Ο θυμός του πρωθυπουργού για όσους εισηγούνται «αυτοκτονικές» εκλογές το φθινόπωρο
Προερχόμενος από μια μεγάλη πολιτική οικογένεια αλλά και εδραιώνοντας επί σειρά ετών μια προσωπική πολιτική κυριαρχία στη μεγαλύτερη εκλογική περιφέρειας της Ευρώπης, την τότε ενιαία Β’ Αθηνών, όπου και εκλεγόταν πρώτος βουλευτής από το 2004 μέχρι το 2015, ο Κυριάκος Μητσοτάκης διατηρεί το πλεονέκτημα να διαβάζει ανάμεσα στις γραμμές τις πρωτοβουλίες και τις εισηγήσεις του περιβάλλοντός του.
Τόσο σε επίπεδο στενού επιτελείου συνεργατών στο Μέγαρο Μαξίμου όσο και σε επίπεδο πολιτικών φίλων αλλά και κομματικών στελεχών, που βρίσκονται στο πλευρό του καθ’ όλη τη διάρκεια της επταετούς παραμονής του στην πρωθυπουργία αλλά και της δεκαετούς παρουσίας του στην ηγεσία της Νέας Δημοκρατίας.
Κάτω από αυτό το πρίσμα, εξηγείται ο θυμός του πρωθυπουργού για εκείνους που το τελευταίο διάστημα, με… πείσμα και ένταση, του εισηγούνται να μην παραμείνει συνεπής στη δέσμευσή του προς τον ελληνικό λαό, να εξαντλήσει την τετραετία και να προχωρήσει σε εκλογές την άνοιξη του 2027, αλλά να στήσει κάλπες νωρίτερα, το φθινόπωρο του τρέχοντος έτους, σε μια προσπάθεια να διεκδικήσει ένα καλύτερο εκλογικό αποτέλεσμα.
Η μακρά εμπειρία του Κυριάκου Μητσοτάκη του δείχνει ότι οι εκλογές το φθινόπωρο έχουν «αυτοκτονικό» χαρακτήρα για μια εν ενεργεία κυβέρνηση, πόσω μάλλον για μια κυβέρνηση η οποία έχει συμπληρώσει ήδη επτά χρόνια στη διακυβέρνηση του τόπου, όπως συμβαίνει με τη δική του.
Η κοινωνία διέρχεται κόπωση και απογοήτευση, πολλές φορές είναι οργισμένη και την ελκύει η προοπτική μιας τιμωρητικής ψήφου προς την κυβέρνηση, ακόμη και για… παραδειγματισμό, χωρίς δηλαδή να υπάρχει μια αξιόπιστη εναλλακτική πρόταση διακυβέρνησης από κάποιο από τα κόμματα της αντιπολίτευσης.
Το φθινόπωρο προσφέρεται για τέτοιου είδους τιμωρητικές συμπεριφορές. Έχει προηγηθεί το καλοκαίρι και οι πολίτες έχουν μπροστά τους ένα δύσκολο εξάμηνο, με το φθινόπωρο και τον χειμώνα που ακολουθεί. Ειδικά ο Σεπτέμβριος είναι ο χειρότερος μήνας από πλευράς ψυχολογίας, ενώ συνοδεύεται και από οικονομική… αφαίμαξη για όσες οικογένειες έχουν παιδιά σε σχολική ηλικία.
Αυτό το δύσκολο μωσαϊκό παίρνει τη σκυτάλη από τις καλοκαιρινές διακοπές, που για μια κυβέρνηση η οποία βρίσκεται στην εξουσία επί μία επταετία λειτουργούν ως αφορμή για επώαση της δυσαρέσκειας και περαιτέρω συσσώρευσης της οργής. Με αποτέλεσμα η οργή να εκδηλώνεται στις κάλπες που πλησιάζουν, κάθε φορά που μια τέτοια κυβέρνηση επιλέγει να προχωρήσει στη διεξαγωγή πρόωρων εκλογών.
Ο θυμός του Κυριάκου Μητσοτάκη για τέτοιες εισηγήσεις έχει και μια πρόσθετη αφετηρία. Τη… δυσπιστία για τις προθέσεις όσων εισηγούνται πρόωρες εκλογές το φθινόπωρο του 2026, με τα δεδομένα να οδηγούν σε αποδυνάμωση του σημερινού πρωθυπουργού και στη διαμόρφωση ενός καινούριου πολιτικού σκηνικού, με κυβερνήσεις συνεργασίας αντί για τη σημερινή αυτοδυναμία.
Λες και θέλουν να τον… σπρώξουν στην έξοδο από το Μέγαρο Μαξίμου δηλαδή, με τους περισσότερους, μάλιστα, να μην προέρχονται από τη Νέα Δημοκρατία και την Κεντροδεξιά και, επομένως, να μη δυσκολεύονται να… μετακινηθούν και πάλι, σε κάποια επόμενη πολιτική ηγεμονία.
