Ο ΣΕΒ γίνεται… αντιεξουσιαστής λόγω του ενεργειακού κόστους
Η σχετική ρήση έχει την ιστορική πατρότητά της στα χρόνια που ο Γιώργος Παπανδρέου, τη δεκαετία του 2000, πειραματιζόταν με την ψυχολογία και τα… όρια προοδευτισμού της ελληνικής κοινωνίας, προτού τελικά αναλάβει τα ηνία της διακυβέρνησης του τόπου στις εκλογές του 2009.
Στις εκλογές που έμειναν στη σύγχρονη ιστορία του τόπου ως οι εκλογές του «λεφτά υπάρχουν», από μια άλλη… επική αποστροφή του γιου του ιδρυτή του ΠΑΣΟΚ σε εκείνη την προεκλογική περίοδο.
Η… επίμαχη, ωστόσο, ρήση για την οποία ξεκινήσαμε να θυμόμαστε τον Γιώργο Παπανδρέου αφορούσε την επιθυμία του να είναι «αντιεξουστιαστής» στην εξουσία, να συμπεριφέρεται, δηλαδή, εκτός πλαισίου και αντισυμβατικά. Εκείνος, ο κληρονόμος μιας πανίσχυρης πολιτικής δυναστείας, ηγέτης ενός κόμματος-κινήματος, που, μέχρι τα Μνημόνια, κυβέρνησε τη χώρα περισσότερο από κάθε άλλο στα χρόνια της Μεταπολίτευσης.
Ακόμη και αν… πίστευε αυτά που έλεγε περί «αντιεξουσιαστών» στην εξουσία, ο Γιώργος Παπανδρέου δεν πρόλαβε να τα εφαρμόσει στην πράξη, καθώς το Μνημόνιο που ο ίδιος υπέγραψε στο Καστελλόριζο, τον Απρίλιο του 2010, συρρίκνωσε τον πολιτικό ορίζοντα της αυτοδύναμης κυβέρνησής του αλλά και την ίδια τη θητεία του στην ηγεσία του ΠΑΣΟΚ.
Σήμερα, στη μετα-μνημονιακή Ελλάδα, η οποία προσπαθεί να κλείσει τις μεγάλες πληγές που άφησε εκείνη η εποχή της βίαιης φτωχοποίησης της ελληνικής κοινωνίας αλλά και των μικρομεσαίων επιχειρήσεων, που παραδοσιακά αποτελούν τον πυρήνα και τη ραχοκοκαλιά της ελληνικής οικονομίας, ρόλο… αντιεξουσιαστή διεκδικεί ο ΣΕΒ.
Ο Σύνδεσμος των Βιομηχάνων, δηλαδή, το κατ’ εξοχήν «συστημικό μαγαζί» της χώρας, που διαπιστώνει ότι, με την αδυναμία της κυβέρνησης του Κυριάκου Μητσοτάκη να δώσει αποτελεσματικές λύσεις στο τεράστιο κόστος της ενέργειας για τις επιχειρήσεις, η όποια αναπτυξιακή προοπτική της ελληνικής οικονομίας, όπως την καταγράφουν οι διεθνείς οίκοι αξιολόγησης, έχει σαθρά υπόβαθρα.
Η ηγεσία του Σπύρου Θεοδωρόπουλου στον σημερινό ΣΕΒ καταγράφεται ήδη ως η περισσότερο ενδιαφέρουσα της τελευταίας δεκαετίας, μετά τις προεδρικές θητείες του «διαφορετικού» Δημήτρη Δασκαλόπουλου.
Παρά το αυτονόητο νήμα που τον ενώνει με το σύστημα, και, αναπόφευκτα, με το κυρίαρχο κάθε φορά σύστημα εξουσίας του τόπου, δηλαδή με την εκάστοτε κυβέρνηση, ο πρόεδρος του ΣΕΒ δεν… κρατιέται σε επίπεδο κριτικής, ενώ δεν διστάζει να γίνεται ενοχλητικός και δυσάρεστος κάθε φορά που κρίνει ότι το Μέγαρο Μαξίμου και οι αρμόδιοι υπουργοί της κυβέρνησης του Κυριάκου Μητσοτάκη δεν αντιλαμβάνονται την κρισιμότητα και τον επείγοντα χαρακτήρα συγκεκριμένων παραμέτρων της επικαιρότητας.
Για τον Σπύρο Θεοδωρόπουλο αλλά και συνολικά για τους έλληνες βιομηχάνους και επιχειρηματίες, το ασύλληπτα υψηλό κόστος ενέργειας για τις επιχειρήσεις υπονομεύει τις αναπτυξιακές προοπτικές της ελληνικής οικονομίας και, κατά συνέπεια, τη διασφάλιση της κοινωνικής συνοχής σε μια δύσκολη διεθνή συγκυρία, γεμάτη αβεβαιότητες και ανασφάλειες.
Η ηγεσία του ΣΕΒ βρίσκεται… στα κάγκελα με την αδυναμία πειστικής απάντησης στο ζήτημα του υψηλού κόστους ενέργειας από την πλευρά της κυβέρνησης.
Και όσο περνά ο καιρός, χωρίς να δρομολογούνται ουσιαστικές, χειροπιαστές και μετρήσιμες λύσεις, ο Σπύρος Θεοδωρόπουλος και ο ΣΕΒ φλερτάρουν με την ταυτότητα του… αντιεξουσιαστή. Στην εξουσία πάντα, για να μην ξεχνιόμαστε.
