Η κοινωνία αναστενάζει και οι τράπεζες πλουτίζουν
Τα οικονομικά αποτελέσματα των τραπεζών για τον περασμένο χρόνο είναι ήδη γνωστά, έχουν συζητηθεί και έχουν αναλυθεί. Υπερκέρδη σε μια χειμαζόμενη κοινωνία και με έναν κόσμο που στην πλειοψηφία του δεν έχει μαντίλι να κλάψει.
Μόλις πριν από λίγες μέρες ανακοινώθηκε ότι, με βάση αυτές τις αποδόσεις, οι τράπεζες θα μοιράσουν μερίσματα στους μετόχους τους και μπόνους στα στελέχη τους ύψους 2,8 δισ. ευρώ.
Λεφτά τους είναι και καλά κάνουν και τα μοιράζουν. Το θέμα, όμως, είναι άλλο.
Όταν, πριν από δέκα περίπου χρόνια, είχαμε οικονομική κατάρρευση, capital controls, Μνημόνια κ.λπ., οι τράπεζες ήταν υπό το μηδέν και κινδύνευαν να βαρέσουν κανόνι. Τότε, ολόκληρο το ευρωπαϊκό σύστημα και φυσικά οι κυβερνήσεις μέχρι σήμερα αποδύθηκαν σε έναν αγώνα για να σωθούν οι τράπεζες. Και όχι απλά σώθηκαν, αλλά έχουν και υπερκέρδη.
Το ερώτημα είναι: Αφού οι υψηλά ιστάμενοι έχουν τη συνταγή για να… ζωντανέψουν τους πεθαμένους, που λέει ο λόγος, γιατί δεν την εφάρμοσαν για να ζωντανέψουν την κοινωνία, που από τότε δεν έχει σηκώσει κεφάλι;
Η απάντηση είναι απλή. Οι τράπεζες ζωντάνεψαν, στάθηκαν στα πόδια τους και ανέβηκαν στο υψηλότερο σκαλοπάτι πατώντας στον κόσμο, πίνοντας κυριολεκτικά το αίμα της κοινωνίας και ακολουθώντας την πιο ανάλγητη, βάναυση και απάνθρωπη οικονομική πολιτική εναντίον των οφειλετών.
Ξεπούλησαν τα «κόκκινα δάνεια» αντί πινακίου φακής, αφού πρώτα τα πληρώθηκαν τρεις φορές με τις ανακεφαλαιοποιήσεις, χωρίς να παραδώσουν στο κράτος, που τους τα πλήρωσε, τα περιουσιακά στοιχεία που είχαν ως εγγύηση για τα δάνεια αυτά, και μετά έβγαλαν τον κόσμο στον δρόμο και τα πούλησαν στους πλειστηριασμούς.
Στη συνέχεια, τα funds εκβίαζαν ασύδοτα τον κόσμο με την κάλυψη του κράτους και του δημιουργούσαν χρέη που δεν είχε, ενώ το… γαϊτανάκι της συμφοράς συνεχίζεται.
Παράλληλα, οι τράπεζες αντί να γίνουν βραχίονας ανάπτυξης της οικονομίας, χρηματοδοτώντας επιχειρήσεις για να προκόψουν και επαγγελματίες για να εξελιχθούν, και να έχουν κέρδη από την πρόοδο όλων αυτών, έχουν εστιάσει την κερδοφορία τους στα τέλη που επιβάλλουν στις διάφορες τραπεζικές συναλλαγές, τα οποία είναι υποχρεωτικά για τον κόσμο, αφού όλοι είμαστε αναγκασμένοι να έχουμε τραπεζικό λογαριασμό και κάρτα. Και πώς να μην είμαστε, αφού εκεί μπαίνουν μισθοί, συντάξεις, επιδόματα κ.λπ. και επιπλέον είναι υποχρεωτικές οι συναλλαγές με πλαστικό χρήμα. Λίγες συναλλαγές γίνονται πλέον με μετρητά, τα οποία σε λίγα χρόνια θα καταργηθούν εντελώς.
Όταν, λοιπόν, οι τράπεζες έχουν το πορτοφόλι μας, μπαίνοντας σε αυτό όποτε θέλουν, μας επιβάλλουν όσα τέλη θέλουν και τα κρατούν πρώτες απ’ όλους, όταν, δηλαδή, έχουν σίγουρα λεφτά κάθε χρόνο, γιατί να δώσουν δάνεια, που έχουν και το ρίσκο να μην πληρωθούν; Αντίθετα, αντί να δίνουν δάνεια, επένδυαν τα χρήματα που συγκέντρωναν από τον κόσμο μέσω τελών και χρεώσεων και έτσι δημιούργησαν υπερκέρδη.
Όλα στην πλάτη του λαού, εκείνος είναι που τα πληρώνει όλα με τόκο και επιτόκιο, γι’ αυτό και δεν μπορεί να σηκώσει κεφάλι.
Και τώρα θα μοιραστούν τα υπερκέρδη τους. Όλα για την πάρτη τους. Για τον κόσμο τίποτα.
Τουλάχιστον, κάποιες εταιρείες, κάποια ιδρύματα κάνουν κάποια πράγματα, νοσοκομεία, σχολεία, πολιτιστικά κέντρα κ.λπ. Οι τράπεζες τίποτα. Όλα για τις ίδιες. Για να βγαίνουν μετά να… κοκορεύονται ότι έχουν υψηλή κερδοφορία και να μοιράζονται τα στελέχη τους τα χρυσοφόρα μπόνους.
Την ώρα που έχουν ρημάξει τον κόσμο και δεν του έχουν αφήσει τίποτα. Τα έχουν πάρει όλα.
Αλλά βρίσκουν και τα κάνουν. Αν υπήρχε σοβαρό κράτος, με σοβαρή δικαιοσύνη και θεσμούς που να λειτουργούν, η κατάσταση θα ήταν διαφορετική. Επειδή, όμως, δεν υπάρχει τίποτα όρθιο, ο κόσμος περνάει αυτά που περνάει.
Και δεν φαίνεται να έχει άκρη αυτό το τούνελ στο οποίο μας έχωσαν. Δυστυχώς…
