Με συνταγή Ανδρέα ο Τσίπρας
–Στόχος το συντηρητικό ακροατήριο και οι απογοητευμένοι από τον Μητσοτάκη
–Το παρασκήνιο της επιλογής του ονόματος ΕΛΑΣ
Από πού να ξεκινήσει κανείς… Το κόμμα ΕΛΑΣ, το νέο και αυτόνομο πολιτικό βήμα του Αλέξη Τσίπρα, συνοψίζει, σε επίπεδο εικόνας και… ήχου, τη συνειδητή στρατηγική επιδίωξη του πρώην πρωθυπουργού να σταθεί μπροστά στον καθρέφτη, αντιμέτωπος με τις «ατέλειές» του.
Ο Αλέξης Τσίπρας είχε κατηγορηθεί, μεταξύ άλλων, την περίοδο της διακυβέρνησής του, για ελαστική εθνική συνείδηση. Για… συζητήσιμο πατριωτισμό. Για νοοτροπία και συμπεριφορά στην άσκηση της εξουσίας που δεν είχε… προσομοίωση με την αστική κουλτούρα και τους κανόνες.
Η «δική του Ελ(λ)άς», όπως φαίνεται και από την ηλεκτρονική διεύθυνση που επέλεξε (myelas.gr), έρχεται να απευθυνθεί στα μετριοπαθή και συντηρητικά κοινωνικά ακροατήρια, που δεν έχουν διατελέσει… θαυμαστές του ούτε, φυσικά, ψηφοφόρους του.
Τους υπόλοιπους, όσο πείθει ότι μονάχα εκείνος μπορεί να ηγηθεί αποτελεσματικά του αντι-μητσοτακικού μετώπου, τους έχει… δεδομένους. Έστω κι αν δεν το ομολογούν…
Οι συμβολισμοί
Από τη μικρή Αννούλα, που το 1985 ανέβασε ο Ανδρέας Παπανδρέου στην εξέδρα, στο νεαρό κορίτσι που έδωσε στον Αλέξη Τσίπρα τη διακήρυξη της Ελληνικής Αριστερής Συμπαράταξης.
Ο πρώην πρωθυπουργός δεν έκρυψε ποτέ το… ενδιαφέρον του για τα επικοινωνιακά χαρίσματα του Ανδρέα Παπανδρέου. Ο γεννήτορας της αλλαγής, άλλωστε, έχει κερδίσει αυτοδίκαια τη θέση του στην Ιστορία, ως ο πιο χαρισματικός ηγέτης που πέρασε ποτέ από τον τόπο μας. Θετικά και αρνητικά.
Ο Αλέξης Τσίπρας μελετά επισταμένως τις πετυχημένες συνταγές που ακολουθούσε ο Ανδρέας Παπανδρέου. Και, ως γνωστόν, οι πετυχημένες συνταγές δεν αλλάζουν.
«Καληνύχτα σας… κύριε Μητσοτάκη», θα μπορούσε να πει, αν βρισκόταν σε ακόμη καλύτερη διάθεση.
Το φυσικό πολιτικό ταλέντο του Αλέξη Τσίπρα στην επικοινωνία και στη σκηνική παρουσία δύσκολα μπορεί να το αμφισβητήσει κανείς.
Όσο για τη συνεπή προσπάθειά του να μιμηθεί τον Ανδρέα Παπανδρέου, θα πρέπει να του αναγνωριστεί ότι, εκείνος τουλάχιστον, προσπαθεί να μοιάσει στους… καλύτερους. Η εικόνα του πρώην πρωθυπουργού να υψώνει τη διακήρυξη του νέου κόμματός του, της Ελληνικής Αριστερής Συμπαράταξης, παρέπεμπε ευθέως στον Ανδρέα Παπανδρέου, ο οποίος είχε… ανεμίσει τη διακήρυξη της 3ης του Σεπτέμβρη, στην ίδρυση του ΠΑΣΟΚ, το 1974.
Οι εποχές και οι καταστάσεις αλλάζουν. Οι λαοί… όχι και τόσο. Ο Αλέξης Τσίπρας γνωρίζει τι θέλει η πλατιά κοινωνική πλειοψηφία στην οποία απευθύνεται και την οποία επιχειρεί να γοητεύσει και πάλι.
Από εκεί και πέρα… οποιαδήποτε ομοιότητα με πρόσωπα, καταστάσεις ή γεγονότα είναι εντελώς συμπτωματική.
Με το βλέμμα σε εκείνους που τον… φοβούνται
Μια κρίσιμη στρατηγική παράμετρος, η επιδίωξη της οποίας καθορίζει τις κινήσεις και τη ρητορική του Αλέξη Τσίπρα, με την ίδρυση του νέου και αυτόνομου κόμματός του, της Ελληνικής Αριστερής Συμπαράταξης, αφορά τα περισσότερο συντηρητικά ακροατήρια της ελληνικής κοινωνίας.
Η «δική του Ελλάδα», όπως την παρουσίασε ο πρώην πρωθυπουργός, αποσκοπεί στο να μην τρομάξει τους λεγόμενους «νοικοκυραίους», να τους προσφέρει μια αξιόπιστη εναλλακτική λύση διακυβέρνησης και να αποδείξει στην πράξη ότι… έπαθε και έμαθε, ότι διδάχθηκε από τα λάθη και τις αστοχίες της περιόδου διακυβέρνησης του τόπου από το 2015 μέχρι το 2019, αλλά και στη συνέχεια, ως αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης, μέχρι το… κάζο του 2023, καθώς δεν αξιοποίησε την εμπιστοσύνη του σχεδόν 32% της ελληνικής κοινωνίας, στις εκλογές που ηττήθηκε από τον Κυριάκο Μητσοτάκη και παρέδωσε τα κλειδιά της εξουσίας.
Ο Αλέξης Τσίπρας γνωρίζει ότι, εφόσον καταφέρει να συνομιλήσει με τις συγκεκριμένες κοινωνικές ομάδες και τα εκλογικά ακροατήρια που συνθέτουν, θα ενισχύσει ουσιαστικά και ποιοτικά τις πιθανότητές του να διεκδικήσει την εξουσία, αξιοποιώντας τη ραγδαία και πολλαπλασιαζόμενη φθορά του σημερινού πρωθυπουργού.
Προφανώς, θεωρεί ότι, την ίδια στιγμή, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, εύκολα ή δύσκολα, θα καταφέρει να ξαναφέρει στην κάλπη τον πυρήνα των κεντροαριστερών ψηφοφόρων που τον οδήγησαν στην εξουσία του 2015, εκφράζοντας το αντι-μητσοτακικό μέτωπο που διαμορφώνεται στην ελληνική κοινωνία.
Φυτώριο στελεχών, όπως η… Μπαρτσελόνα
Ο Αλέξης Τσίπρας ανήκει στους πολιτικούς που έχουν ειλικρινή σχέση με το ποδόσφαιρο και δεν παρουσιάζονται ως φίλαθλοι για λόγους… ντεκόρ επικοινωνιακών στοχεύσεων.
Ο πρώην πρωθυπουργός… παίζει μπάλα για το νέο κόμμα του με συνεχείς επικλήσεις στην Μπαρτσελόνα, και το παράδειγμα κάθε άλλο παρά τυχαίο είναι. Η ιστορική ομάδα της Βαρκελώνης βρέθηκε διαχρονικά απέναντι στο σύστημα στην Ισπανία, εκφράζοντας τους μη προνομιούχους, εκείνους που αναζητούσαν ίσες ευκαιρίες.
Ταυτόχρονα, από την εποχή του Γιόχαν Κρόιφ και αργότερα του Πεπ Γκουαρντιόλα, ήταν ένας σύλλογος που έδωσε έμφαση στα φυτώρια και στις ακαδημίες του, αναδεικνύοντας νέα ταλέντα, αντί να τα αγοράζει από άλλες ομάδες.
Στο περιθώριο της ραγδαίας και ριζικής αλλαγής δεδομένων στον πολιτικό χώρο της Κεντροαριστεράς, μετά την επιστροφή του Αλέξη Τσίπρα στην… αρένα, είναι αξιοσημείωτες οι περιπτώσεις άλλοτε πολιτικών φίλων και… κολλητών του, που σήμερα επιλέγουν να σταθούν απέναντί του.
Αυτό συμβαίνει επειδή ο πρώην πρωθυπουργός δείχνει να έχει μάθει από τα λάθη του. Και να παρκάρει στο περιθώριο τους… αχάριστους, που ο ίδιος ανέδειξε στην κεντρική πολιτική από… ασημαντότητες, οι οποίοι στη συνέχεια δεν έδειξαν κανέναν δισταγμό στο να τον… πουλήσουν.
