ΣΤΑ ΥΨΗ ΤΑ ΕΝΟΙΚΙΑ, ΕΝΩ ΔΥΣΕΥΡΕΤΑ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΤΑ ΔΙΑΘΕΣΙΜΑ ΣΠΙΤΙΑ
–ΠΡΟΝΟΜΙΟ ΤΩΝ ΛΙΓΩΝ ΚΑΙ, ΦΥΣΙΚΑ, ΤΩΝ ΠΛΟΥΣΙΩΝ Η ΜΟΡΦΩΣΗ
–ΠΟΛΛΑ ΠΑΙΔΙΑ ΔΕΝ ΠΑΝΕ ΝΑ ΣΠΟΥΔΑΣΟΥΝ ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΤΑ ΜΕΣΑ ΓΙΑ ΝΑ ΚΑΛΥΨΟΥΝ ΤΟ ΚΟΣΤΟΣ
Σε υποχρεωτική συγκατοίκηση οδηγεί τους φοιτητές η σημερινή πραγματικότητα στα ενοίκια, καθώς η ασυδοσία των ιδιοκτητών έχει χτυπήσει… κόκκινο. Μάλιστα, στις μεγάλες πόλεις, τα ενοίκια που ζητούν για μικρά διαμερίσματα είναι από εξωφρενικά έως παράλογα.
Το κράτος παρακολουθεί ως θεατής το δράμα χιλιάδων οικογενειών, που καταδικάζονται να υποβληθούν σε αιματηρές οικονομίες για να σπουδάσουν τα παιδιά τους, και δεν παρεμβαίνει ούτε δημιουργεί τις προϋποθέσεις για να ελαφρύνει το βάρος των οικογενειών. Ας έχουμε υπόψη μας ότι οι οικογένειες αυτές είναι οι μη προνομιούχες, οι οικογένειες των φτωχών αλλά τίμιων βιοπαλαιστών, που δεν μπήκαν στις διάφορες κομπίνες για να πλουτίσουν ούτε μπορούν να κλέψουν το κράτος. Αυτές οι οικογένειες έχουν ένα πρόβλημα που για πολλές είναι ανυπέρβλητο, με αποτέλεσμα πολλά παιδιά να εγκαταλείπουν τις σπουδές τους. Ας μην ξεχνάμε ότι τα παιδιά των εύπορων οικογενειών δεν μπορούν να ξενιτευτούν για να σπουδάσουν, να γραφτούν σε ένα ιδιωτικό πανεπιστήμιο και να καθαρίσουν. Όσοι έχουν χρήματα, όχι μόνο εδώ, αλλά σε όλο τον κόσμο, έχουν και επιλογές. Η θηλιά είναι μόνο για τους φτωχούς και τους έντιμους.
Αν υπήρχε κράτος, αν υπήρχε τοπική αυτοδιοίκηση, αν προτεραιότητα των αιρετών ήταν ο άνθρωπος, η οικογένεια, ο φοιτητής, ο βιοπαλαιστής, όλα θα γίνονταν διαφορετικά. Όμως, οι αιρετοί στη χώρα μας, σε οποιοδήποτε μετερίζι και αν βρεθούν, πρώτα φροντίζουν για την… καρέκλα τους, δηλαδή να εξασφαλίσουν μακροημέρευση σε αυτήν, και μετά για όλα τα άλλα. Και αφού εξαντληθούν όλα τα άλλα, μπορεί στο τέλος να ασχοληθούν και με τον κοσμάκη και να του πετάξουν κανένα κόκκαλο, καμία επιδότηση, κανένα ευρωπαϊκό πρόγραμμα, για να δοξαστούν με… ξένα κόλλυβα.
Η αύξηση στα ενοίκια φοιτητικών ακινήτων έως 50 τ.μ. την τελευταία τριετία κοντά στο Πανεπιστήμιο Πειραιά.
Τα γράφουμε όλα αυτά γιατί τις τελευταίες μέρες κάναμε μια βόλτα σε περιοχές της Αθήνας και του Πειραιά και διαπιστώσαμε κάποια πράγματα που τα θεωρούμε απίστευτα.
Κατ’ αρχάς, δεν υπάρχουν διαθέσιμα διαμερίσματα. Μπορεί να υπάρχουν αγγελίες, να υπάρχουν διαφημίσεις, να υπάρχουν ενοικιαστήρια, αλλά σπίτια δεν υπάρχουν. Μόνο υποσχέσεις. Αν δεν έχεις λεφτά να πληρώσεις ένα εξωπραγματικό ενοίκιο και να δώσεις δύο ενοίκια μπροστά συν το τρέχον, σπίτι δεν βρίσκεις. Ή καλύτερα φοιτητικό σπίτι. Κάποτε λέγαμε ότι τα μικρά σπίτια ήταν φθηνά, ασύμφορα για τους ιδιοκτήτες, παθητικά. Δεν νοικιάζονταν εύκολα και έμεναν πολύ καιρό άδεια.
Σήμερα συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο. Όσο πιο μικρό είναι ένα σπίτι τόσο πιο ακριβό είναι. Σαν το ακριβό άρωμα που χωράει σε μικρό μπουκαλάκι. Και αν είναι το σπίτι ανακαινισμένο, κοντά σε κάποιο ΑΕΙ ή κοντά σε μετρό, το πληρώνεις… χρυσό.
Αντίθετα, τα μεγαλύτερα σπίτια των 80 ή 90 τετραγωνικών νοικιάζονται πιο δύσκολα και σαφώς πιο φθηνά.
Σε σχέση με πέρυσι, τα ενοίκια δεν έχουν ανέβει πολύ, μέχρι 5% τα βρήκαμε, αλλά τα περισσότερα σπίτια είναι πιασμένα και όσα αδειάζουν έχουν γεμίσει από στόμα σε στόμα, πριν βγουν στο διαδίκτυο.
Έτσι, ο κόσμος έχει δύο επιλογές. Ή να πληρώσει και να στερηθεί ακόμα και το ψωμί μια ολόκληρη οικογένεια για να σπουδάσει ένα παιδί ή να ψάξει να βρει ακόμα δύο παιδιά για να πιάσουν και τα τρία ένα δυάρι ή ένα τριάρι, για να βγαίνει το νοίκι και να βρεθεί πιο εύκολα σπίτι που να ενοικιάζεται. Ένα δωμάτιο με κουζίνα και WC μπορεί να έχει μέχρι και 600 ευρώ τον μήνα και ένα δυάρι ή δυομισάρι μπορεί να βρεθεί και με 450 – 550 ευρώ.
Πέρα από τις δικές μας διαπιστώσεις, υπάρχει και επίσημη ανάλυση, η ReDataset του Ομίλου Resolute-CEPAL, που κατέγραψε ενδιαφέροντα δεδομένα των τριών τελευταίων ετών για το κόστος ενοικίασης κατοικίας έως 50 τ.μ. σε απόσταση έως 1,5 χλμ. από οκτώ μεγάλα πανεπιστημιακά ιδρύματα της χώρας σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη.
Η εικόνα είναι ενδεικτική, καθώς παρατηρούνται αυξήσεις έως και 29,2% μέσα σε τρία χρόνια στις ζητούμενες τιμές ενοικίασης. Αυτό το ποσοστό καταγράφεται στα οικιστικά ακίνητα που βρίσκονται κοντά στο Πανεπιστήμιο Πειραιά. Σύμφωνα με τη σχετική ανάλυση, πρόκειται για μια αύξηση που είναι σχεδόν διπλάσια από οποιαδήποτε άλλη πανεπιστημιακή σχολή, καθώς η μέση τιμή αυξήθηκε από τα 10,6 ευρώ ανά τ.μ. το πρώτο εξάμηνο του 2023 σε 13,7 ευρώ ανά τ.μ. το φετινό πρώτο εξάμηνο. Έτσι, ένα διαμέρισμα 50 τ.μ. απαιτεί πλέον 685 ευρώ κατά μέσο όρο, ποσό που είναι απαγορευτικό για μεγάλη μερίδα φοιτητών.
Την ίδια τιμή, όμως, συναντά κανείς και πέριξ του Παντείου Πανεπιστημίου, στην περιοχή της Καλλιθέας. Παρότι το ποσοστό αύξησης της τελευταίας τριετίας είναι χαμηλότερο και δεν ξεπερνά το 11,3%, η μέση ζητούμενη τιμή εξακολουθεί να είναι υψηλή, φτάνοντας τα 13,7 ευρώ ανά τ.μ. Η περιοχή της Καλλιθέας, ιδίως το τμήμα που βρίσκεται το Πάντειο, προσφέρει το πλεονέκτημα της εγγύτητας με σταθμό μετρό αλλά και με το Κουκάκι και την Ακρόπολη, με αποτέλεσμα να παρατηρείται σημαντικός ανταγωνισμός για την ενοικίαση κατοικίας.
Αντίστοιχα, και το κοντινό Χαροκόπειο Πανεπιστήμιο, που επίσης βρίσκεται στην Καλλιθέα, αλλά πιο νότια, δεν προσφέρει την προοπτική ιδιαίτερα χαμηλότερων ενοικίων για τα διαμερίσματα που βρίσκονται κοντά του. Με βάση τα στοιχεία της ReDataset, το κόστος ανέρχεται σε 13 ευρώ ανά τ.μ., έχοντας καταγράψει αύξηση κατά 8,3%. Το θετικό όμως είναι ότι τα ενοίκια μοιάζουν να έχουν φτάσει στο απόγειό τους, καθώς έχουν μείνει αμετάβλητα από το δεύτερο εξάμηνο του 2025
Αύξηση μέχρι και 23% εμφανίζουν και τα ενοίκια πέριξ του Πανεπιστημίου της Δυτικής Αττικής. Έτσι, πλέον, η μέση ζητούμενη τιμή ανέρχεται σε 12,3 ευρώ ανά τ.μ., από 10 ευρώ ανά τ.μ. που ήταν πριν από τρία χρόνια, με αποτέλεσμα η ενοικίαση ενός διαμερίσματος 50 τ.μ. να χρειάζεται 615 ευρώ αντί για 500 ευρώ. Ολοκληρώνοντας την Αττική, οι τιμές πέριξ του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου διαμορφώνονται στο ύψος των 12,3 ευρώ ανά τ.μ., έχοντας παραμείνει σταθερές από το πρώτο εξάμηνο του 2025, με αποτέλεσμα η συνολική άνοδος την τελευταία τριετία να μην ξεπερνά το 6%.
Μετά από όλα αυτά, η λύση για τα παιδιά των μη προνομιούχων οικογενειών είναι η συγκατοίκηση ή η εγκατάλειψη των σπουδών.
Αυτή είναι η παιδεία για όλους, το δικαίωμα στη μόρφωση, η ισότητα που προβλέπει το Σύνταγμα. Όλα καταπίπτουν, γίνονται κουρέλια μπροστά στη στυγνή πραγματικότητα της χώρας μας, που επιτρέπει μόνο στους έχοντες και κατέχοντες, κομπιναδόρους ή μη, να σπουδάζουν τα παιδιά τους. Οι υπόλοιποι στον… Καιάδα, όχι μόνο της εκπαίδευσης, αλλά γενικά της ζωής.
