
Γιατί τόσοι πνιγμοί;
Ακόμα δεν μπήκε καλά καλά το καλοκαίρι και άρχισαν πάλι οι θάνατοι από πνιγμούς.
Τις τελευταίες μέρες, μάλιστα, οι πνιγμοί είχαν ιδιαίτερα τραγικό πρόσημο, αφού αφορούσαν τους δύο νεαρούς που έχασαν τη ζωή τους στον Άραχθο και το τρίχρονο κοριτσάκι που πνίγηκε σε πισίνα στη Ρόδο. Το κακό δεν είναι ότι έχουμε πολλά περιστατικά. Είναι ότι τα έχουμε κάθε χρόνο. Δηλαδή δεν έχουμε διδαχθεί τίποτα από όσα βιώνουμε κάθε χρόνο.
Μια χώρα ναυτική, ένας λαός ζυμωμένος με τη θάλασσα, με το υγρό στοιχείο, είναι τουλάχιστον περίεργο να έχει τόσο πολλούς πνιγμούς. Είναι αδιανόητο να μη γνωρίζουν μπάνιο τα παιδιά, να μην ξέρουν πώς να συμπεριφέρονται στη θάλασσα μικροί και μεγάλοι. Μην ξεχνάμε και το τραγικό τέλος του νεαρού, που τον παρέσυραν τα κύματα στη Λευκάδα την παραμονή του γάμου του. Όλα αυτά δείχνουν ότι ως λαός δεν είμαστε εκπαιδευμένοι με το υγρό στοιχείο.
Δεν είμαστε έτοιμοι να αντιμετωπίσουμε το κάθε πρόβλημα που θα παρουσιαστεί, δεν αντιδρούμε όπως επιβάλλεται στις δύσκολες καταστάσεις. Κανονικά, από την προσχολική ηλικία, από τον παιδικό σταθμό ακόμα, τα παιδιά θα έπρεπε να γνωρίζουν πώς πρέπει να συμπεριφέρονται στη θάλασσα.
Ότι δεν μπαίνουμε στο νερό αν δεν ξέρουμε μπάνιο, ότι δεν τα βάζουμε με τα κύματα όταν είναι μεγάλα, ότι δεν προκαλούμε την τύχη μας βγαίνοντας για ψάρεμα με άσχημο καιρό, ότι δεν κάνουμε μπάνιο φαγωμένοι κ.λπ. Απλά πράγματα, που έπρεπε να τα παίζουμε στα δάχτυλα, να έχουν γίνει βίωμά μας, να τα ξέρουμε όπως ξέρουμε το όνομά μας. Αποδεικνύεται, όμως, ότι δεν γνωρίζουμε τίποτα.
Ότι δεν μαθαίνουμε στα παιδιά τίποτα, και αυτό το πληρώνουμε κάθε χρόνο, με βαρύτατο και τραγικό συνάμα τίμημα.
Επειδή η θάλασσα, το υγρό στοιχείο, ήταν και είναι ευλογία για τη χώρα μας, επειδή οι ωκεανοί και οι πόντοι ήταν και είναι πηγή ζωής για την Ελλάδα και επειδή, παραδοσιακά, Ελλάδα και θάλασσα είναι έννοιες ταυτόσημες, είναι τουλάχιστον επιβεβλημένο να κάνουμε τα αδύνατα δυνατά για να ελαχιστοποιήσουμε τα θύματα από τους πνιγμούς, ώστε η θάλασσα να είναι μάνα και όχι… Μήδεια για τα Ελληνόπουλα.
Για να δούμε, θα τα καταφέρουμε;

ΤΟ ΠΑΡΟΝ