Μεθεόρτια…
Κάποιοι προχώρησαν παραπέρα. Ο αρθρογράφος της «Μοντ» είπε ότι «όσα πρέπει να γίνουν, θα πάρουν χρόνο και πρέπει να αντέξει η Ελλάδα, τουλάχιστον μέχρι το φθινόπωρο, οπότε θα διεξαχθούν οι εκλογές στη Γερμανία». Το παλιό σύνθημα των μαυραγοριτών στην προηγούμενη ναζιστική κατοχή, το «Βάστα Ρόμελ», επαναλαμβάνεται τροποποιημένο από τους τοκογλύφους της Γερμανίας: «Βάστα Ελλάδα»! Και οι δικοί μας μαυραγορίτες και οι σημερινοί γερμανοί τοκογλύφοι της ιδίας ποιότητας είναι. Η κυβέρνηση πανηγύρισε. Στο επίσημο γεύμα, ο κ. Σαμαράς κάλεσε στο τραπέζι και τα δύο δεκανίκια του, που ηγούνται ισάριθμων πολιτικών πτωμάτων, αλλά αγνόησε τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολιτεύσεως. Εθεώρησε τον κ. Τσίπρα ως… «μίασμα», όπως και τον κ. Καμμένο, φοβούμενος μήπως χαλάσουν τον πανηγυρικό χαρακτήρα! Ο κ. Σαμαράς, στην κοινή συνέντευξη με τον επίσημο επισκέπτη, ορθώς έκανε μνεία των δεσμών μεταξύ των δύο χωρών και αναφέρθηκε στους γάλλους φιλέλληνες κατά το 1821. Είπε ακόμα ο κ. Σαμαράς ότι στην ιδιαίτερη πατρίδα του υπάρχουν και προτομές γάλλων φιλελλήνων. Και πράγματι, υπήρξαν τέτοιοι φιλέλληνες, όπως υπήρξαν κι άλλοι, με λιγότερο ειλικρινή αισθήματα. Πρόχειρα έρχονται στη μνήμη μου δύο γάλλοι εθελοντές που έφθασαν στην Ελλάδα κατά τα δύο πρώτα χρόνια του Αγώνα. Διακρίθηκαν για την επιρροή τους, μάλιστα, στην ελληνική κυβέρνηση. Ο Olivier Voutier και ο Philippe Jourdain. Ο πρώτος, υποσημαιοφόρος του γαλλικού Ναυτικού, έπεισε την κυβέρνηση για τις στρατιωτικές του ικανότητες και τοποθετήθηκε σε σημαντικές θέσεις. Ο δεύτερος όμως, επίσης αξιωματικός του Ναυτικού, εξαπάτησε την ελληνική κυβέρνηση, ανέλαβε διπλωματική αποστολή στο εξωτερικό για την εξεύρεση δανείου και παρέσυρε την Ελλάδα στην εξευτελιστική συμφωνία με τους Ιππότες της Μάλτας! Κατεστραμμένη ήταν και τότε η οικονομία. Δημόσιο Ταμείο δεν υπήρχε. Τις οθωμανικές πλούσιες γαίες τις εκμεταλλεύονταν φαύλοι πολιτικοί παράγοντες και δεν ανήκαν στην ιδιοκτησία του Έθνους. Η κεντρική διοίκηση (η κυβέρνηση) είχε περιπέσει σε έσχατη ανυποληψία, με τους φατριασμούς στους κόλπους της. Η εθνική ενότητα είχε κλονισθεί. Κάτω απ’ αυτές τις συνθήκες, διάφορες ηγετικές ομάδες προσανατολίζονταν στην ιδέα εξασφάλισης οικονομικής βοήθειας από το εξωτερικό. Η υπόθεση του εθνικού δανεισμού έγινε αντικείμενο τυχοδιωκτικών επιδιώξεων. Έτσι, άρχισε η περιπέτεια των δανείων, που αποτελεί μαύρη σελίδα στην ιστορία του απελευθερωτικού πολέμου (όπως μαύρη είναι η σελίδα των δανείων επί των ημερών μας). Πρωταγωνιστής στο απίστευτο εκείνο διπλωματικό ελληνικό πάθημα ήταν ο Jourdain, ο οποίος παρέσυρε την Ελλάδα να υπογράψει εκείνος, ως εκπρόσωπός της, «συνθήκη» οικονομική, με το… ανύπαρκτο Τάγμα των Ιπποτών του Αγίου Ιωάννου της Ιερουσαλήμ! Θυμηθήκαμε αυτές τις παλιές ιστορίες, όχι για να σκιάσουμε τις γιορτές και τους κυβερνητικούς πανηγυρισμούς για τη σημασία της επισκέψεως του κ. Ολάντ, αλλά για να τονίσουμε ότι και σήμερα, τόσο οι ευγενείς προθέσεις του γάλλου Προέδρου για να μας συνδράμουν επιχειρηματίες συμπατριώτες του, όσο και οι κυβερνητικές μεγαλοστομίες περί «αναπτύξεως», αποτελούν λόγια κενά περιεχομένου, εφόσον ισχύουν τα εξοντωτικά μέτρα κατά των πολιτών. Όσο υπάρχουν τα κατάπτυστα Μνημόνια, όταν παίρνουν τα σπίτια των ανθρώπων, όταν εκμηδενίζουν μισθούς και συντάξεις, όσο μας φορτώνουν με χαράτσια, όσο κλείνουν καταστήματα και επιχειρήσεις, όσο βάζουν παρανοϊκές φορολογίες, καμιά ανάπτυξη δεν μπορεί να υπάρξει. Μας κοροϊδεύουν ασύστολα. Η «ανάπτυξη», για την οποία κομπάζει η κυβέρνηση, έχει την ίδια αξιοπιστία με το… Τάγμα των Ιπποτών της Ιερουσαλήμ. Και τα δύο είναι… ανύπαρκτα! Όσο για τους τηλεοπτικούς προπαγανδιστές της «αναγκαιότητας» του μνημονιακού αίσχους και τους διθυράμβους για την επίσκεψη του γάλλου Προέδρου (ο οποίος δεν είπε λέξη για κατάργηση των Μνημονίων), θυμίζουμε την «Κατήχηση», δηλαδή τις σημειώσεις που είχε γράψει ο Ροβεσπιέρος, για την αλλαγή της πολιτικής στο εσωτερικό μέτωπο. Μέσα εκεί, ανέφερε ότι εμπόδιο στη διαφώτιση του λαού «είναι οι πληρωμένοι δημοσιογράφοι, που τον παραπλανούν με καθημερινές αναίσχυντες απάτες…». Δεν πρόκειται να υπάρξει ελπίδα σ’ αυτόν τον τόπο, όταν η κατοχική μας συγκυβέρνηση αποδέχεται την ιταμή αξίωση του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου να μονιμοποιηθεί η «τρόικα» και να παραμείνει στη χώρα μας, τουλάχιστον για… 15 χρόνια! Το ΔΝΤ χλευάζει τους υπόδουλους λαούς του Νότου, δηλώνοντας ότι το ίδιο αποτελεί τον… «έμπιστο αρωγό όλων των κυβερνήσεων»! Ψεύδεται και κοροϊδεύει τον λαό η κυβέρνηση περί «τελευταίων μέτρων». Ήδη, ο αναπληρωτής υπουργός Οικονομικών Χρ. Σταϊκούρας, μιλώντας στη Βουλή, άφησε ανοιχτό το ενδεχόμενο για λήψη καινούργιων. Καταπίνουν τη γλώσσα τους οι κυβερνητικοί ψευτοθόδωροι και δεν τολμούν να πουν ότι πρόσθετο χρέος 2.200 ευρώ «φορτώθηκε» στην τετραετία 2009-2012 κάθε έλληνας πολίτης από τα δάνεια της «τρόικας». Και η συγκυβέρνηση ξεπουλάει τον δημόσιο πλούτο, με χτυπητό παράδειγμα τους Καναδούς που παίρνουν τον χρυσό από τη Χαλκιδική ρημάζοντας τα δάση, μέσω της «Eldorando Gold», χωρίς να κερδίζει μάλιστα το ελληνικό κράτος ούτε ένα ευρώ. Οι λαοί σε Ισπανία, Πορτογαλία, Ιταλία και αλλού, ξεσηκώνονται. Ο Μπερλουσκόνι απειλεί ευθέως τους κατακτητές του Δ’ Ράιχ, λέγοντας ότι ίσως έφτασε η ώρα να αρχίσουν να φεύγουν χώρες από την Ευρωζώνη. Και η γειτονική Βουλγαρία έδωσε το παράδειγμα της αγωνιστικότητας. Μπροστά στη γιγαντιαία λαϊκή κατακραυγή, η κυβέρνηση του Μπορισόφ παραιτήθηκε. Να ευχηθούμε και στα δικά μας! Χρειάζεται, όμως, η ίδια μαχητική αγωνιστικότητα, όπως των πολιτών της Βουλγαρίας. Κι εδώ απαιτείται η ενότητα στις κινητοποιήσεις όλων των αντιμνημονιακών δυνάμεων. Όχι μόνο του, εγωιστικά, το ΠΑΜΕ. Το γράψαμε πολλές φορές: Εφόσον βιώνουμε ξενική κατοχή, η εθνική αντίσταση πρέπει να είναι ενιαία. Το ΕΑΜ δεν ήταν μόνο ΚΚΕ. Διαφορετικά, δεν θα είχε απήχηση. Τις επιμέρους διαφορές, ας τις αφήσουν γι’ αργότερα. Εδώ, συμβαίνει κάτι χειρότερο: Με πρόφαση την οικονομική κρίση, φαλκιδεύουν οι κυβερνώντες, με έξωθεν εντολές, τους δημοκρατικούς θεσμούς, μας γύρισαν σε εργασιακό Μεσαίωνα και εκχωρούν την εθνική μας κυριαρχία. Το ξαναλέμε: Η εδραίωση και επικράτηση του ΕΑΜ οφειλόταν στο γεγονός ότι ανταποκρινόταν στο έντονο απελευθερωτικό κοινό αίσθημα, μέσα στις συνθήκες που δημιούργησε η Κατοχή. Δεύτερος λόγος εδραίωσης, ήταν η απεριόριστη ευρύτητά του. Δεν έβαλλε, παρά κατά των κατακτητών και της κατοχικής κυβέρνησης. Αρχικά, ούτε ο Βασιλεύς δεν ήταν στόχος του, και οι βασιλόφρονες ήταν απεριόριστα δεκτοί. Και τώρα, δεν μπορεί το ΚΚΕ να συνυπάρξει με τον ΣΥΡΙΖΑ και τους Ανεξάρτητους Έλληνες, μπροστά στην πατριωτική ανάγκη να απαλλαγούμε από το Ράιχ της Μέρκελ και την επιβεβλημένη ανατροπή της μνημονικής συγκυβέρνησης που αποτελεί «φούντα στου ξένου το σπαθί»; Τι θα γράψει, άραγε, ο ιστορικός του μέλλοντος, γι’ αυτήν την αδράνεια και εγωιστική παθητικότητα; Θα συνέλθουν πάλι «ολομέλειες» στο ΚΚΕ, για να αναγνωρίσουν «λάθη» κατόπιν εορτής, ως συνήθως; Δεν απασχολούν τους κομμουνιστές τα απίστευτα χαμηλά ποσοστά τους; Κάπου οφείλεται αυτό. Δεν είναι στραβός ο γιαλός του λαού. Στραβά αρμενίζουν αυτοί. Και κάτι για τον κ. Τσίπρα: Ορθώς έκανε τα ταξίδια στο εξωτερικό. Πρέπει να πούμε ότι ήταν υπερβολικές οι μομφές που διατύπωσαν πολλοί για την επίσκεψή του στην Αμερική. Κι ο Κώστας Καραγιώργης, ο διευθυντής του «Ριζοσπάστη» και ηγετικό στέλεχος του ΚΚΕ, είχε επισκεφθεί την Αμερική, είχε επαφές, και μάλιστα στα «πέτρινα χρόνια». Τώρα όμως, πρέπει ο κ. Τσίπρας να πάει στη Ρωσία. Με προοπτική να σπάσουμε κάποτε την Ευρωζώνη, ο προσανατολισμός της εξωτερικής μας πολιτικής είναι ανάγκη να στραφεί προς τη μεγάλη αυτή δύναμη, με την οποία πολλά μας συνδέουν. Να μη φοβηθεί ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολιτεύσεως απειλές από Αμερική και Γερμανία. Οι αληθινοί ηγέτες πρέπει να παίρνουν επαναστατικές αποφάσεις κι ας έχουν ρίσκο. Στα 1861, ο Ντοστογιέφσκι έγραφε, συζητώντας υποθετικά με Ευρωπαίους: «Ποιος ξέρει, κύριοι; Ίσως η Ρωσία είναι προορισμένη να περιμένει ΝΑ ΤΕΛΕΙΩΣΕΤΕ ΣΕΙΣ… Και θα ξεκινήσει για μια καινούργια προσπάθεια, απέραντη και άγνωστη ως τώρα στην Ιστορία, αρχίζοντας στο σημείο όπου τελειώνετε, και παρασύροντας όλους κοντά της…».
Χρειάσθηκε τότε μισός αιώνας, για να συμβούν στη Ρωσία τα γεγονότα που τράβηξαν την προσοχή του κόσμου προς την Πετρούπολη ή τη Μόσχα. Οι ξένοι σάστισαν. Κι όταν άρχισε το νόημα των γεγονότων να εκπυρσοκροτεί μπροστά στα μάτια τους, έστειλαν στρατεύματα και όπλα για να αναχαιτίσουν την επανάσταση. Το ποτάμι της Ιστορίας, όμως, δεν γυρίζει πίσω. Ίσως και τώρα, από «το ξανθό γένος» να αρχίσει η συντριβή της παγκοσμιοποίησης και να τραγουδήσουμε τους στίχους του Ν. Λευτεριώτη: «Χαίρε Ρωσία! Ελευτεριάς αγέρας διώχνει τη σκοτεινιά των ουρανών μας…»! «Να τελειώσετε σεις»!, έλεγε στους Ευρωπαίους ο Ντοστογιέσφκι. Τώρα πρέπει να αγωνιστούμε για να τελειώσει το παραμύθι της Ευρωζώνης. Οι πανηγυρισμοί για την επίσκεψη του κ. Ολάντ «έσβησαν σαν τα τραγούδια της γιορτής στη ξαφνική βροχή», για να θυμηθώ τον στίχο του Λειβαδίτη. Και μείναμε εδώ, με τους φορομπήχτες «δήμιους», τον Στουρνάρα, τον Μέργο κ.ά., που θέλουν να πάρουν τα σπίτια των αναξιοπαθούντων, και όλον αυτόν τον σουρεαλιστικό κυβερνητικό θίασο, που μας οδηγεί σε αιματηρό διχασμό. Η λέξη «διχάζω» έρχεται αυθόρμητα. Και είναι χρήσιμη. Διότι ουδείς άνθρωπος που πολιτεύεται σ’ αυτόν τον τόπο, πρέπει να λησμονεί τα δεινοπαθήματα της χώρας από παλαιότερους και νεότερους διχασμούς. Η κυβέρνηση δείχνει όλο το βάθος της εγκληματικής νοοτροπίας της, με την εμμονή στα χαράτσια. Τα περί «αναπτύξεως» δεν ηχούν πλέον, παρά ως άθλιοι και ιδιοτελείς φαρισαϊσμοί. Η δημοκρατία, πολιτική και κοινωνική, έχει τραυματισθεί βαρύτατα. Οι αντιμνημονιακές δυνάμεις να κατέβουν ενωμένες στον λαό. Δίχως τον λαό, τίποτε δεν είναι δυνατόν. Μαζί με τον λαό, τίποτε δεν είναι αδύνατον. Όλοι μαζί οι αντιμνημονιακοί, μπορούμε να σηκώσουμε τον ήλιο πάνω από την Ελλάδα. Θυμάμαι τον ιστορικό και διαπρεπή συνάδελφο, δάσκαλο στη δημοσιογραφία, τον Τάσο Βουρνά, που μου έλεγε: «Όταν ο ήλιος της ελευθερίας κατεβαίνει χαμηλά στον ορίζοντα, τότε και οι πιο ασήμαντοι και οι πιο ουτιδανοί άνθρωποι, ρίχνουν μεγάλη σκιά…»
