Οι (ακροκεντρώοι) «μισθοφόροι της εξουσίας» ψάχνουν τον επόμενο… εργοδότη τους
Mία από τις περισσότερο ηχηρές αποστροφές που ακούστηκαν από πολιτικό στη χώρα μας τα τελευταία πολλά χρόνια είχε ως… κομιστή τον Νίκο Δένδια.
Στις εργασίες του πρόσφατου Συνεδρίου της Νέας Δημοκρατίας, ο υπουργός Εθνικής Άμυνας, ο οποίος καλλιεργεί μεθοδικά και με συνέπεια το προφίλ του επόμενου, του… βολικού για όλους διαδόχου του Κυριάκου Μητσοτάκη στην ηγεσία της ιστορικής παράταξης της Κεντροδεξιάς, την οποία ίδρυσε ο Κωνσταντίνος Καραμανλής στις απαρχές της Μεταπολίτευσης, πριν από μισό αιώνα, μετεξέλιξε την… ατάκα του Βαγγέλη Μεϊμαράκη περί «περαστικών», μιλώντας για τους «μισθοφόρους» της εξουσίας.
Ο Νίκος Δένδιας, όπως πριν από εκείνον ο μεγάλος ηττημένος της εσωκομματικής μάχης του 2016 για την ηγεσία της Νέας Δημοκρατίας, με το σχεδόν οριακό 48% – 52% από τον Κυριάκο Μητσοτάκη, περιέγραψαν με μελανά χρώματα τους λεγόμενους «ακροκεντρώους». Φιγούρες και προσωπικότητες με ελαστικές συνειδήσεις και ευλύγιστες πολιτικές προτιμήσεις, που προσπερνούν και αδιαφορούν για ιδέες και αξίες, μετακινούμενοι από έναν πολιτικό φορέα σε έναν αντίπαλο, τον οποίο… πολεμούσαν με πάθος πολλές φορές στη μέχρι εκείνη τη στιγμή διαδρομή τους στον δημόσιο βίο, με μοναδικό κίνητρο και οδηγό τον… βιοπορισμό τους, πολιτικό και… επιχειρηματικό.
Αυτοί οι «μισθοφόροι της εξουσίας», προερχόμενοι στη συντριπτική τους πλειοψηφία από το σημιτικό ΠΑΣΟΚ, με το δύσκολο και αποκρουστικό παρελθόν, βρήκαν στέγη τα τελευταία χρόνια στην τρέχουσα εκδοχή της Νέας Δημοκρατίας υπό την ηγεσία του Κυριάκου Μητσοτάκη. Και εξελίχτηκαν σε προσωπική… φρουρά του σημερινού πρωθυπουργού, τον οποίο υπερασπίζονται με πάθος, χωρίς πολλές φορές να υπερασπίζονται, αλλά μάλλον να κατηγορούν τη Νέα Δημοκρατία.
Οι ακροκεντρώοι «μισθοφόροι», διαπιστώνοντας τη μετακίνηση του κοινωνικού εκκρεμούς, τη μετατόπιση των πολιτικών ισορροπιών και τη διαδικασία ριζικής ανασύνθεσης του πολιτικού σκηνικού, που έχει ήδη ξεκινήσει, έχουν με τη σειρά τους ξεκινήσει ήδη την αναζήτηση του επόμενου… εργοδότη τους. Ένα κόμμα υπό τον Γιάννη Στουρνάρα θα αποτελούσε για εκείνους την καλύτερη δυνατή επιλογή, θα μπορούσαν να… βολευτούν με ένα ΠΑΣΟΚ υπό την ηγεσία της Άννας Διαμαντοπούλου ή του… Ανδρέα Λοβέρδου, εφόσον επέστρεφε, ή, ακόμη καλύτερα, ένα «γαλάζιο Ποτάμι» υπό τον Κυριάκο Μητσοτάκη ή ακόμη και μια Νέα Δημοκρατία υπό τον Κυριάκο Μητσοτάκη, που θα αποτελούσε φυσική εξέλιξη και συνέχεια της σημερινής εκδοχής της γαλάζιας παράταξης.
Οι «μισθοφόροι» ακροκεντρώοι θα περιμένουν φυσικά να διαπιστώσουν ποιο θα είναι το καινούριο πολιτικό σκηνικό το οποίο θα διαμορφωθεί στη χώρα, μετά τις επόμενες εκλογές. Μέχρι τότε, ωστόσο, θα φροντίσουν να κάνουν τα… κουμάντα τους και θα περιμένουν να προχωρήσουν στην καλύτερη επιλογή για τους ίδιους και τον… βιοπορισμό τους.
