Κάτω τα χέρια από τη Σχολή Δοκίμων!
Επειδή δεν έχουμε πια εμπιστοσύνη σε τίποτα και σε κανέναν σε αυτήν τη χώρα, και ως εκ τούτου έχουμε γίνει καχύποπτοι, το καθετί που ακούγεται το φιλτράρουμε δύο και τρεις φορές, για να δούμε τη σκοπιμότητά του αλλά και τους λόγους για τους οποίους διαδίδεται.
Τελευταία, λοιπόν, εν μέσω καλοκαιριού, με τα αντανακλαστικά της κοινωνίας να είναι σε ύφεση λόγω των διακοπών και της θερινής ραστώνης, είδαμε να συζητείται ή μάλλον να επανέρχεται στην επιφάνεια ένα θέμα που… καίει τους Πειραιώτες και, παρά τις διαβεβαιώσεις των κατά καιρούς αρμοδίων, πολιτικών και αυτοδιοικητικών, εξακολουθεί να ακούγεται. Μιλάμε για τη μεταφορά της Σχολής Δοκίμων από τον ιστορικό χώρο της στην άκρη του λιμανιού, όπου βρίσκεται σήμερα, σε άλλο σημείο, ενδεχομένως και εκτός Πειραιά.
Τόσο η εποχή που επιλέχθηκε για να ανακινηθεί το θέμα όσο και η επαναφορά του στην επικαιρότητα σίγουρα προβληματίζουν. Γιατί όταν ένα θέμα υποτίθεται ότι έχει λήξει οριστικά και υπάρχουν επίσημες διαβεβαιώσεις από κυβερνητικούς και μη παράγοντες ότι δεν πρόκειται να αλλάξει τίποτα σε ό,τι αφορά τη Σχολή, και ξαφνικά μέσα στο κατακαλόκαιρο αρχίζουν και πάλι οι συζητήσεις, κάτι δεν πάει καλά. Κάποιοι θέλουν να μας πιάσουν στον ύπνο, να μας φέρουν προ τετελεσμένων, να μας παγιδεύσουν ή να μας… τσεκάρουν. Να δουν, δηλαδή, ποιες θα είναι οι αντιδράσεις σε περίπτωση που ξανανοίξει επίσημα το θέμα…
Βέβαια, τίποτα δεν είναι αποσπασματικό και τυχαίο. Όλα παίζουν τον ρόλο τους, όλα έχουν τη σημασία τους. Γι’ αυτό, το γεγονός ότι, μετά από μια περίοδο σιωπής, το θέμα της μεταφοράς της Σχολής μπαίνει και πάλι στο… κάδρο δεν προκαλεί μόνο προβληματισμό αλλά και ανησυχία.
Γιατί η Σχολή Δοκίμων δεν είναι απλώς ένα οποιοδήποτε ΑΕΙ. Έχει κι άλλα ο Πειραιάς, σημαντικά και μεγάλα. Δεν είναι μόνο το πρώτο ανώτατο εκπαιδευτικό ίδρυμα που λειτούργησε στην πόλη. Η Σχολή Δοκίμων είναι κομμάτι της ιστορίας του Πειραιά, εκφράζει τον δεσμό της φυλής μας με τη θάλασσα, την αρχέγονη μυστηριακή σύνδεση του Ελληνισμού με το υγρό στοιχείο, και γι’ αυτό… βαπτίζει τους μαθητές της, τους αυριανούς ηγήτορες του Πολεμικού μας Ναυτικού –του μοναδικού στον κόσμο Ναυτικού που δεν υπεστάλη η σημαία από πολεμικό του πλοίο–, στη θάλασσα του μεγαλύτερου λιμανιού της πατρίδας μας, στη θάλασσα του Πειραιά.
Η Σχολή Δοκίμων, πέρα από τον συμβολισμό της, αποτελεί σημαντικό τοπόσημο για την πόλη, σημείο αναφοράς, προσδιορισμό και προορισμό. Στο εξαιρετικό νεοκλασικό της κτίριο, που είναι δωρεά του Παντελή Βασσάνη και λειτουργεί από το 1905, δηλαδή για 120 συνεχόμενα χρόνια, έχουν φοιτήσει ήρωες των Βαλκανικών Πολέμων, προσωπικότητες που διακρίθηκαν στην πολιτική και στην οικονομική ζωή της χώρας, θεμελιώθηκαν ιστορικά γεγονότα, που σηματοδότησαν τη πορεία του έθνους κ.λπ. Η Σχολή ήταν πάντα και θα είναι μια κιβωτός γνώσεων και ιστορικών στοιχείων, που προκαλεί θαυμασμό και δέος.
Ακόμα και ο χώρος στον οποίο βρίσκεται έχει από την αρχαιότητα εκτιμηθεί ότι είναι το καλύτερο σημείο σύνδεσης που… ακουμπάει η Αττική με τη θάλασσα. Εκεί επιλέχθηκε να ταφεί, σύμφωνα με την παράδοση, ο νικητής της Ναυμαχίας της Σαλαμίνας, ο Θεμιστοκλής.
Δεν είναι, βέβαια, σίγουρο ότι το αρχαίο ταφικό μνημείο που είναι στους πρόποδες της ακτής, όπου καταλήγει η έκταση που καταλαμβάνει η Σχολή, ανήκει στον Θεμιστοκλή, αλλά η παράδοση αυτό λέει. Και από πολλούς αρχαιολόγους θεωρείται πιθανό. Γιατί πουθενά αλλού δεν έχει βρεθεί ο τάφος του…
Ασχέτως απ’ όλα αυτά, όμως, η Σχολή Δοκίμων, πέρα από την ιστορία και τη σημασία της για τη χώρα και την πόλη, έχει δεθεί με τον Πειραιά. Όποιος ακούει Σχολή Δοκίμων αμέσως μεταφέρεται νοερά στον Πειραιά, είναι δεμένη, σμιλεμένη με την πόλη, δεν μπορεί να διαχωριστεί, να αποκοπεί από αυτή. Η ιστορία, η παράδοση, οι θρύλοι έχουν δέσει άρρηκτα τη Σχολή με τον Πειραιά, είναι κομμάτι του, σαρξ εκ της σαρκός του.
Είτε το θέλουν κάποιοι είτε όχι, η Σχολή Δοκίμων είναι κάτι σαν «Ακρόπολη» του Πειραιά. Και δεν μπορεί να διανοηθεί κανένας ότι υπάρχει περίπτωση να φύγει. Και γιατί να φύγει; Για να αναδειχθεί ο χώρος τουριστικά; Για να εισπράττουν οι συνήθεις μεγαλόσχημοι και άλλα σε βάρος της ζωής μας και της ιστορίας μας;
Έχει διανοηθεί κανένας να πάει στην Ακρόπολη και να ανοίξει μαγαζιά, να κάνει εκδηλώσεις για τους τουρίστες κ.λπ.;
Όχι βέβαια, γιατί σε απόσταση χιλιομέτρων απαγορεύεται. Ο χώρος είναι ιερός.
Το ίδιο ιερός και αδιαπραγμάτευτος είναι και ο χώρος της Σχολής Δοκίμων για τους Πειραιώτες.
Γι’ αυτό, πριν ξαναπάρει έκταση το θέμα, ας πάρουν θέση όλοι οι παράγοντες της πόλης, βουλευτές, δημοτική αρχή, επιμελητήρια, σύλλογοι, πολιτικές κινήσεις κ.λπ., και ας διατρανώσουν την αντίθεσή τους σε κάθε σκέψη για μεταφορά της Σχολής και… αξιοποίηση του χώρου της. Γιατί έτσι ξεκινάνε όλα και στο τέλος γίνονται οικόπεδα.
Μπορεί τα πολιτικά και τα οικονομικά συμφέροντα να ταυτίζονται, αλλά με τα πολιτιστικά και τα κοινωνικά δεν πρόκειται να ταυτιστούν ποτέ. Ο πολιτισμός και η κοινωνία έχουν δική τους ρότα, η οποία απέχει παρασάγγας από τις επιδιώξεις τους.
Ας το γνωρίζουν αυτό εκείνοι που έχουν βάλει στο στόχαστρο τη Σχολή Δοκίμων, ως έννοια και ως χώρο, και ας ανακρούσουν πρύμναν.
Η Σχολή είναι η «Ακρόπολη» του Πειραιά. Και, ως εκ τούτου, δεν πωλείται, δεν εκχωρείται, δεν παραχωρείται, δεν… οικοπεδοποιείται. Τελεία και παύλα.
ΤΟ ΠΑΡΟΝ
Φωτο: (ΓΡ. ΤΥΠΟΥ ΓΕΝ / EUROKINISSI)
