Ενός κακού μύρια έπονται…
Ένα περιστατικό που έγινε πριν από λίγες μέρες, και συγκεκριμένα ο ξυλοδαρμός στελέχους ξένου fund, από εκείνα που λυμαίνονται τα δάνεια φουκαράδων και τους οδηγούν στην απόγνωση και στον αφανισμό, πρέπει να μας προβληματίσει ιδιαιτέρως. Είναι κάτι που δεν μπορούμε να το πάρουμε αψήφιστα, που δεν μπορεί να περάσει στα… ψιλά.
Και αυτό διότι δείχνει τον βαθύτατο διχασμό που καλλιεργεί στην ελληνική κοινωνία η κυβέρνηση, με την προκλητική ανοχή της στα καπρίτσια των ποικιλώνυμων «αρπακτικών» του εξωτερικού, που πίνουν στην κυριολεξία το αίμα του λαού, αφού παίρνουν από τις τράπεζες τα δάνεια για ψίχουλα και μετά ζητούν από τους δανειολήπτες να τα πληρώσουν… χρυσά. Και αν δεν μπορούν, που είναι δεδομένο ότι δεν μπορούν, γιατί αν μπορούσαν θα πλήρωναν τα δάνεια και δεν θα τα άφηναν να «κοκκινίσουν», τους παίρνουν τα σπίτια, τα οικόπεδα, ό,τι περιουσιακό στοιχείο έχουν με αμφιλεγόμενους πλειστηριασμούς, αφού οι εταιρείες που συμμετέχουν είναι δικές τους. Οι ίδιοι, δηλαδή, βγάζουν σε πλειστηριασμούς και ξαναπαίρνουν τα δικά τους ακίνητα. Μόνο και μόνο για να γονατίσουν τον κόσμο, να τον εξευτελίσουν, να του σπάσουν τον τσαμπουκά, να τον εξουθενώσουν.
Και, μάλιστα, οι εταιρείες αυτές των διεθνών «κοράκων», των αδίστακτων «αρπακτικών» και των τραπεζών παίρνουν τα σπίτια στους πλειστηριασμούς χωρίς να αποδεικνύουν ότι έχουν φέρει χρήματα ή ότι διαθέτουν χρήματα για να διεκδικήσουν τα ακίνητα, γιατί το μετοχικό τους κεφάλαιο μπορεί να είναι και 1 ευρώ!
Το κράτος, όμως, κλείνει τα μάτια, τα δικαστήρια ούτε που εξετάζουν τα επιχειρήματα των δανειοληπτών και απορρίπτουν σωρηδόν όλες τις ενστάσεις τους και ο κόσμος αισθάνεται πληγωμένος, αδικημένος, προδομένος, γιατί εκείνος που έχει καθήκον και υποχρέωση να τον προστατεύσει, η διοίκηση, η κεντρική εξουσία, τον δίνει στεγνά στα «κοράκια», τον στέλνει δεμένο χειροπόδαρα στη σφαγή.
Όμως, ο κόσμος, ο οποίος μέχρι τώρα δεν αντιδρούσε, αλλά έσκυβε το κεφάλι και πήγαινε σιωπηλός στην κρεμάλα, τώρα αρχίζει να εξανίσταται, να πολεμάει, να δείχνει αποφασισμένος να πουλήσει ακριβά το τομάρι του. Παίρνει τον νόμο στα χέρια του και λέει, ως άλλος Σαμψών, «αποθανέτω η ψυχή μου μετά των αλλοφύλων».
Και αρχίζει να κυνηγάει οποίον βρίσκει μπροστά του, είτε κλητήρας είναι, είτε δικηγόρος, είτε εκπρόσωπος fund.
Μέχρι τώρα, ο κόσμος, πνιγμένος στη θλίψη του, στον πόνο του, στον εξευτελισμό του, κατέφευγε στην αυτοκτονία. Τα τελευταία 15 χρόνια έχουν σημειωθεί πάνω από 2.000 αυτοκτονίες ανθρώπων που είχαν πνιγεί στα χρέη, αλλά κανένας δεν το ανέδειξε, γιατί ελάχιστοι είχαν αφήσει σημείωμα με το οποίο εξηγούσαν γιατί έβαλαν τέρμα στη ζωή τους. Οι υπόλοιποι πήραν το μυστικό στον τάφο. Βέβαια, ο περίγυρος, οι γνωστοί ήξεραν τον λόγο, αλλά κανένας δεν το είπε δημόσια. Και η αυτοχειρία στον βωμό των funds κατεγράφη ως απλή αυτοκτονία.
Τώρα, όμως, ο κόσμος έχει αγριέψει. Ο κόμπος έχει φτάσει στο χτένι, καθώς οι εταιρείες που έχουν στήσει τα «κοράκια» του εξωτερικού, με τις ευλογίες της Πολιτείας, ζητούν όλο και περισσότερα, ανακαλύπτουν χρέη που δεν υπάρχουν, γυρεύουν χρήματα από το πουθενά, βάζοντας πανωτόκια απίστευτα, κρυφές χρεώσεις κ.λπ., που φέρνουν τον κόσμο στα όριά του, τον κάνουν να αγανακτεί, να βγαίνει από τα ρούχα του.
Και αφού το κράτος δεν τον προστατεύει, ο πολίτης, θολωμένος από την κοροϊδία, την προδοσία, την αδικία, τα βάζει με όποιον βρει μπροστά του, ξεσπάει σε όποιον θεωρεί ότι τον εμπαίζει, τον απειλεί, πάει να του κάνει ζημιά.
Ο ταλαιπωρημένος πολίτης, ο οποίος ξέρει ότι τον έχουν ξεγράψει όλοι, που νιώθει ότι είναι στο στόχαστρο, στο εκτελεστικό απόσπασμα, δεν έχει άλλη επιλογή… Θα χτυπήσει πριν τον χτυπήσουν, θα κάνει ζημιά, για να τον θυμούνται και πεθαμένο. Θα κάνει την ύστατη, την απέλπιδα προσπάθεια για να μην πάει σαν το σκυλί στ’ αμπέλι.
Αυτό συνέβη με το στέλεχος της εταιρείας που προαναφέραμε. Παλιότερα, σε μια επαρχιακή πόλη, ένας αγρότης έβαλε φωτιά στο σπίτι του, που το είχαν πάρει στον πλειστηριασμό, και αυτοπυροβολήθηκε. Τώρα, όποιος αισθάνεται αδικημένος, ριγμένος δεν αυτοπυροβολείται. Περνάει στην αντεπίθεση, διεκδικεί το δίκιο του με όποιον τρόπο νομίζει.
Δεν λέμε σε καμιά περίπτωση ότι κάνει το σωστό ούτε δικαιολογούμε την παραβατικότητα, κάθε άλλο. Απλώς περιγράφουμε το πώς εξωθείται ο κόσμος στην παραβατικότητα και τι μας περιμένει αν αυτό στο μέλλον γίνει κανόνας.
Ο κόσμος είναι πλέον στα κάγκελα. Δεν λογαριάζει τίποτα. Είναι έτοιμος να επιτεθεί σε όποιον πάει να του πάρει τη ζωή, γιατί η περιουσία του είναι η ζωή του. Δεν θα υποχωρήσει τώρα, δεν θα σκύψει το κεφάλι, δεν θα αυτοκτονήσει.
Αντίθετα, θα επιτεθεί. Αφού θεωρεί ότι είναι χαμένος για χαμένος, δεν θα σκεφτεί, θα το κάνει.
Βέβαια, το κράτος ξέρει ότι αυτή η επίθεση μπορεί να είναι η αρχή για γενικότερο κύμα επιθέσεων κατά των αρπακτικών εταιρειών και θα φροντίσει να βρει τους δράστες και να τους βάλει εξοντωτικές ποινές, για παραδειγματισμό. Αν, όμως, ανοίξει ο ασκός του Αιόλου, δεν κλείνει με τίποτα… Το ποτάμι της οργής δεν σταματιέται. Μπορεί και να διογκωθεί, γιατί θα πουν κάποιοι πως τα funds ξέρουν να τα προστατεύουν, τον κόσμο, όμως, τον αφήνουν απροστάτευτο στα νύχια τους. Η όποια ενέργεια, δηλαδή, θα έχει διπλή ανάγνωση, και αυτό κάνει την υπόθεση ακόμα πιο δύσκολη.
Γι’ αυτό θεωρούμε πως το γεγονός του ξυλοδαρμού μπορεί να αποβεί κομβικό και να οδηγήσει σε επικίνδυνα μονοπάτια.
Και η κυβέρνηση, αντί να ψάχνει μόνο τους δράστες, που πρέπει να βρεθούν και να πληρώσουν, θα πρέπει να φροντίσει να ακούσει και το αγκομαχητό του κόσμου και να προσπαθήσει να τον ανακουφίσει, να τον ξελαφρώσει, να τον δικαιώσει εκεί που έχει δίκιο. Γιατί αν ο κόσμος καταλάβει πως δεν είναι προδομένος, δεν είναι απροστάτευτος, θα συνέλθει, θα λογικευτεί, θα ηρεμήσει. Και θα αποφευχθούν τα χειρότερα…
Το θέλει, όμως, αυτό η κυβέρνηση, το κράτος, το σύστημα; Ή έχουν αποφασίσει να πάνε μέχρι τέλους αγκαλιά με τα funds, αδιαφορώντας για τον κίνδυνο του διχασμού και της διάλυσης;
Σε κάθε περίπτωση, θα πρέπει όλοι να αναλάβουν τις ευθύνες τους. Τόσο το κράτος όσο και οι πολίτες. Γιατί κάθε διχαστική κίνηση αυτές τις πονηρές μέρες που ζούμε μπορεί να έχει ολέθρια αποτελέσματα για τη χώρα. Σίγουρα το κράτος έχει τον πρώτο λόγο, γιατί έχει το μαχαίρι και το καρπούζι, αλλά και ο λαός, όσο δίκιο κι αν έχει, δεν πρέπει να ξεπεράσει τα εσκαμμένα, να παρεκτραπεί. Γιατί το κακό δεν αργεί να γίνει, και αν γίνει, δεν θα έχουμε περιθώριο να αναζητήσουμε ευθύνες, γιατί πολύ απλά δεν θα υπάρχουμε.
Προσοχή, λοιπόν, και ψυχραιμία… Ενός κακού δοθέντος μύρια έπονται…
ΥΓ. Δύο μέρες μετά την ολοκλήρωση του παραπάνω άρθρου, ένα περιστατικό στη Θέρμη Θεσσαλονίκης ήρθε να επιβεβαιώσει ότι ο κόσμος πια δεν αυτοκτονεί, δεν μαραζώνει, δεν κρύβεται, αλλά βγάζει την αγανάκτησή του με πράξεις βίας. Ένας 80χρονος πήρε το αυτοκίνητό του και πήγε τα ξημερώματα σε υποκατάστημα της Τράπεζας Πειραιώς και το έκανε λαμπόγιαλο. Όπως είπε, πήγε νωρίς για να μη χτυπήσει κάποιος, γιατί δεν του έφταιγε κανείς, παρά μόνο η τράπεζα, που του κατέσχεσε το μοναδικό του σπίτι. Ο κόσμος δεν αντέχει άλλο, δεν αντέχει την αδικία, δεν μπορεί να βλέπει το κράτος να κάνει αβάντες σε απατεώνες, για να αρπάζουν επιδοτήσεις με δικαιολογητικά-μαϊμού, και να αφήνει ανενόχλητες τις τράπεζες και τα ξένα «κοράκια», με τα οποία συνεργάζονται, να παίρνουν σπίτια χωρίς δεύτερη συζήτηση, χωρίς δεύτερη ευκαιρία.
Ανοίγουν τον ασκό του Αιόλου οι κυβερνώντες και τα αποτελέσματα θα τα πληρώσουμε όλοι. Ας αναλογισθούν τις ευθύνες τους και ας αλλάξουν… τροπάριο, πριν να είναι αργά…
