H δικαίωση που ακόμα δεν ήρθε…
Γιορτάσαμε και φέτος, όπως κάθε χρόνο, την επέτειο της εξέγερσης του Πολυτεχνείου, που σηματοδότησε την πτώση της δικτατορίας των συνταγματαρχών και την επαναφορά της χώρας στην πολιτική ορθότητα και στη Δημοκρατία. Τώρα, το αν έχουμε πολιτική ορθότητα στην Ελλάδα και αν έχουμε κανονική Δημοκρατία, και όχι στα χαρτιά, είναι άλλο ζήτημα, που σηκώνει πολλή συζήτηση.
Η συμμετοχή, πάντως, του κόσμου στις εκδηλώσεις, ο παλμός και η αποφασιστικότητα δείχνουν ότι το Πολυτεχνείο ζει, το νόημα του αγώνα εναντίον της αυθαιρεσίας και της καταπίεσης υπάρχει και το φρόνημα του λαού μένει ακόμα ισχυρό και αναλλοίωτο.
Ο κόσμος πήγε στις εκδηλώσεις γιατί τιμά την εξέγερση, σέβεται τους αγώνες και διψάει για αλλαγή, για ανατροπή, για αντίδραση. Πήγε, όμως, και επειδή τα αιτήματα του Πολυτεχνείου, μισό περίπου αιώνα μετά, παραμένουν ανικανοποίητα, ανεκπλήρωτα, γιατί τα προβλήματα του τότε εξακολουθούν να είναι υπαρκτά σήμερα και να μεγαλώνουν. Ψωμί, παιδεία, ελευθερία ζητούσαν τότε οι εξεγερθέντες, εκείνοι που άνοιξαν τον δρόμο για να πέσει η χούντα, που δεν λογάριασαν λόγχες και τανκς.
Από τα τρία αυτά, ο απλός κόσμος –ο λαουτζίκος, όπως λέγαμε παλιά– σήμερα δεν έχει τίποτα ή σχεδόν τίποτα. Η φτώχεια μεγαλώνει, όλο και περισσότεροι συνάνθρωποί μας ψάχνουν ένα πιάτο φαγητό στα συσσίτια, η ανέχεια έχει γίνει καθεστώς για πολλές οικογένειες και το ψωμί δύσκολα βγαίνει, με την ακρίβεια που επικρατεί και τους ισχνούς μισθούς των εργαζομένων…
Κατά συνέπεια, το ψωμί λείπει από το τραπέζι πολλών οικογενειών, οπότε το πρώτο συστατικό του τρίπτυχου των αιτημάτων παραμένει πρόβλημα.
Εντάξει, ψωμί κάποιοι δεν έχουν, παιδεία όμως έχουμε; Ναι, για όσους έχουν λεφτά για φροντιστήρια, για βοηθήματα, για εξωτερικό ή για… ιδιωτικά πανεπιστήμια, που μας προέκυψαν εσχάτως. Οι υπόλοιποι, εκείνοι που δεν έχουν οικονομική άνεση, θα βολευτούν με τη δημόσια παιδεία, χωρίς καθηγητές, αφού οι ελλείψεις είναι πολλές, χωρίς σοβαρές υποδομές και συνθήκες μάθησης… Ουσιαστικά, λοιπόν, ούτε παιδεία έχουμε για τους μη έχοντες, για τους οικονομικά ευάλωτους, τους απλούς ανθρώπους του λαού μας, τους μη προνομιούχους.
Για ελευθερία τι να πούμε; Επειδή δεν έχουμε απαγορεύσεις για τις συγκεντρώσεις ή τις μετακινήσεις, είμαστε ελεύθεροι; Όταν γράφεις ελεύθερα τη γνώμη σου και σε… πλακώνουν στις μηνύσεις, και επειδή δεν έχεις λεφτά για δικηγόρους τρως καταδίκες, ενώ σε περίπτωση που δικαιωθείς σε περιμένουν στη γωνία τίποτα φουσκωτοί για να σε… συνετίσουν, όταν, επειδή είσαι εναντίον του συστήματος, διώκεσαι, χάνεις τη δουλειά σου, υφίστασαι του κόσμου τους εκβιασμούς, σε κυνηγάνε… θεοί και δαίμονες, πού ακριβώς βρίσκεται η ελευθερία; Όταν σκέπτεσαι να μιλήσεις, να γράψεις, να πεις τη γνώμη σου, πόσο ελεύθερος μπορεί να είσαι;
Άρα, από τα αιτήματα του Πολυτεχνείου, κανένα δεν έχει ικανοποιηθεί. Όλα πηγαίνουν προς το χειρότερο.
Και εκείνοι που απέμειναν από εκείνες τις μέρες, που έδωσαν την ψυχή, τον ενθουσιασμό, τις δυνάμεις τους σε εκείνον τον ωραίο αγώνα, σήμερα στέκουν μελαγχολικοί απέναντι στην καγκελόπορτα που έριξε το τανκ και συλλογίζονται τι έγινε ο αγώνας τους, πού πήγαν οι θυσίες τους, τι απέγιναν τα ιδανικά τους. Γιατί οι μόνοι που κέρδισαν ήταν εκείνοι που εξαργύρωσαν το Πολυτεχνείο με θέσεις, λεφτά και αξιώματα, αλλά, όταν ανέβηκαν στην κορυφή, ξέχασαν ότι υπάρχει και βάση, ότι υπάρχει και ένας λαός που έχει ανάγκες, υποχρεώσεις, δικαιώματα.
Το Πολυτεχνείο, όμως, είναι εκεί. Και περιμένει τη δικαίωσή του από έναν λαό χορτάτο, μορφωμένο και πραγματικά κυρίαρχο.
Για να γίνει, όμως, αυτό, φοβόμαστε πως χρειάζεται ένα… νέο Πολυτεχνείο!
Φωτό: ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΝΑΓΟΠΟΥΛΟΣ/EUROKINISSI
