τώρα, γιατί αργότερα, που θα φεύγουν όλοι, θα είναι δύσκολο να βρούμε κάτι που να μας καλύπτει στις γειτονικές περιοχές».
Μας είπε και άλλα που δεν ήθελε να τα γράψουμε. Απλώς κρατήσαμε και σημειώνουμε τη γνώμη του για τον δήμαρχο Πειραιά, για τον οποίο είπε ότι δεν ευθύνεται για τίποτα και δεν μπορούμε να περιμένουμε τίποτα περισσότερο από αυτόν, αφού είναι επισκέπτης στην πόλη, είναι κάτι σαν… μετάθεση στη δουλειά του η παρουσία του στη δημαρχία, οπότε δεν μπορεί να αισθάνεται όπως οι κανονικοί Πειραιώτες, να πονάει το ίδιο την πόλη, να έχει το ίδιο πάθος, την ίδια τρέλα για τον Πειραιά, όπως εκείνοι που γεννήθηκαν και μεγάλωσαν στις γειτονιές του. Κατά συνέπεια, δεν μπορεί να του καταλογίσει κανένας κάτι.
Αν ο δήμαρχος, όμως, είναι ξένο σώμα στον Πειραιά, οι στενοί συνεργάτες του, οι αντιδήμαρχοι, οι σύμβουλοί του γιατί του επιτρέπουν να αλλάζει τη φυσιογνωμία της πόλης και την πληθυσμιακή της υποδομή; Γιατί δεν σταματάνε αυτό το όργιο τσιμεντοποίησης, που προκαλεί ασφυξία στις γειτονιές και εξαφανίζει καθετί που κάνει την πόλη ιδιαίτερη και ανθρώπινη;
Φαίνεται πως η αντίστροφη μέτρηση έχει αρχίσει για τον Πειραιά. Ο Πειραιάς των φτωχών, των βιοπαλαιστών, των τίμιων ανθρώπων, που στήριξαν την ύπαρξή τους σε αρχές και αξίες πατρογονικές, που μεγάλωσαν με υπερηφάνεια και αξιοπρέπεια, που είχαν περίσσευμα ανθρωπιάς, δύναμης, αλτρουισμού και αλληλεγγύης, δεν θα υπάρχει σε λίγο. Οι τίτλοι τέλους της πόλης, όπως την ξέραμε, όπως τη γνωρίσαμε, όπως μας συστήθηκε όταν ανοίξαμε για πρώτη φορά τα μάτια μας στο φως, ήδη έχουν αρχίσει να πέφτουν.
Αυτός ο Πειραιάς προφανώς ενοχλούσε και έπρεπε να αλλάξει. Έπρεπε να μετεξελιχθεί σε ένα απέραντο πολυπληθυσμιακό γκέτο, χωρίς προσωπικότητα, χωρίς φυσιογνωμία, χωρίς άποψη, χωρίς πνοή, χωρίς λεβεντιά.
Σε αυτό το μοντέλο πόλης, που κυριαρχεί το τσιμέντο, το απρόσωπο, πλαδαρό, ευμετάβλητο και πρόθυμο να υποστεί τα πάντα ανθρώπινο δυναμικό, που κυριαρχεί η ολιγαρχία και όλοι προσκυνούν ως μόνο θεό τους το χρήμα, οι Πειραιώτες δεν έχουν θέση. Και όσοι δεν πρόλαβαν να εγκαταλείψουν τον μάταιο τούτο κόσμο, υποχρεώνονται να εγκαταλείψουν την πόλη.
Εάλω ο Πειραιάς. Μόνο που σε αυτήν την άλωση δεν χρειάστηκαν Κερκόπορτες.
Γιατί οι πύλες είχαν ανοίξει από καιρό. Γιατί ο εχθρός ήταν εντός των πυλών, απλώς δεν τον είχαμε πάρει χαμπάρι…
Αλλά και τώρα που τον αναγνωρίσαμε, τι καταλάβαμε;
Φωτο: pexels
