Από το ένα… παραμύθι στο άλλο
Μας έχουν… γανώσει τα αυτιά τελευταία με διαδοχικές διαφημίσεις, αναρτήσεις, επισημάνσεις, δημοσιεύσεις για τον εξωδικαστικό μηχανισμό, που κάνει… κούρεμα στο χρέος, που ανακουφίζει κόσμο, που γλιτώνει τα σπίτια των ανθρώπων από τα… νύχια των τραπεζών, των funds και των κάθε είδους αρπακτικών, που… έχουν μυρίσει ψοφίμι στη χώρα μας και έρχονται κατά σμήνη για να αρπάζουν τα κομμάτια του. Τα κομμάτια μιας κοινωνίας κατεστραμμένης, μιας ζωής χαμένης, ενός ονείρου που μας το έσβησαν πριν προλάβουμε να το χαρούμε, να το νιώσουμε.
Και όλο μας λένε πόσο πετυχημένος είναι ο θεσμός, πόσο μας… αγαπάνε, και γι’ αυτό τον καθιέρωσαν, κ.λπ.
Άκουσε όλα αυτά τα… ωραία ένας 70χρονος ανθρωπάκος, συνταξιούχος, με ένα σπίτι που του το βγάζουν συνέχεια στον πλειστηριασμό επειδή χρωστάει κάποια χρήματα από δάνειο σε ελβετικό φράγκο –τα οποία έχει υποσχεθεί ότι θα ρυθμίσει η κυβέρνηση, αλλά ακόμα το σκέφτεται–, και έκανε αίτημα για να υπαχθεί στη ρύθμιση. Έναν μήνα μετά, έφαγε μια μεγαλοπρεπή απόρριψη, όχι επειδή δεν κάλυπτε τις προϋποθέσεις, αλλά επειδή είναι ηλικιακά μεγάλος και δεν θα μπορέσει θα εξοφλήσει την όποια ρύθμιση.
Και τώρα ο άνθρωπος αυτός βρίσκεται σε αδιέξοδο και δεν ξέρει τι να κάνει. Το δίδαγμα από τη θλιβερή αυτή ιστορία είναι ότι, ενώ όλες οι κυβερνήσεις της Μεταπολίτευσης μάς κατάντησαν χώρα γερόντων, τώρα, αν είσαι υπερήλικας, σε παρατάνε και έμμεσα σου λένε ότι το καλύτερο που έχεις να κάνεις είναι να εγκαταλείψεις τον μάταιο τούτο κόσμο. Αυτό σε σπρώχνουν να κάνεις.
Από τη μία κόβουν τις συντάξεις, από την άλλη αυξάνουν τα πάντα, για να μην μπορείς να ψωνίσεις αυτό που θέλεις, και μετά οι αυξήσεις συμπαρασύρουν και τα φάρμακα, οπότε ή θα τρως ή θα παίρνεις φάρμακα, γιατί όλα μαζί δυσκολεύεσαι να τα αγοράσεις. Και, τέλος, σε πετάνε και έξω από τον εξωδικαστικό, για να σου πάρουν το σπίτι οι τράπεζες, και μένεις άφραγκος, άστεγος και άρρωστος. Γιατί να ζεις από εκεί και πέρα; Δεν σκοτώνουν τα άλογα όταν γεράσουν, απλά τους δίνουν να καταλάβουν ότι δεν έχουν να κάνουν τίποτα σε τούτο τον κόσμο. Γιατί, λοιπόν, να ταλαιπωρούνται;
Είναι φρικτό, είναι απάνθρωπο αυτό που λέμε, αλλά δυστυχώς είναι η πραγματικότητα. Και ας υποθέσουμε ότι κάποιοι έχουν παιδιά και θα τους συνδράμουν, οπότε γι’ αυτούς το πρόβλημα εξαλείφεται. Με τους άλλους, όμως, που δεν έχουν, τι θα γίνει; Και τι θα γίνει στο μέλλον με την υπογεννητικότητα που μαστίζει τη χώρα μας; Όταν οι γέροντες μετά από κάποια χρόνια δεν θα έχουν παιδιά για να τους κοιτάξουν; Όλοι μαζί στον… Καιάδα;
Ας αφήσουν, λοιπόν, τα μεγάλα λόγια οι αρμόδιοι και τις καλοπληρωμένες διαφημίσεις και ας πουν την αλήθεια στον κόσμο. Ας του δώσουν να καταλάβει πως και ο εξωδικαστικός έχει ένα ηλικιακό όριο, που δεν το λένε, και δεν βοηθάει κανέναν, εκτός από τις τράπεζες, που έχουν χρυσοπληρωθεί τα «κόκκινα» δάνεια και τα έχουν ξαναπουλήσει στα funds, τα οποία κάνουν… σκόντο από τα υπερκέρδη τους. Γιατί, όταν αγοράζεις ένα δάνειο των 100.000 ευρώ για 10.000 ευρώ και μετά απαιτείς από τον δανειολήπτη πάλι 100.000 ευρώ, δεν μιλάμε για υπερκέρδος αλλά για αισχροκέρδεια.
Ας μη μας λένε, λοιπόν, ότι φροντίζουν για μας και άλλα τέτοια παραμύθια. Γιατί για εκείνους που έχουν πραγματικά ανάγκη και ο εξωδικαστικός παραμύθι αποδεικνύεται…
ΤΟ ΠΑΡΟΝ
