Μ. Κομνήνακα στο “Π”: Ψηφίζεις ΚΚΕ… μένει ΚΚΕ
Της
ΜΑΡΙΑΣ ΚΟΜΝΗΝΑΚΑ
Βουλευτού ΚΚΕ Λέσβου
Τους τελευταίους μήνες βλέπουμε έντονες διεργασίες στο αστικό πολιτικό σύστημα, καθώς και τη συνολική προσπάθεια αναμόρφωσής του. Η δυσαρέσκεια απέναντι στην κυβέρνηση Μητσοτάκη και η φθορά που καταγράφει είναι μεγάλη. Γι’ αυτό δοκιμάζονται διάφορα σενάρια και σχήματα, προκειμένου η δυσαρέσκεια αυτή να εγκλωβιστεί σε ανώδυνα κανάλια, που δεν θα αμφισβητούν τους στρατηγικούς σχεδιασμούς του κεφαλαίου και του αστικού κράτους. Προς αυτόν τον σκοπό, ιδρύονται κόμματα, αναμορφώνονται άλλα, σηκώνονται από τον πάγκο και επιλέγονται δυνάμεις όπως το κόμμα Τσίπρα, που αβαντάρεται από την κυβέρνηση και άλλα επιτελεία του συστήματος…
Στο πολιτικό σκηνικό έχει διαμορφωθεί μια κατάσταση κινούμενης άμμου, με τον αριθμό των ανεξάρτητων βουλευτών να προσεγγίζει τους 50!
Η κατάσταση στον ΣΥΡΙΖΑ διαμορφώνεται ως «ο τελευταίος να κλείσει την πόρτα», με την Κοινοβουλευτική του Ομάδα να συνεδριάζει με επτά βουλευτές. Πρόκειται για την Κοινοβουλευτική Ομάδα που προέκυψε από τις βουλευτικές εκλογές του 2023, με πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ τον Αλ. Τσίπρα. Το αναφέρουμε γιατί αυτό αποσιωπάται, στο πλαίσιο του… rebranding Τσίπρα.
Ο πολιτικός και ιδεολογικός εκφυλισμός του ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι τυχαίος. Προκύπτει από την ίδια την πολιτική του ταυτότητα, από τη στάση του ως κυβέρνηση και αντιπολίτευση. Προκύπτει από το γεγονός ότι καλλιέργησε ψεύτικες ελπίδες για να κλέψει τη λαϊκή δυσαρέσκεια, αναδείχθηκε σε κυβέρνηση και υλοποίησε στο ακέραιο την αντιλαϊκή πολιτική, τα Μνημόνια, τις δεσμεύσεις σε ΝΑΤΟ, ΗΠΑ, Ισραήλ και στους εγχώριους ομίλους. Σε αυτό το πολιτικό πλαίσιο εκδηλώνονται και οι ατομικοί τυχοδιωκτισμοί δίχως τέλος, σε συνέχεια όλων των προηγούμενων. Τι να πρωτοθυμηθεί κανείς; Έχουν συμβεί σχεδόν τα πάντα. Από το χρίσμα Τσίπρα και Πολάκη στον Κασσελάκη έως τα σημερινά, απίθανα αλισβερίσια μπροστά στα μάτια όλων για την καρέκλα και τα προνόμια του βουλευτή… Στην όλο και πιο προσωποπαγή συγκρότηση του ΣΥΡΙΖΑ και των κομμάτων-θραυσμάτων που προέκυψαν από τον ΣΥΡΙΖΑ, η πυξίδα έτεινε σταθερά στον μεσσιανισμό, σε αρχές που ουδέποτε είχαν και ουδέποτε θα αποκτήσουν σχέση με την πραγματική πρόοδο.
Την ίδια στιγμή, στο ΠΑΣΟΚ, στελέχη του μιλάνε για ενδεχόμενο συγκυβέρνησης με τη ΝΔ (για το ίδιο ενδεχόμενο μιλάνε και στελέχη της ΝΔ), κάτι, άλλωστε, που ήδη συμβαίνει, όπως δείχνουν τα παραδείγματα σε δήμους, περιφέρειες αλλά και στην αμαρτωλή ηγεσία της ΓΣΕΕ. Επίσης, στο ΠΑΣΟΚ έχουν βρει στέγη βουλευτές εκλεγμένοι με τον ΣΥΡΙΖΑ του Τσίπρα.
Αντίστοιχα, η ΝΔ είχε εκλέξει 158 βουλευτές το 2023, μετά διέγραψε κάποιους, πήρε κάποιους άλλους, μετά ξαναδιέγραψε και πλέον έχει 156. Μάλιστα, είναι σε αναμονή της δημιουργίας του κόμματος Σαμαρά, με ό,τι αυτό σημαίνει για πιθανές περαιτέρω ανακατατάξεις.
Στον αντίποδα όλων των παραπάνω είναι το ΚΚΕ. Η μόνη Κοινοβουλευτική Ομάδα που υπάρχει στη Βουλή ατόφια από τις προηγούμενες εκλογές είναι αυτή του ΚΚΕ, επιβεβαιώνοντας πως η ψήφος στο ΚΚΕ μένει στο ΚΚΕ, δεν μεταλλάσσεται, δεν μπαίνει σε παζάρια.
Αυτή η διαφορά του ΚΚΕ με τα κόμματα του συστήματος δεν είναι, προφανώς, συγκυριακή ούτε τυχαία. Προκύπτει από το γεγονός ότι το ΚΚΕ προτείνει στον λαό το μοναδικό εναλλακτικό και ριζικά διαφορετικό σχέδιο για την ελληνική κοινωνία και δίνει απάντηση σε όλα τα φλέγοντα προβλήματα των εργαζομένων, του λαού και της νεολαίας, από τη σκοπιά της νέας κοινωνίας, του σοσιαλισμού. Γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο, επειδή το ΚΚΕ έχει πρόταση και πρόγραμμα που μας βγάζει από τα σημερινά αδιέξοδα, επειδή δεν έχει δεσμεύσεις και εξαρτήσεις από το σύστημα, γι’ αυτό μπορεί και σήμερα να είναι μπροστά στους αγώνες, επικεφαλής μιας μαχητικής εργατικής λαϊκής αντιπολίτευσης, βράχος και φάρος για τα συμφέροντα του εργαζόμενου λαού.
Αντίστοιχα, τα αλισβερίσια ανάμεσα στα κόμματα του συστήματος δεν προκύπτουν σε κενό αέρος αλλά στη βάση των μεγάλων προγραμματικών τους συγκλίσεων, των κοινών δεσμεύσεων που μοιράζονται. Είναι αυτές που ομολογεί το κόμμα Τσίπρα, όπως, π.χ., ότι οι συμμαχίες με τις ΗΠΑ και το Ισραήλ είναι «εθνικά συμφέρουσες» ή ότι πρέπει να τηρείται «με θρησκευτική ευλάβεια το σύμφωνο σταθερότητας της ΕΕ»! Αυτό το κοινό πλαίσιο που μοιράζονται τα κόμματα του συστήματος αποκαλύπτεται και από τους καβγάδες για τα «κοστολογημένα προγράμματα», αφού όλοι τους «κοστολογούν» με την ίδια μεζούρα, που βγάζει τον λαό πάντα χαμένο και το κεφάλαιο πάντα κερδισμένο.
Αυτοί οι δύο δρόμοι συγκρούονται καθημερινά και στις εκλογές. Από τη μία ο δρόμος της αντιλαϊκής σταθερότητας, που υπηρετούν όλα τα κόμματα του συστήματος και φέρνει αστάθεια στον λαό, και από την άλλη ο δρόμος της ανατροπής του συστήματος της φτώχειας και των πολέμων, που προτείνει και παλεύει το ΚΚΕ. Γι’ αυτό και η ενίσχυση του ΚΚΕ θα αποτελεί κέρδος για τον λαό, απέναντι στη δεδομένη, αντιλαϊκή επίθεση του επόμενου διαστήματος, στο ακόμα πιο εχθρικό προς τις ανάγκες του κράτος.
