Υπάρχει και αυτή η Ελλάδα! Που μπορεί…

Στον, ολίγων ωρών και μόνο, απόηχο της κατάκτησης του παγκόσμιου τίτλου από τα χρυσά κορίτσια της Εθνικής Ομάδας Υδατοσφαίρισης, είναι απολύτως χρήσιμο να σημειώσουμε ότι αυτή η μοναδική διάκριση δείχνει και την άλλη πλευρά του ελληνικού αθλητισμού. Εκείνου που, κατά κανόνα, βρίσκεται στην αφάνεια και που απασχολεί τα ΜΜΕ κάθε φορά που μας χαρίζει διεθνείς και μάλιστα παγκόσμιες διακρίσεις. Πέρα και έξω από όσους βρωμίζουν τον ελληνικό αθλητισμό και τον χώρο του ποδοσφαίρου, ειδικότερα.
Δεν βρίσκεται, βέβαια, μόνο η υδατοσφαίριση στο περιθώριο. Σʼ αυτό βρίσκονται τα περισσότερα των αθλημάτων, αφού το ποδόσφαιρο δεν χαρακτηρίζεται άδικα ως ο βασιλιάς των σπορ.
Ίσως, όμως, τώρα είναι περισσότερο από κάθε άλλη φορά χρήσιμο να προβληθούν και άλλα αθλήματα. Να εκλαϊκευθούν, να μπουν σε κάθε σπίτι μέσα από τους τηλεοπτικούς δέκτες, να γίνουν γνωστά. Στο κάτω κάτω της γραφής, κάποιος συνολικός αθλητικός σχεδιασμός λείπει εδώ και δεκαετίες.
Ερεθίσματα και μόνο χρειάζονται, όχι… καταναγκασμός!
Η κοινή γνώμη χόρτασε από Ψωμιάδηδες και Μπέους. Το ποδόσφαιρο, βέβαια, δεν φταίει επειδή κάποιοι το χρησιμοποιούν. Στο σύνολο, ωστόσο, των λοιπών αθλημάτων, οι πέριξ αυτών κινούμενοι μόνο προσφέρουν.
Ας ασχοληθούμε, λοιπόν, με την Ελλάδα που μπορεί. Που μπορεί να διακρίνεται γνήσια και αυθεντικά, χωρίς να χρειάζεται τις… υπηρεσίες εκείνων οι οποίοι βιάζουν όχι μόνο την ιδέα του αθλητισμού, αλλά και τις αξίες του κοινωνικού συνόλου.
Σ.