Διεθνές Οικονομικό Βαρόμετρο
1 Η σημερινή οικονομική κρίση έφερε πολλές ασθενείς οικονομίες στα πρόθυρα της χρεοκοπίας και τις ανάγκασε να προσφύγουν στο ΔΝΤ, που μέχρι το 2007 παρέμενε σχεδόν αδρανές. Τέτοια παραδείγματα προσφυγής στο ΔΝΤ στην Ευρώπη έχουμε της Λετονίας, της Ρουμανίας, της Ουγγαρίας και πρόσφατα της Ελλάδος. Και ακόμη παλαιότερα και της Τουρκίας.
Αξίζει τον κόπο να δούμε τι συνέβη στη Λετονία. Το μικρό αυτό κράτος, προκειμένου να αντιμετωπίσει τα δημοσιονομικά του προβλήματα, προσέφυγε τον Δεκέμβριο του 2008 στο ΔΝΤ για τη λήψη δανείου, καθώς η κυβέρνηση δεν θέλησε να υποτιμήσει το εθνικό τους νόμισμα επειδή βρισκόταν στο στάδιο της προπαρασκευής για την ένταξη της χώρας στο ευρώ. Η συνταγή που έδωσε το ΔΝΤ ήταν σχεδόν παρόμοια με τη δική μας. Το αποτέλεσμα ήταν ότι η χώρα αυτή έπεσε σε βαθύτατη ύφεση, με μείωση του ΑΕΠ στο -18% το 2009, εκτόξευση της ανεργίας στο 20% και μαζική φυγή των επιστημόνων και των τεχνικών στο εξωτερικό για ανεύρεση δουλειάς. Πριν το ΔΝΤ επιπέσει εναντίον της οικονομίας της Λετονίας, η μείωση του ΑΕΠ το 2007 και το 2008 ήταν περιορισμένη στο -4%. Η ανεργία βρισκόταν στο 7,8% του εργατικού της δυναμικού, το έλλειμμά της ήταν στο -3,3% και τώρα έφτασε στο -8,6% παρά τα εισπρακτικά – φορολογικά μέτρα που έλαβε, ενώ το δημόσιο χρέος της το 2007 ήταν 17% του ΑΕΠ, το 2008 έφτασε στο 34,9% του ΑΕΠ και το 2009 με τα μέτρα του ΔΝΤ σκαρφάλωσε στο 58%. Αυτά σημαίνουν ότι η συνταγή του ΔΝΤ, ίδια για
όλα τα δανειζόμενα κράτη, είναι που καταστρέφει εντελώς την οικονομία τους
και οδηγεί τον λαό στην εξαθλίωση.
2 Το ηλεκτρονικό σύστημα, με τις άφθονες πληροφορίες που παρέχει, έχει διευκολύνει αρκετά τις απάτες και την πώληση στοιχείων. Έγινε γνωστό ότι ένας πρώην υπάλληλος της ελβετικής τράπεζας HSBC πουλούσε στοιχεία (έναντι αδράς αμοιβής) καταθετών μονίμων κατοίκων άλλων χωρών. Και τούτο για να μπορούν τα κράτη αυτά να ελέγχουν το «πόθεν έσχες» των καταθέσεων και να τιμωρούν ανάλογα τη διάπραξη διαφόρων οικονομικών εγκλημάτων. Μεταξύ των χωρών που αγόρασαν στοιχεία από τον εν λόγω υπάλληλο ήταν και η Ιταλία του Μπερλουσκόνι. Από την έρευνα που έγινε από τις ιταλικές αρχές διαπιστώθηκε ότι οι περισσότερες καταθέσεις προέρχονταν από «μαύρο χρήμα» φοροδιαφυγής. Έτσι οι οικονομικές εφορίες της Ιταλίας χτύπησαν φλέβα χρυσού. Η δική μας κυβέρνηση βρίσκεται σε διαπραγματεύσεις με τον εν λόγω υπάλληλο προκειμένου να αγοράσει δισκέτα με ονόματα ελλήνων καταθετών, για να τα ερευνήσουν οι ελληνικές διωκτικές αρχές. Ο υπάλληλος αυτός πριν αρχίσει να επιδίδεται στο «θεάρεστο αυτό έργο» και αφού έκλεψε το ηλεκτρονικό αρχείο της τράπεζας, παραιτήθηκε και ζει τώρα σε ένα άγνωστο χωριό της Β. Γαλλίας. Και οι σχετικές συναλλαγές μαζί του γίνονται με αντιπροσώπους, οι οποίοι ως επί το πλείστον είναι δικηγόροι. Επίσης διατηρεί και πολυάριθμη ομάδα μπράβων για την προσωπική του ασφάλεια. Η απάτη στο μεγαλείο της. Και από την πλευρά του υπαλλήλου και από τη μεριά των καταθετών.
3 Ο πρωθυπουργός, στην τελευταία του επίσκεψη στις ΗΠΑ, μεταξύ των άλλων δραστηριοτήτων του έδωσε τηλεοπτική συνέντευξη στο δίκτυο του πρακτορείου ειδήσεων Bloomberg και μίλησε και για το πρόγραμμα δανεισμού της Ελλάδος. Εκεί προανήγγειλε ότι στους σχεδιασμούς της κυβέρνησης είναι και η προώθηση της έκδοσης ομολόγων αποκλειστικά για τους ομογενείς των ΗΠΑ, της Γερμανίας και των άλλων χωρών. Αυτά τα ομόλογα από καιρό ακούγονται, αλλά ακόμη τίποτε δεν έχει γίνει. Το πιο σημαντικό όμως είναι ότι στην τηλεοπτική αυτή συνέντευξη του πρωθυπουργού τονίστηκε ότι δεν υπάρχουν σκέψεις στην κυβέρνηση για δανεισμό από την ελεύθερη αγορά. Κάτι τέτοιο ο πρωθυπουργός κρίνει ότι είναι εξαιρετικά πρώιμο ακόμα. Πράγμα που σημαίνει ότι η κυβέρνηση κατανοεί ότι δεν έχει κερδίσει ακόμη την εμπιστοσύνη της χρηματαγοράς, παρότι έλαβε όλα τα μέτρα που οδηγούν στην εξαθλίωση την ελληνική οικονομία και τον ελληνικό λαό. Κι αυτό μαρτυρεί κατά την άποψή μας ότι η κυβέρνηση σκέπτεται να λάβει και άλλα σκληρά μέτρα για να αποκτήσει την εμπιστοσύνη των αγορών και να αποδείξει ότι είναι ανυποχώρητη στην προσήλωσή της στην οικονομία της ελεύθερης αγοράς και στα προστάγματα του παγκοσμιοποιημένου νεοφιλελευθερισμού.
