Ανησυχητικό μήνυμα η αδιαφορία για τις στρατιωτικές σχολές
ΠΟΙΟΙ ΘΑ ΗΓΟΥΝΤΑΙ ΜΕΘΑΥΡΙΟ ΣΤΟΝ ΣΤΡΑΤΟ ΜΑΣ;
–Να αναλάβουν τις ευθύνες τους εκείνοι που τις λοιδορούσαν και τις απαξίωναν τόσα χρόνια, με αποτέλεσμα σήμερα να μην τις προτιμά κανένας
Γράφει ο
Νίκος Παρασκευάς
Από πέρυσι είχαμε εντοπίσει το φαινόμενο της μείωσης του ενδιαφέροντος των νέων για τις στρατιωτικές σχολές. Φέτος, πάρα τις αυξήσεις των μισθών των σπουδαστών και τη διασφαλισμένη σταδιοδρομία, η μείωση του ενδιαφέροντος ήταν και πάλι σημαντική.
Τι σημαίνει αυτό; Τι κινδύνους εγκυμονεί για τον τόπο μας; Τι συνέπειες μπορεί να έχει η μείωση των στελεχών των Ενόπλων Δυνάμεων και πόσο η εξέλιξη αυτή επηρεάζει τη μαχητικότητα του στρατού μας, την αξιοπιστία της αποτρεπτικής μας δύναμης, την αποτελεσματικότητα της πολεμικής μας μηχανής;
Δεν είμαστε ειδικοί, για να τα αναλύσουμε αυτά. Υπάρχουν άλλοι, αρμόδιοι, αναλυτές, εμπειρογνώμονες κ.λπ., που μπορούν να τα εξηγήσουν. Εμείς, απλώς, λίγες σκέψεις και λίγα συμπεράσματα, με βάση την κοινή λογική και τα δεδομένα που υπάρχουν, θα καταθέσουμε.
Κατ’ αρχάς, η κυβέρνηση δεν χειρίστηκε καλά το ζήτημα, γιατί έχει τη στρεβλή εικόνα ότι όλα κρίνονται με βάση το χρήμα. Αυτοί που ανέκαθεν πηγαίνουν στις στρατιωτικές σχολές δεν το κάνουν για να… δέσουν τον γάιδαρό τους, που λέει και η παροιμία. Το κάνουν επειδή έχουν ιδεώδη, επειδή τους αρέσει η στρατιωτική ζωή, επειδή έχουν διάθεση να υπηρετήσουν με αφοσίωση την πατρίδα.
Τους συνεπαίρνει η ιδέα να ηγούνται σχηματισμών, να έχουν την ευθύνη προσωπικού και υλικού, το οποίο τους εμπιστεύεται η Πολιτεία για να διαχειριστούν με σύνεση, σοβαρότητα και συνέπεια, προκειμένου να είναι σε ετοιμότητα να αξιοποιηθεί αποτελεσματικά την κρίσιμη ώρα.
Η επιλογή κάποιου να γίνει στρατιωτικός δεν είναι επιλογή βιοπορισμού. Είναι επιλογή ευθύνης, επιλογή κρίσεως, επιλογή γούστου. Αυτός που θέλει να γίνει αξιωματικός, να χειρίζεται πυροβολαρχίες, συστοιχίες πυραύλων, οπλικά συστήματα, να είναι κυβερνήτης σε πολεμικά πλοία, να πετάει με μαχητικά αεροπλάνα δεν έχει πρώτη του προτεραιότητα τα χρήματα. Έχει άλλη οπτική, αλλά σχέδια, άλλες επιδιώξεις, που δεν μπορούν να τις φανταστούν οι πολιτικοί. Έχει την… τρέλα του, τις δοξασίες του, τα δικά του «πιστεύω» και τις δικές του επιδιώξεις. Δεν βλέπει τον στρατό ως επάγγελμα, τον έχει για λειτούργημα, για υποχρέωση στην πατρίδα, κάτι σαν τάμα στη ζωή του.
Όχι πως δεν θα διεκδικήσουν οι στρατιωτικοί χρήματα, δεν θα διαμαρτυρηθούν όταν τους δίνουν ψίχουλα και βλέπουν άλλους που είναι σε θέσεις του ευρύτερου δημοσίου τομέα να θησαυρίζουν. Όμως, ο στόχος τους είναι η στρατιωτική καριέρα, το «θέλω», η αποστολή, η επιθυμία τους. Αγαπούν το στράτευμα, τους αρέσει η ιδέα να είναι ένστολοι και το κάνουν με δύναμη ψυχής και με πλήρη συναίσθηση.
Παλιότερα, οι υποψήφιοι στις στρατιωτικές σχολές σχημάτιζαν ουρές, υπήρχε μεγάλη ζήτηση, το όνειρο χιλιάδων νέων ήταν να γίνουν Ευέλπιδες, Ναυτικοί Δόκιμοι ή Ίκαροι. Σήμερα, τα κενά στις σχολές αυτές είναι μεγάλα. Το ένα τρίτο των θέσεων που έχουν προκηρυχθεί δεν καλύπτεται.
Ο λόγος δεν είναι τα χρήματα. Οι πολιτικοί το ρίχνουν εκεί για να καλύψουν τις δικές τους, διαχρονικές ευθύνες.
Γιατί, όμως, οι νέοι δεν θέλουν να ακολουθήσουν πλέον το στρατιωτικό επάγγελμα, γιατί δεν έχουν τη φλόγα, την επιθυμία, τη δίψα που υπήρχε τα περασμένα χρόνια; Τι έγινε και τους… άλλαξε τα μυαλά;
Όταν οι πολιτικές νεολαίες, από τη Μεταπολίτευση και μετά, χαρακτήριζαν τους αξιωματικούς φασίστες, όταν όσους ήθελαν να επιλέξουν στρατιωτικές σχολές οι υπόλοιποι, ακόμα και στην παρέα τους, τους απέφευγαν γιατί τους θεωρούσαν πατριδοκάπηλους και αναχρονιστικούς, τα παιδιά άρχισαν να αναθεωρούν τις απόψεις τους, το όνειρο να γίνουν αξιωματικοί ξεθώριασε, η επιθυμία ξέφτισε και οι υποψηφιότητες ατόνησαν, μειώθηκαν, λιγόστεψαν δραματικά.
Και φτάσαμε στο σήμερα, που ελάχιστοι θέλουν να ακολουθήσουν το στρατιωτικό επάγγελμα και οι σχολές αδειάζουν. Το χειρότερο, όμως, είναι ότι, αφού δεν υπάρχει ενδιαφέρον, πέφτουν οι βάσεις, αυτοί που πάνε πλέον δεν είναι οι άριστοι, όπως παλιά, όταν ο ανταγωνισμός ήταν μεγάλος. Τώρα πάνε όσοι δεν μπαίνουν στις σχολές που είχαν θέσει ως προτεραιότητα και είχαν ως τελευταία επιλογή τις στρατιωτικές σχολές, για να μη μείνουν εκτός ΑΕΙ.
Δεν είναι μόνο ο αριθμός των σπουδαστών που μειώνεται, είναι και το επίπεδο που φθίνει… Γιατί οι στρατιωτικές σχολές απαξιώθηκαν, έχασαν την αίγλη και την ακτινοβολία που είχαν, μπήκαν στο καλούπι της γενικής μετριότητας, που ισχύει για όλη την εκπαίδευση, την πολιτική και την κοινωνία.
Η ισοπέδωση που επιδιώκουν κάποιοι πολιτικοί σχηματισμοί, για να μην υπάρχουν άριστοι, να μην μπορεί να ξεχωρίσει κάποιος, να μη δίνεται η δυνατότητα σε όποιον έχει τα προσόντα και τη θέληση να διακριθεί, κόλλησε σαν αρρώστια και στις στρατιωτικές σχολές.
Τις συνέπειες θα τις δούμε σε μερικά χρόνια, όταν δεν θα υπάρχουν ηγέτες αλλά και ικανοί ηγήτορες για τα στρατεύματά μας και θα ψάχνουμε μισθοφόρους από το εξωτερικό.
Τα έπη, από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα, γράφτηκαν από πολεμιστές που είχαν θέληση, φρόνημα, ιδανικά, που ήξεραν γιατί πολεμούσαν, ήξεραν τι υπερασπιζόντουσαν, είχαν ψηλά στον αξιακό τους κώδικα την έννοια της πατρίδας. Με αυτές τις έννοιες είχαν γαλουχηθεί γενιές και γενιές Ελληνοπαίδων, γι’ αυτό γέμιζαν τότε οι στρατιωτικές σχολές. Οι πόλεμοι κερδήθηκαν από ψυχωμένους φαντάρους, ναύτες, αεροπόρους που είχαν ικανούς διοικητές, οι οποίοι τους ενέπνεαν, τους καθοδηγούσαν, τους έδιναν δύναμη.
Τώρα, που οι έννοιες αυτές έχουν ξεπεραστεί, ξεπεράστηκε και το ενδιαφέρον για τις σχολές αξιωματικών και υπαξιωματικών.
Τι θα γίνει στο μέλλον, δεν θέλουμε να το σκεφτούμε. Ας το σκεφτούν, όμως, εκείνοι που, με την τακτική και τις ιδεοληψίες τους, φρόντισαν να… αδειάσουν τις στρατιωτικές σχολές, διακινδυνεύοντας το στράτευμα να μείνει ακέφαλο και χωρίς ποιοτική ηγεσία σε λίγα χρόνια.
Αν έχουν καταλάβει το κακό που πάει να γίνει, για το οποίο ευθύνονται αποκλειστικά, ας φροντίσουν να ξαναδώσουν στις σχολές αυτές την παλιά τους αίγλη, την οντότητα και τη σημασία που είχαν στο παρελθόν. Για να μην τις θεωρούν αναχρονιστικές και περίεργες οι νέοι και να μην τις αποφεύγουν.
Γιατί το στράτευμα δεν είναι δημόσια υπηρεσία, ούτε πολιτικό γραφείο. Είναι θεσμός που διασφαλίζει την επιβίωση του έθνους και εγγυάται την ανεξαρτησία της χώρας. Γιατί χωρίς ηγέτες το στράτευμα θα είναι φτερό στον άνεμο και εύκολη λεία για όσους μας επιβουλεύονται. Και, δυστυχώς, δεν είναι λίγοι αυτοί…
ΤΟ ΠΑΡΟΝ
