Η Μαρία Καρυστιανού κυριαρχεί στην αντισυστημική ψήφο
Το πολιτικό σκηνικό σε Ελλάδα και Κύπρο μοιάζει αυτήν τη στιγμή με ένα ηφαίστειο που βράζει, με την παραδοσιακή κομματική γεωγραφία να δέχεται ισχυρούς κλυδωνισμούς από ένα διογκούμενο κύμα αντισυστημικής ψήφου.
Η συγκυρία είναι πυκνή και οι συμπτώσεις κάθε άλλο παρά τυχαίες. Ενώ οι κύπριοι πολίτες προσέρχονται σήμερα στις κάλπες των βουλευτικών εκλογών, στέλνοντας ένα ηχηρό μήνυμα, με τα αντισυστημικά κόμματα να αγγίζουν ή και να ξεπερνούν το εντυπωσιακό 25%, στην Ελλάδα, η δυναμική της Μαρίας Καρυστιανού αρχίζει να προσλαμβάνει χαρακτηριστικά ενός άτυπου αλλά πανίσχυρου πολιτικού ρεύματος, το οποίο βρίσκει το επίκεντρό του στη Βόρεια Ελλάδα.
Η πρόσφατη παρουσία της στη Θεσσαλονίκη, στο πλαίσιο της παρουσίασης του κόμματός της, λειτούργησε ως καταλύτης, αποκαλύπτοντας μια βαθύτερη κοινωνική ανάγκη που ξεπερνά τις παραδοσιακές διαχωριστικές γραμμές της Αριστεράς και της Δεξιάς. Η Καρυστιανού δεν αντιμετωπίζεται από το κοινό ως άλλη μια επαγγελματίας της πολιτικής, αλλά ως το σύμβολο μιας πληγωμένης κοινωνίας που ζητά δικαιοσύνη και κάθαρση, απέναντι σε ένα σύστημα που φαντάζει απροσπέλαστο και προστατευμένο πίσω από θεσμικές ασυλίες. Αυτή η αυθεντικότητα είναι που της επιτρέπει να φλερτάρει με υψηλά εκλογικά ποσοστά, καθώς η ρητορική της δεν βασίζεται σε ξύλινο πολιτικό λόγο, αλλά σε ένα βιωματικό, βαθιά συναισθηματικό αίτημα για αξιοπρέπεια.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Η Βόρεια Ελλάδα, και ειδικότερα η Μακεδονία, αποδεικνύεται για ακόμα μία φορά ο προνομιακός χώρος όπου επωάζονται και φουντώνουν οι αντισυστημικές τάσεις. Ιστορικά, η περιοχή αυτή αντιδρά πιο έντονα και πιο άμεσα στις κρίσεις θεσμών και εμπιστοσύνης, νιώθοντας συχνά αποκομμένη από τα κέντρα λήψης αποφάσεων της Αθήνας. Στην περίπτωση της Καρυστιανού, η θερμή υποδοχή στη Θεσσαλονίκη έδειξε ότι το ακροατήριό της δεν αποτελείται απλώς από διαμαρτυρόμενους ψηφοφόρους αλλά από πολίτες –με κάποιες γραφικότητες μεταξύ αυτών– που αναζητούν ένα πρόσωπο για να εκφράσει την οργή τους. Η αντισυστημική ψήφος εδώ δεν είναι τυφλή καταστροφή αλλά μια κραυγή για αλλαγή των κανόνων του παιχνιδιού.
Η παράλληλη εκλογική συμπεριφορά στην Κύπρο λειτουργεί ως ένας καθρέφτης των όσων συμβαίνουν στον ελλαδικό χώρο. Το γεγονός ότι ένα στα τέσσερα ψηφοδέλτια στην Κύπρο κατευθύνεται εκτός των παραδοσιακών κομματικών σχηματισμών μαρτυρά μια καθολική κρίση αντιπροσώπευσης στον Ελληνισμό. Οι πολίτες έχουν κουραστεί από τις υποσχέσεις, τη διαφθορά και την αίσθηση ότι η δικαιοσύνη κινείται με δύο ταχύτητες. Αυτό το κοινό αίσθημα αδιεξόδου τροφοδοτεί τη δυναμική προσώπων όπως η Καρυστιανού, η οποία, σύμφωνα με τους δημοσκόπους, μπορεί να καταφέρει να κεφαλαιοποιήσει τη γενικευμένη απογοήτευση.
Το μεγάλο στοίχημα για την ίδια και το κόμμα της είναι αν αυτή η ορμή της Βόρειας Ελλάδας μπορεί να μετατραπεί σε ένα σταθερό, πανελλαδικό ρεύμα, με διάρκεια. Όταν οι παραδοσιακοί θεσμοί αδυνατούν να προσφέρουν δικαίωση, η κοινωνία αναζητά τους δικούς της ηγέτες στα πρόσωπα εκείνων που πόνεσαν και άντεξαν, μετατρέποντας το προσωπικό δράμα σε συλλογικό πολιτικό αίτημα.
