Αμαρτίες γονέων (πατέρα, θα ʼλεγα…) παιδεύουσι… τέκνα… Μια ζωή πληρώνω, δικαιούται να τραγουδάει ο Βαγγέλης Βενιζέλος, πατέρα… Και θα το κάνει και τώρα… Αλλά, ρε Βαγγέλη, αυτό που είπες την τελευταία φορά που βγήκες στη «Ζούγκλα», ότι θα καλύψεις όποια διαφορά προκύψει από την ανταλλαγή (ρε τι γίνεται μʼ αυτές τις ανταλλαγές, εφιάλτης έγιναν… κατάρα σʼ αυτό το Βατοπέδι…), δεν το ʼλεγες από την πρώτη στιγμή, οπότε θα ʼχε κλείσει το θέμα; Κάθε φορά που ʼβγαινες, άλλαζες θέση, Βαγγέλη μου… Ευτυχώς, στο τέλος έσωσες την παρτίδα… Πάλι καλά, γιατί παραλίγο να μου δημιουργούσες νέο πρόβλημα, φίλε…
Αδιαχώρητο και φέτος του Αγίου Αντωνίου στο σπίτι του Λιβάνη. Όλη η παλιά φρουρά ήταν εκεί, που δεν ξεχνάει το τι έχει προσφέρει ο Αντώνης. Πρώην υπουργοί, βουλευτές (και νυν), γνωστά στελέχη, αλλά κι εγώ πατέρα. Κοντά στην οικογένεια Παπανδρέου, τρεις γενιές, ο Λιβάνης. Με τον «Γέρο της Δημοκρατίας», τον Ανδρέα και τώρα με τον γιο και εγγονό. Είχε αρκετούς και της άλλης πλευράς (και μάλιστα υπουργούς), που σέβονται τον Λιβάνη ως έναν έντιμο και αψεγάδιαστο αντίπαλο. Και του χρόνου, Αντώνη.
