Εθνική ανάγκη για προληπτική δράση στα επεκτατικά σχέδια της Τουρκίας
–Η πολιτική κατευνασμού αποδείχθηκε ότι δεν αποδίδει
Η Αθήνα παρακολουθεί με αγωνία τις εξελίξεις στο μέτωπο του Ιράν, καθώς η συνέχιση της αντιπαράθεσης οδηγεί σε μια πρωτοφανή κρίση, η οποία θα κλονίσει το αφήγημα της κυβέρνησης περί ισχυρής οικονομίας, κυρίως όμως θα τη θέσει ενώπιον κρίσιμων γεωπολιτικών διλημμάτων. Και όλα αυτά την ώρα που η Ελλάδα αντιμετωπίζει τη μείζονα απειλή από μια αποθρασυμένη Τουρκία.
Ήδη ο πόλεμος στο Ιράν έχει οδηγήσει σε διχασμό το δυτικό στρατόπεδο, με την Ουάσινγκτον και τον Ντόναλντ Τραμπ να δείχνουν όλη την εχθρότητά τους απέναντι στους ευρωπαίους συμμάχους, οι οποίοι, όπως υποστηρίζουν, φάνηκαν απρόθυμοι να βοηθήσουν τη μεγάλη σύμμαχό τους στην πολεμική περιπέτεια εναντίον του Ιράν.
Στην Ευρώπη, η οποία πελαγοδρομεί από την έλλειψη σοβαρής και στιβαρής ηγεσίας, η αποστασιοποίηση των ΗΠΑ από τη δέσμευση για την ασφάλεια της Ευρώπης έχει σημάνει καθυστερημένα το καμπανάκι, καθώς είναι σαφές ότι δεν υπάρχει άπλετος χρόνος για την ανασύνταξη και τη διαμόρφωση της λεγόμενης «στρατηγικής αυτονομίας» της. Αυτό δημιουργεί σοβαρά προβλήματα και στην ίδια την Ελλάδα, η οποία έχει σπεύσει το τελευταίο διάστημα να κινητοποιήσει ευρωπαϊκές δυνάμεις για την ενεργοποίηση του άρθρου 42.7 της Ευρωπαϊκής Συνθήκης για τη ρήτρα αμοιβαίας συνδρομής, στηρίζοντας εκεί τις ελπίδες της για μια ενίσχυση της αποτροπής της με την πλάτη της ΕΕ.
Όμως, την ίδια στιγμή που η Ελλάδα αντιμετωπίζει τη μείζονα απειλή από την Τουρκία, οι ευρωπαϊκές πρωτεύουσες αναζητούν στην Άγκυρα έναν «στρατηγικό εταίρο» που θα ενισχύσει, υποτίθεται, την ευρωπαϊκή αμυντική αυτονομία.
Καθώς το ΝΑΤΟ όχι μόνο δεν προστατεύει την Ελλάδα έναντι της Τουρκίας, με το άρθρο 5 να μην ενεργοποιείται μεταξύ των συμμάχων, αλλά, αντιθέτως, σε ορισμένες περιπτώσεις, όπως είναι η εξαίρεση των δήθεν αποστρατιωτικοποιημένων νησιών από συμμαχικές ασκήσεις και η μη αναγνώριση του ελληνικού εναέριου χώρου των 10 ν.μ. από τη Συμμαχία, στρέφεται ευθέως εναντίον των ελληνικών συμφερόντων και παίρνει καθαρά το μέρος της Τουρκίας.
Έτσι, κινδυνεύει η Ελλάδα να εναποθέτει τις ελπίδες της για συνδρομή σε μια δύσκολη στιγμή στη συνδρομή του άρθρου 42.7 της ΕΕ.
Η Τουρκία έχει μπει σε μια επικίνδυνη τροχιά, καθώς η αναζήτηση περιφερειακού ρόλου μέσα στην αναμπουμπούλα της Μέσης Ανατολής είναι εκ των προτεραιοτήτων του Ταγίπ Ερντογάν, συγχρόνως με την εγκαθίδρυση νέων συμμαχιών. Η κρίση στη Γάζα πρώτα και μετά ο πόλεμος στο Ιράν έχουν φέρει την Τουρκία κοντά στη Σαουδική Αραβία και στην Αίγυπτο, δύο χώρες με τις οποίες διατηρούσε ανταγωνιστικές σχέσεις, ενώ δεν μπορεί να περάσει απαρατήρητη η όλο και πιο στενή σχέση της Άγκυρας με το Πακιστάν.
Μια σχέση που για πολλούς αναλυτές κρύβει και άλλες επιδιώξεις, καθώς η Άγκυρα, μετά και την εμπειρία του Ιράν, διαπιστώνει ότι μόνο όταν μια χώρα κατέχει την πυρηνική αποτροπή γίνεται σεβαστή και προστατεύεται έναντι των αντιπάλων της αλλά και της επιβολής ακόμη και των μεγάλων δυνάμεων. Και αυτό θα είναι κάτι που σύντομα, όπως προβλέπουν οι αναλυτές, θα έχει να αντιμετωπίσει και η Ελλάδα, δηλαδή, μια πυρηνική Τουρκία…
Ο Ερντογάν, όμως, κινείται σε όλα τα επίπεδα και έτσι, σε μια περίοδο που τα βλέμματα είναι στραμμένα στο Ιράν, προχωρά και σε ένα μεγάλο ξεκαθάρισμα της πολιτικής σκηνής, με ένα καθαρό πραξικόπημα εναντίον του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης, του CHP. Με τη δικαστική απόφαση που δρομολογήθηκε, παύθηκε από τη θέση του προέδρου του κόμματος ο Οζγκιούρ Οζέλ και αντικαθίσταται από τον Κεμάλ Κιλιτσντάρογλου, ο οποίος κατά τη διάρκεια της θητείας του ως προέδρου του κόμματος έχασε τουλάχιστον σε δέκα εκλογικές αναμετρήσεις από τον Ερντογάν. Ο τούρκος Πρόεδρος θέλει να έχει έναν εύκολο αντίπαλο απέναντί του, ώστε να χειραγωγήσει πιο εύκολα το εκλογικό σώμα και να δρομολογήσει τους σχεδιασμούς του, που εστιάζονται στο να μπορέσει να υπερβεί τους συνταγματικούς περιορισμούς και να εξασφαλίσει μία ακόμη θητεία, ώστε να γίνει σχεδόν ισόβιος ηγέτης της χώρας.
Η απόφαση αυτή για βίαιη αλλαγή ηγεσίας στο CHP είναι σε συνέχεια του εγκλεισμού στη φυλακή, εδώ και έναν χρόνο, του δημοφιλούς δημάρχου Κωνσταντινούπολης Εκρέμ Ιμάμογλου, ο οποίος, σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις, θα μπορούσε να κερδίσει τον Ερντογάν σε μια εκλογική αναμέτρηση.
Σκληραίνοντας, έτσι, τη στάση του στο εσωτερικό, ο Ταγίπ Ερντογάν θα αναζητά ολοένα και περισσότερα ζητήματα για εξαγωγή της κρίσης στο εξωτερικό, όπου προσφιλής στόχος τις τελευταίες δεκαετίες για την Άγκυρα είναι η Ελλάδα. Και δεν είναι τυχαίο ότι, με κάθε ευκαιρία το τελευταίο διάστημα, τα στελέχη της τουρκικής κυβέρνησης και οι έμπιστοι συνεργάτες του Ερντογάν εξαπολύουν επιθέσεις εναντίον της χώρας μας, καλλιεργώντας το σύνδρομο της «περικύκλωσης» και παρουσιάζοντας τη χώρα μας και την Κύπρο να λειτουργούν ως το «μακρύ χέρι» του Ισραήλ. Όλα αυτά έχουν δημιουργήσει ένα τοξικό κλίμα, που πυροδοτείται και από τις αναλύσεις στα τουρκικά ΜΜΕ, τα οποία κατευθύνονται σε μεγάλο βαθμό από την κυβέρνηση.
Και όπως έχει δείξει η εμπειρία, όταν ο Ερντογάν αισθάνεται παγιδευμένος, γίνεται ακόμη πιο επικίνδυνος.
Η Αθήνα δεν μπορεί να αρκείται σε θεωρητικές δηλώσεις ότι η «εσωτερική νομοθεσία της Τουρκίας δεν δημιουργεί δίκαιο» και θα πρέπει να αντιληφθεί εγκαίρως ότι η φιλοσοφία του εγχειρήματος για τη νομοθέτηση της «Γαλάζιας Πατρίδας» αποτελεί μείζονα απειλή και κλιμάκωση των τουρκικών διεκδικήσεων εις βάρος της χώρας μας. Και ανεξαρτήτως από το αν ο Γιώργος Γεραπετρίτης εκθειάζει τα «ήρεμα νερά», είναι σαφές ότι αυτό απαιτεί δύο παίκτες και δεν μπορεί η Ελλάδα να επιμένει στον κατευνασμό, όταν η άλλη πλευρά ξεδιπλώνει ολοένα και πιο ανοιχτά τις ευθείες αμφισβητήσεις και διεκδικήσεις εναντίον της.
Η συγκυρία επιβάλλει να κινηθεί προληπτικά η ελληνική κυβέρνηση, με εκστρατεία ενημέρωσης σε χώρες-συμμάχους και εταίρους, αλλά και στις φιλικά προσκείμενες χώρες του αραβικού κόσμου, ώστε να αποτραπεί αρχικώς η νομοθέτηση των τουρκικών διεκδικήσεων. Και συγχρόνως θα πρέπει να υπάρξει σαφής προειδοποίηση προς την Τουρκία ότι οποιαδήποτε τέτοια κίνηση θα οδηγήσει σε πλήρες πάγωμα του συνόλου των ευρωτουρκικών σχέσεων.
Επίσης, η Αθήνα θα πρέπει επιτέλους να εξετάσει και να προχωρήσει στην επέκταση των χωρικών υδάτων στα 12 ν.μ. νοτίως της Κρήτης αλλά και σε όλες τις ηπειρωτικές ακτές της χώρας, δείχνοντας ότι δεν πρόκειται να δεχθεί τετελεσμένα που περιορίζουν τα δικαιώματά της και ότι είναι πρόθυμη, με βάση αυτά τα δεδομένα, να συνομιλήσει με την Τουρκία και να συμφωνήσει για την παραπομπή της διαφοράς της οριοθέτησης της υφαλοκρηπίδας στη Χάγη.
Η Ελλάδα δεν μπορεί και δεν πρέπει να μείνει θεατής μπροστά σε μια κλιμακούμενη, οργανωμένη προσπάθεια της Τουρκίας για μετατροπή της σε χώρα περιορισμένης κυριαρχίας…
Φωτο: facebook.com/herkesicinCHP
