Η ένταση για τα Προσφυγικά
Η πρόσφατη ένταση στο Δημοτικό Συμβούλιο της Αθήνας θα μπορούσε να είναι απλώς άλλη μια δύσκολη στιγμή στην τοπική αυτοδιοίκηση, αν δεν επιστρατευόταν ως το βασικό υλικό για την κατασκευή ενός αφηγήματος που μυρίζει «νόμο και τάξη» από τα παλιά.
Το περιστατικό με τη σύντομη διακοπή της συνεδρίασης από ακτιβιστές για τα Προσφυγικά της λεωφόρου Αλεξάνδρας, μετατράπηκε γρήγορα από την Ελένη Παπαδοπούλου σε μια συνολική επίθεση κατά του Χάρη Δούκα, με κατηγορίες για «καρικατούρα» θεσμού και «ανοχή στους μπάχαλους».
Η πραγματικότητα, βέβαια, είναι πολύ λιγότερο τρομακτική από τα βίντεο και τα Δελτία Τύπου που πλημμύρισαν το διαδίκτυο. Η παρουσία πολιτών και εκπροσώπων ομάδων που ζουν στα Προσφυγικά σε μια δημόσια συνεδρίαση δεν είναι «πρόσκληση στο χάος», αλλά ο πυρήνας της δημοκρατικής λειτουργίας. Το γεγονός ότι μια ομάδα γυναικών εισήλθε στον χώρο φωνάζοντας συνθήματα αποτελεί μια συμβολική παρέμβαση από αυτές που ο δυτικός πολιτισμός έχει μάθει να ανέχεται –και να διαχειρίζεται–, χωρίς να καταφεύγει σε υστερίες περί «ασφάλειας των συμβούλων».
Το πρόβλημα, όμως, με τη ρητορική της κ. Παπαδοπούλου δεν εξαντλείται στην υπερβολή. Η προσπάθειά της να συνδέσει τη δημοτική αρχή με «ύποπτες συνεννοήσεις» και η επιμονή της στη δαιμονοποίηση όσων δραστηριοποιούνται στα Προσφυγικά φανερώνει μια βαθύτερη πολιτική αντίληψη. Όταν ο δημόσιος λόγος κάποιου διολισθαίνει σε αναφορές για το αν «τον άλλον τον λένε Μοχάμεντ» ή σε γενικεύσεις περί «πακιστανικών» καταστημάτων, όπως έχει κάνει στο παρελθόν η δημοτική σύμβουλος, τότε η συζήτηση παύει να είναι πολιτική και αρχίζει να φλερτάρει επικίνδυνα με την ακροδεξιά ατζέντα.
Η Αθήνα είναι μια πόλη ζωντανή και σύνθετη, όχι ένα αποστειρωμένο σκηνικό. Η διαχείριση ζητημάτων με έντονο ιστορικό και κοινωνικό φορτίο, όπως τα Προσφυγικά, απαιτεί ψυχραιμία και διάλογο, όχι κραυγές και εργαλειοποίηση του φόβου. Στο τέλος της ημέρας, η ποιότητα της δημοκρατίας μας κρίνεται από το αν αντέχει τη φωνή της κοινωνίας, ακόμη και όταν αυτή δεν ακολουθεί το πρωτόκολλο, και όχι από το πόσο γρήγορα θα σπεύσουμε να καταγγείλουμε την ανομία για λίγα λεπτά δημοσιότητας.
